ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็ก

ยิ่งโตมากขึ้นก็ยิ่งมีอะไรที่ต้องรับผิดชอบเพิ่มขึ้นมากมาย เหนื่อยจัง
เหนื่อยมากๆเลย เหนื่อยจนบางครั้งน้ำตาไหลออกมา
เหนื่อยจนคิดถึงเวลาที่เรายังเป็นเด็ก ไม่มีเรื่องราวมากมายที่ต้องคิดและรับผิดชอบ
ช่วงนี้ทำแลบเหนื่อยมาก เหนื่อยจนรู้สึกว่ากำลังตั้ง Cell Death Program อยู่
เฮ่ออ เรียนปริญญาเอกนี่มันช่างต้องอึด อดทนเป็นสำคัญเหลือเกิน
..ความฉลาดอาจไม่ต้องโดดเด่น แค่จำเป็นต้องอึดอย่าง...
เออ!! เอาเถอะน่า สองปีก่อนฉันก็เคยรู้สึกอย่างงี้มาครั้งนึงแล้ว
แล้ววันนี้ฉันก็มี Paper แรก ตีพิมพ์งานวิจัยของฉัน ฉะนั้นฉันก็บรรลุข้อบังคับอย่างนึงที่จะจบ
วันนี้..ฉันก็เหนื่อยแบบนั้นอีกแล้ว.. ดูซิว่าแล้วมันจะมีอะไรเกิดขึ้นอีกมั้ย
แล้ววันนั้น ฉันจะยิ้มให้หน้าบาน แก้มฉีก หอมแก้มพ่อกับแม่ให้ฟอดใหญ่
ว่าในที่สุด ฉันก็ทำมันเสร็จซะที....
นี่ล่ะน๊าการทำอะไรที่เราไม่ได้รักที่จะทำ
มันกว่าเหนื่อยกว่าคนที่รักที่ได้ทำเป็นเยอะเลย เอาเหอะ ทำต่อไปดีกว่า

ชอบเพลงนี้จัง เฮ่อออ ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม..

พื้นที่เล็กๆ ของ บอย ตรัย ภูมิรัตน์
จะต้องถอนใจ อีกสักเท่าไร โลกแห่งความเป็นจริง ไม่เคยเป็นอย่างใจ วันและคืนเปลี่ยนหมุน ให้เราวิ่งตามเรื่อยไป โตแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไป การเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ง่ายเลย มันไม่คุ้นไม่เคย ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อยใจ ไม่มีเวลาเหลือ ไว้ฟังไว้คิดถึงใคร โตแล้ว ต้องทำอย่างไร เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ ..
ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้ โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ จะอยู่กับฉันตลอดไป

I just want to release my tiring. Bcoz I am very very very tired during this time. I work so hard, until I feel like I am setting Cell Death Program. Sometimes, the tears are fall to relieve my physical pain. We have to accept more responsibilies when we grow up, and have to do the best as we can. Bcos sometimes that result is not affact only ypurself, but also others people eg. your institute, teacher and country. It makes me think of when I was a kid, just go to school, play, eat, sleep, smile and laugh.

Anyway, I used to be tired like this 2 yrs ago. Finally, my work was accepted to be published online right now. Soooo, I will wait to see next chapter of this tiring again. That day, I will give a big kiss and big hug to my Dad, Mom, family and my loves, and shout loudly I CAN DO IT.. I HAVE BEEN THERE AND DONE THAT.
Huhh, but today, go back to my data before. :<