To LeaRn is HaPpiNeSs ~ By ShinyJuNe & her SouL!

ข่าวดีของแม่..!

2009-07-11T23:44:00.005+07:00

เหตุเกิด-my home
เกิดเหตุ-เดือนกว่าๆ เย็นวันหนึ่งเมื่อกลับถึงบ้าน

ตามปกติเมื่อกลับถึงบ้านฉันก็จะไปสวัสดีพ่อและแม่และถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ เพื่อทราบความเป็นไป
โดยเฉพาะแม่ เพื่อทราบอาการของท่าน ตามที่ชาวแพทย์เรียกกันว่า..โรคพาร์กินสัน
วันนี้ก็เหมือนทุกวัน
จูน: สวัสดีค่ะแม่ วันนี้เป็นยังไงบ้าง

แม่อมยิ้มกรุ้มกริ่มและทำน้ำเสียงสดใส
แม่: วันนี้ มีข่าวดีด้วย !
จูน: ข่าวดีอะไรหรอ
ฉันอดตื่นเต้นตามน้ำเสียงนั้นไปด้วยไม่ได้
แม่: ข่าวดีจริงๆ
แม่ดูดีใจจริงๆ ฉันรอฟังแม่ด้วยใจจดใจจ่อ บางทีแม่คงกำลังจะบอกว่าวันนี้แม่เดินคล่องมาก
เพราะแม่มักทำแบบนั้น.... แม่มีข่าวดีอะไรกันนะ ฉํนอยากรู้จัง

แม่: หลินฮุ่ย คลอดลูกแล้ว!
จูน: -_-!! @$$@#!!!++

อืมมม หลินฮุ่ย เธอทำให้ฉันรอฟังข่าวดีของแม่ด้วยใจจดใจจ่อ....
แต่...ฉันคงต้องขอบคุณหลินฮุ่ย เพราะวันนั้นเธอก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องราวบนโลกใบนี้ที่ทำให้แม่ยิ้มสดใสและดูดีใจจริงๆ .. เอ๊ะ! ฉันคงต้องขอบคุณช่วงช่วงด้วยเหมือนกันสินะ
" ขอบคุณนะจ๊ะ หลินฮุ่ยและช่วงช่วง " (@^___^@)

แม่กูสอน

2009-03-08T19:40:00.004+07:00

อิอิ ได้รับ forward mail มา น่ารักดี ชอบๆ

-เพื่อน ๆ บอกผมว่า ทำไมมึงดูหน้าตาไม่ค่อยฉลาด แต่เรียนเก่งจังวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า แม่กูสอน ให้ขยันแล้วก็ตั้งใจเรียน....
-เพื่อน ๆ ผมบอกว่า ทำไมพอมึงมีตังค์ มึงชอบเอาไปทำบุญ แจกเด็ก เลี้ยงพระวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า แม่กูสอน ให้รู้จักแบ่งปันคนอื่น ถึงเราจะมีตังค์น้อย แต่ก็มีคนอื่นที่เขาลำบากกว่าเรา....
-เพื่อน ๆ ผมบอกว่า ทำไมมึงชอบเล่นกีฬหลายอย่าง แล้วไม่เคยเห็นมึงป่วยนอนโรงพยาบาลเลยวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า แม่กูสอนให้ออกกำลังกาย จะได้แข็งแรง ไม่เจ็บป่วยง่าย เรามีตังค์น้อยเจ็บป่วยจะลำบาก....

-เพื่อน ๆ ผมบอกว่า ทำไมมึงอารมณ์ดี ไม่เครียด ไม่โกรธใครบ้างเลยหรือไงวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า แม่กูสอน ให้เป็นคนอารมณ์ดี ทำให้คนที่อยู่ใกล้เรามีความสุข สบายใจกันทุกคน....
-เพื่อน ๆ ผมบอกว่า ทำไมมึงพูดกับคนอื่น ดูสุภาพ อ่อนน้อม ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นลุงแก่ ๆ เป็นเด็กเสริฟอาหาร หรือแม้แต่ขอทานที่มึงให้เศษตังค์แล้วเขาอวยพรให้มึง ทำไมมึงต้องขอบคุณขอทานวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า แม่กูสอน ให้พูดดี ๆ กับทุกคน ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร เราพูดดี ๆ กับเขา เขาก็พูดดี ๆ กับเรา....
-เพื่อน ๆ ผมบอกว่า ทำไมพี่ ๆ น้อง ๆ มึงตั้งหลายคน ทำไมรักใคร่กันดี ไม่เคยทะเลาะกันเลยวะ
ผมบอกเพื่อนผมว่า แม่กูสอนให้พี่น้องรักกันทุกคน เพราะหมากับแมวที่อยู่บ้านเดียวกันยังรักกันได้ ทำไมพี่น้องกันจะรักกันไม่ได้....

-เพื่อน ๆ ผมบอกว่า ทำไมมึงถึงรักชาติ รักแผ่นดิน รักในหลวง มากมายนักวะ
ผมบอกเพื่อนว่า แม่กูสอน ให้กูสำนึกถึงบุญคุณของแผ่นดิน พระมหากษัติรย์ทุกพระองค์ แม่กูสอน ให้กูรู้จักคำว่า จงรักภักดีตั้งแต่กูยังไม่รู้ความหมาย จนทุกวันนี้กูรู้แล้วว่า คำว่าจงรักภักดีนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด....
-เพื่อน ๆ ผมบอกว่า ทำไมแม่มึงถึงสอนอะไรมึงมากมายจังเลยวะ
ผมบอกเพื่อนว่า ที่กูเป็นกูอยู่จนทุกวันนี้ ก็เพราะ ' แม่กูสอน '
แม่กูสอนอะไร กูทำตามแม่กูสอนทุกอย่าง
มีอย่างเดียวที่แม่กูไม่ได้สอน แต่กูทำ แล้วกูทำมาตั้งแต่เด็กแล้ว
แม่กูไม่ได้สอนให้รักแม่ แต่......กูรักแม่ว่ะ ใครไม่รัก......กูรัก.......

รักยิ่งใหญ่จากชายคนหนึ่ง

2008-12-07T22:11:00.011+07:00

แรงบันดาลใจ~โฆษณา SevenEleven
ที่มา~ความจริงในชีวิต

20 กว่าปีก่อน
พ่อ
:ระวังนะลูก พ่อบอกอย่าวิ่งเร็วเกินไปไง .. เห็นมั้ย หกล้มเลย ไหนดูซิลูก พ่อจะทายาให้
:นั่นแน่! ดูทีวีดึกอีกแล้ว ไม่ดีต่อสุขภาพนะจ๊ะ ไปนอนได้แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ไปโรงเรียนไม่ไหว

:ไปสิลูก เดี๋ยวพ่อขับรถไปส่งให้นะ
:อย่าดื้อสิลูก ไม่สบายก็ต้องไปหาหมอ ไม่ต้องกลัวคุณหมอนะลูกนะ จะได้หายไวๆ
:นั่นๆๆ วิ่งออกไปอีกแล้ว เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอกลูก เห็นมั้ยน่ะ ฝนมันตก
:เอ้า! ทำไมตื่นมาหน้าบึ้งอย่างงั้นล่ะลูก อ๋ออ.. เมื่อคืนพ่อกรนดัง ลูกนอนไม่หลับอีกแล้วหรอ ขอโทษทีนะลูก ว่าแล้วเชียว เมื่อคืนเหมือนมีใครมาเขย่าๆ แล้วก็ปิดปากพ่อตั้งหลายครั้ง

วันนี้....คุณพ่อ 72 ปีแล้ว
ลูก

:คุณพ่อขาอย่าพึ่งหันหลังมาคุยตอนลงบันไดนี่สิคะ มันอันตราย เดี๋ยวค่อยคุยนะ ลงบันไดก่อน
:คุณพ่ออออ แอบปีนโต๊ะ (บันได เก้าอี้ แทงค์น้ำและอีกมากมาย) คนเดียว ไม่เรียกใครอีกแล้ว ดูสิคะ เป็นแผลเลย :( (ทั้งโกรธ ทั้งสงสาร ทั้งเสียใจ น้ำตาแทบไหล อุตส่าห์ดูแล หาหมอดีๆ ให้เวลาไม่สบาย แล้วจะมาหล่นง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง ดีนะที่เป็นแค่แผลฝกช้ำ)
:นั่นแน่!นึกแล้วเชียว นั่งหลับบนเก้าอี้ ให้ TV ดูอีกแล้ว เดี๋ยวปวดคอนะคะ ดึกแล้ว นอนเถอะค่ะจะได้แข็งแรงนะ
:ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวจูนขับไปส่งเองนะ อย่าแอบหนีออกไปก่อนแต่เช้าอีกล่ะ ยังไงจูนก็จะขับตามไปรับอยู่ดี
:คุณพ่อออ ไปหาหมอเถอะนะคะ อย่าดื้อนะ รีบหาหมอ ทานยาแต่เนิ่นๆ จะได้หายไวๆ นะคะ

:คุณพ่อขา ฝนตกแล้ว หยุดออกกำลังก่อนนะคะ โดนละอองฝนเดี๋ยวจะไม่สบาย
:(โดยเฉพาะเวลานอนเฝ้าพ่อ ตอนไม่สบาย) คิด.. เสียงกรนของคุณพ่อเป็นเสียงที่เพราะที่สุดในโลก! ยิ่งดังจูนยิ่งชอบ! เพราะแปลว่าคุณพ่อสบายดีถึงหลับและกรนได้.. .. เวลาท่านไม่สบาย สิ่งที่ลูกคนนี้ไม่ชอบที่สุด คือดึกแล้วแต่ท่านกลับหลับไม่ได้ หรือหลับแต่ดูเงียบหรือนิ่งจนเกินไป จนฉันต้องนั่งสังเกตการหายใจจากหน้าอกที่พองขึ้น-ยุบลงของท่านแทน ฉันจึงจะหลับต่อได้อย่างสบายใจ

ใคร..หลายคน บอกว่า เป็นลูก มีหน้าที่ต้องดูแลพ่อแม่ เวลาท่านแก่เฒ่า....
ฉันไม่เห็นด้วยหรอก!! .... ก็ “หน้าที่” อาจจะทำแค่เท่าที่ต้องรับผิดชอบก็ได้นี่นา
แต่การดูแลท่าน ฉันกลับพึ่งรู้ว่า..ละเอียดอ่อนมากกว่านั้น..
การดูแลท่านต้องอาศัยและใส่..หัวใจ..ลงไป

เพื่อให้มีพลังพิเศษอย่างหนึ่งเพียงพอที่จะทำหลายสิ่งหลายอย่างต่อไป "โดยยิ้มได้แม้จะเหนื่อยก็ตาม"

ปจ. ฉันรู้..ว่าฉันก็ยังดูแลท่านได้ไม่ดีเท่าที่ควรจะเป็นหรอก หลายครั้งที่ฉันก็แอบหงุดหงิดเพราะความเป็นห่วงที่มากเกินไป บางทีก็ยังแอบเหนื่อยจนพาลไม่อยากทำอีก แต่อย่างน้อยฉันก็ดีใจ..ที่ฉันยังมีโอกาสได้ทำ และจะพยายามทำต่อไป :)

รักยิ่งใหญ่..จากชายคนหนึ่ง ที่ทุ่มเทให้มาทั้งใจ

เธอมาเปลี่ยนโลกไปทั้งใบ ให้ชีวิต ให้คนอย่างฉัน

รัก..จากเธอ ให้ฉันมาจนมากมาย

ตอบแทน.เท่าไหร่ สักเท่าไหร่ ไม่อาจเพียงพอ :)

แล้วฉันก็ได้เรียนรู้ว่า คุณค่าในชีวิตของฉันในวันนี้ คือ..

การได้เดินไปพร้อมกับมีเวลาดูแลและใส่ใจท่านไปพร้อมๆ กัน

เงินทอง รางวัลหรืออะไรอีกหลายอย่างในชีวิตอาจไม่ทำให้ฉันภูมิใจได้เท่านี้

ถ้าฉันไม่เคยมีเวลาหันมายิ้ม กอด หอมหรือเอาใจใส่ท่านเลย.. :)

รองเท้าคู่ที่สาม..To Gorilla..

2008-11-22T20:13:00.039+07:00

" Decicate to Gorilla & Hippo "

During Mar21,06 to Mar21,08

Continued from Gorilla & Hippo Journey

.นิทานของฮิปโป., Journey of The White Tulips, ด.ช.กับลูกเชอรี่ Cherry Tale, .หอยแมลงภู่ but not. และ Happy New Year 07 kaa

ความเดิม..เท้าเหล็ก.. , รองเท้าคู่แรก และ รองเท้า

Once upon a time in USA, the little hippo accepted to hold her hand and walk together with the strong and warm gorilla. Although their road was tough and seemed impossibly, but, the gorilla and the hippo were ready to fight and support each other..

Along the road, gorilla tried to construct and find the safety route for their destination. He did his best to protect hippo from stones and pouring rain. So, hippo tried her best to bright his every days as well.

All the time, gorilla took a very great care for hippo as she'd never met. He sincerely loved and cared his hippo as one man could do. Hippo could touch the sincerity and the warmth deeply inside his heart.

Gorilla filled her heart his best,..
> he planted the white tulips and the white roses for hippo's garden,
> he cooked for hippo's lunch and sent to her office,
> he taught hippo how to ski and saved her once she almost fell from the moutain..
> he protected his hippo the best if somebody will harm her.
Hippo never fear in anything as long as she had gorilla by her side.

Day by day,..
> they were suns of each other on the blue days,
> they were shoulders of each other when one cried,
> they were smiles of each other when one was sad,
> they were hands to pull each other when one fell down.

One day, hippo had to go back to her country. She could not set up her life in America. Gorilla decided to finish his duty and quit the job in USA. He followed hippo for their future and did his best to hippo's family.

Finally, they had to face the real world..
~ No matter how good hippo was, only one thing hippo could not change.. she is Thai.

~ No matter how gorilla tried to protect her, he could not handle as long as it was the attitude of his society on Thai people.
~ No matter how gorilla and hippo tried to ignore, they had to accept that it would finally impact their life.

The truth is the truth. And life is not a fairy tale.. ..
Gorilla realized he could not take care of her as he wanted. He thought it would bring hippo's life the sadness if he still hold hippo with.

>> Gorilla: " Hippo, please be back to the garden and be the sun of others. I could do my best in USA. However, in Thailand, I cannot give you a wonderful life as I want. I cannot protect you from the attitude of my society. And it is not your fault that you are Thai. Your life deserves someone better than me."
>> Hippo: "But I can keep fighting.. .. "
>> Gorilla: "Please don't do that. If we resist and deny the truth, we will fall down one day. Believe in me, I don't want to see any tears from your eyes.... I want to see a ShinyHippo with her smiles and happiness. Don't cry, don't be sad and please go on your life, my hippo".

Gorilla called hippo's father for forgiveness that gorilla could not take a good care to hippo as he promised to her dad..

Hippo has to accept it, goes on her life and keeps just good memories forever..

To Gorilla (Suai-Yee), 8-month already,. ..
> I forgave you,don't worry about me anymore..
> Don't be guilty what had passed.. you already tried your best.
> At least, once, hippo was glad to meet a gorilla who really loved, cared and tried everything for her. ..
> Hippo already stands up and keeps smiling again in her pond :)=)
> She is continuing her life the best & opening her mind to the world :)

> If she can make wishes for gorilla .. she would like gorilla and his family to have a good life and find someone he is happy to be with :)
> Last one thing, hippo wishes gorilla can be her good friend again when gorilla is ready :)

Your true friend, HipPo :)

หน้า-(@^,^@)

2008-10-22T20:09:00.000+07:00

Home & Rochester in my mind :)

2007-03-17T17:25:00.001+07:00

Finally, I am back to Thailand safely. Feb 22, 07 is the date I stepped into Thailand again. My parents stood and smiled through the immigration unit. I am glad to be with them again. We started chatting all the way back home and bought some Thai foods I really wanna eat. Dad and Mom grew many more flowers in the house. Also, some areas were set up for us.

My dogs could not remember me at the beginning (as well as 2 new dogs that I’ve never seen). Only Brownie could remember and did not bark to me. Brownie lost her home when she was a puppy. I had to take her on the Took Took (small taxi with 3 wheels in Thailand) and bring her to my home. Of course, that’s why she always remembers me although I left her so far.

However, I cannot forget everything in Rochester, NY. I started going to Rochester with no expectation, and just doing the best on my research and duties. Finally, I got back to Thailand with so many many many and many wonderful moments. I can say, this is also one of the best times in my life. Why do I say like that? What I derived is not just the knowledge and thesis project, because I can find it anywhere in the world. A true FRIENDSHIP…. is very difficult to find. But I got it from Rochester. All of my lab friends (13 people from 8 countries) have treated me very well. Although I am not that good in English, and often cannot follow their speaking. But it is not a barrier for being FRIEND. I could feel it along the time I spent there. All of them are cool. We had a lot of fun even working. You know what? I think the most importance is SINCERITY. Unbelievable, there is no jealousy. No one needs to be one man show. Contrary, they are ready to teach, help, forgive, smile and hold up each other. I am very appreciate this kind of atmosphere.

ถึงแม้ว่าฉันจะเคยเจอประสบการณ์ที่แย่เอาซะมากๆ จากกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งในภาคที่เมืองไทย (เอาเป็นว่าตรงข้ามกับที่อธิบายข้างบนหมดเลยล่ะ) แต่ Rochester ชดเชยความสุขอย่างมากมายทั้งหมดคืนมาให้ชีวิตการเรียนที่นี่แล้วล่ะ ฉันคงต้องขอบคุณพ่อกับแม่ (อีกแล้ว) ที่สอนให้ฉันอดทน เชื่อมั่นในสิ่งที่ตนทำ พิสูจน์ตนเองด้วยผลของงาน สิ่งเลวร้ายก็จะผ่านไป สิ่งดีดีอีกมากมายจะตอบแทนกลับมาเอง.. ขอบคุณอีกครั้งนะคะ .. วันนี้จูนเห็นเเล้วล่ะค่ะ ว่าสิ่งที่คุณพ่อพูดมันเป็นจริงอีกแล้ว มิตรภาพการร่วมงานที่ไม่มีความอิจฉา ริษยา ไม่มีการชิงดีชิงเด่นเพื่อทำให้ตนเองเป็นคนที่เด่นที่สุด ไม่มีการนินทาใส่ร้ายทั้งที่เราตั้งใจทำงาน ไม่มีการกลั่นแกล้ง ประจบสอพลอ แปลกจังที่ฉันกลับได้รู้จักและทราบซึ้งในคำเหล่านี้จากคนต่างเชื้อชาติต่างภาษา ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนในชีวิต เมื่อไหร่นะ..ที่คนส่วนใหญ่ของประเทศเราจะเป็นแบบนี้บ้าง รับรองว่าประเทศเราจะเจริญนำหน้าชาติไหนในโลกเลยล่ะ เพราะคนประเทศเราน่ะเก่งไม่แพ้ใครหรอก แต่มัวแต่......กันน่ะซี เฮ่อ ไม่รู้ว่ามันจะเป็นได้แค่ฝันของฉันรึเปล่านะเนี่ย

Rochester and Ballatori lab, I want to shout very very loud -thank you for making me learing your good hearts- EVERY MOMENTS THERE WILL BE IN MY MIND FOREVER. I also love you guys. ไม่แน่บล็อกหน้าเราอาจจะเห็นกันว่าพวกเขาน่ะ น่ารักกันขนาดไหนเนอะคะ ;)

SeeThroughYourMind

2007-01-27T04:22:00.000+07:00

สิ่งจะงาม ~ อยู่กับใจ

บอดที่ใจ..เห็นไปอย่างไร ไม่มีวันงาม

โลกจะสวย นั้นสวยไปตาม

จิตที่งาม มองโลกสดใสไปในทางดี

............

ต้นชบากับคนตาบอด by เฉลียง

อีก..หนึ่ง..เสน่ห์หนาว

2007-01-23T08:25:00.000+07:00

ใครหลายคน .รอคอย.

แล้ว...... ........ ฤดูหนาวที่ Rochester, NY ก็กลับมา..

แน่นอน ฉันก็เป็นคนหนึ่งในนั้น แต่......ปีนี้

มี....มุมมอง ที่ต่างไป.....

Icy Rain กับความเย็นที่ไม่ผ่านจุดเยือกแข็ง

แต่สามารถแปลงรูปลักษณ์..หยดน้ำจากสายฝน เปลี่ยนเป็น..ผลึกน้ำแข็ง

ชอบรูปสุดท้ายนี้ เพราะถ้ามองดีดี ที่ด้านบนของลูกสีแดงตรงกลาง

จะเห็น Snow Flake หน่วยเล็กเล็ก ของหิมะ รูปร่างคล้ายดอกไม้

To Share ..by.. To Learn

วันนั้น..ฉันจะ..กลับไปกิน

2007-01-10T09:29:00.000+07:00

ข้าวหมูกรอบ โดยเฉพาะที่ซอยอารีย์อะ
กินเมนูข้างบนกับเกาเหลาลูกชิ้นน้ำใสร้อนๆ อะ ใช่เลย
เย็นตาโฟ ใส่ปลาหมึกดองเย้อ เยอะะะะ
กล้วยปิ้งที่มีน้ำราดหวานๆ เหมือนคาราเมลอะ
ออส่วน เอาแบบที่กรอบๆ มันน้อยๆ
ฝรั่งแช่บ๊วยอะ แบบว่าสะอาดๆ รสชาดอร่อยๆ
ก๋วยเตี๋ยวหมูพริกกะเหรี่ยงนะ ที่ไม่เผ็ดมาก พอดีๆ
เอ็ม เค สุกี้นะ ต้องมีลูกชิ้นเอ็มเค กับอื่นๆอีกมากมายให้ด้วยนะ
ราดหน้าอร่อยๆ เอาแบบที่หมูนุ่มๆ นิดนึง
ปลานึ่งมะนาว ไม่คาวด้วย
ขนมปังธรรมดาๆ นี่แล่ะ แต่จิ้มนมข้นหวานตราหมีนะ
สลิ่มอะ หรืออะไรไม่รู้ที่มันมีชิ้นขนุนด้วย

โอยยย มีอีกเยอะเลยอะ แต่ว่าลืมไปแล้ว คิดออกจะมาเติมใหม่ กลับไปก็จะลากคนไปกินด้วยให้หมดเลย
เพื่อนๆ ทั้งหลาย ไม่พลาดแน่ ใครไม่ว่างไปด้วยล่ะก็ ฉันจะ !!!!!!!................................ ไปกินคนเดียว (ก็ได้)
แต่คงนั่งร้องไห้อยู่ที่ร้าน............. เพราะว่าพุงแตกแล่ะ ก็สั่งแยะจนกินคนเดียวไม่หมดแน่ๆ
อยากกิน ง่ะ ง่ะ ง่ะ ไม่ยอม ไม่ยอม....อยู่ที่นี่มันหารสชาด original แบบนั้นไม่ได้ง่ะ

Happy New Year 07 kaa.

2006-12-30T02:26:00.000+07:00

Happy New Year 07 with love..
Merry Christmas and Happy New Year 2007 to everybody..

I was so happy for the past Christmas. I spent time with my uncle and his family (my cousins) in Boston. My BF (Suai Yee) drove for 6-7 hrs to get there. We celebrated Christmas together with presents, ham and traditional American food. It was good for me to escape hard working for a while, relax and enjoy.

Thank you for this happiness. My uncle, thank you for Santa sock. You stitched the name of me and my BF on the sock. It's sooooo cute. Ataun, you are always my big brother. I am not sure whether I can take care you as good as you did for me. Anyway, I will do the best when you go to Thailand. In addition, I also have the other cousin in Mishigan. She always keeps in touch and cares me. As soon as I arrived USA, she called me and gave me a very good support.

I just realize that I am so lucky to get a very well treat from everybody even I am so far from Thailand. However, I would like to thank my dad and my mom. You are generous and sincere to everybody. Therefore, everybody loves and respects you. So, that's why they also love me and give me a very good taking care. That is.. I have today because of you. :)

In addition, I love everybody in lab here, my boss (my Professor) and my friends. They all are such a very good coworkers that I have never met . There is no compeition and no jealousy in lab. Everybody helps each other with sincerity and wants others accomplish work. They are ready to teach, forgive and share together. Because they know that nobody is perfect and nobody knows everything. So, I can put more than a hundred percent of my effort and energy on my work only, no need to think about human politic. Which I have never found such a good atmosphere like this in Thailand yet.

Also, my previous project was accpepted for international journal publication already. I am working on the second one now. Therefore, this year is my happiness and peaceful year. I was tired only my physical body. But, my heart is fulfilled with sincerity, happiness, peace and new learnings. Only one important thing that I don't have in USA is my parents. Otherwise, my life this year would be 100% perfect.

Anyway, To Learn is still Giving me a Happiness. So many many things happened to me this year. It made my opinion growing and wider. My heart is opened and ready to understand this world. I learn to keep wonderful things and great people with me, ignore unneccessary stuff and go on my life in a simple way.

Lastly, I would like to share my happiness to everybody, my parents, my relatives, all of my good friends, my boyfriend and the readers of my blog. Next year will be a big year for me, to give presentations, to graduate my Ph.D, to select between job or what I am happy to do. However, We all are still holding hands to pass this year and celebrate next year together with love and care.

Thanks everybody again for loving and caring.
Merry Christmas and Happy New Year 2007.

Love you,
To Learn is still Giving me a Hapiness..
By June

หอยแมลงภู่ but not...!

2006-11-27T09:58:00.000+07:00

เธอกับเขา..(ผู้ซึ่งพูดภาษาไทยได้ แต่ไม่ค่อยแข็งแรง)
....................................
เธอ: Do you know mussel (หอยแมลงภู่) in Thai?
เขา: I eat it but don’t know the word in Thai.
เธอ: Aor.. Pa sa Thai kao reak mussel wah Hoy Malang Phoo ka.
----(อ๋อ ภาษาไทยเค้าเรียก mussel ว่าหอยแมลงภู่ค่ะ )
เขา: Oh, really? Phom mai ru rok krub wah Hoy nee mee tae tua Phoo !!!
----(โอ๊ะ จริงหรอ ผมไม่รู้หรอกครับว่า หอยนี่มันมีแต่ตัวผู้ !!! )
เธอ: … ( -_- ') ...
(ไม่ช่ายยยย หอยแมลงภู่ไม่ได้มีแต่ตัวผู้ มันออกเสียงเหมือนกันแต่ความหมายไม่เหมือนกันค่า)

Bye Bye My Long Hair

2006-11-10T09:41:00.000+07:00

.....Before and After.....
คือว่า..ไปตัดผมมา
แม้ว่า..ไม่สั้นอย่างใครเขา
แต่ว่า.หลายปีคลอเคลียกับเรา
กลับมา แอบเศร้า..โวยวาย

บอกช่างให้ตัดเล็กน้อย
เพราะฉันชอบปล่อย..ผมสยาย
ฉับ ฉับ..ผมกลับ ถูกตัดมากมาย
สุดท้าย ได้ทรง งง งง มา

....ถึงแม้ ไม่ชอบ มากนัก
ทุกคนที่รัก บอก ดีหนา
สบายหัว แห้งเร็ว ประหยัดเวลา
หน้าตา เด็กขึ้น อีกหกปี....

ไม่รู้ ว่าหลอก รึเปล่า
แต่นานเข้า ชักเริ่ม ตระหนัก
ประหยัด ครีมนวด ดีนัก
หมดเวลาพัก ทำแลบ ต่อเอย !!..

ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็ก

2006-10-06T06:08:00.000+07:00

ยิ่งโตมากขึ้นก็ยิ่งมีอะไรที่ต้องรับผิดชอบเพิ่มขึ้นมากมาย เหนื่อยจัง
เหนื่อยมากๆเลย เหนื่อยจนบางครั้งน้ำตาไหลออกมา
เหนื่อยจนคิดถึงเวลาที่เรายังเป็นเด็ก ไม่มีเรื่องราวมากมายที่ต้องคิดและรับผิดชอบ
ช่วงนี้ทำแลบเหนื่อยมาก เหนื่อยจนรู้สึกว่ากำลังตั้ง Cell Death Program อยู่
เฮ่ออ เรียนปริญญาเอกนี่มันช่างต้องอึด อดทนเป็นสำคัญเหลือเกิน
..ความฉลาดอาจไม่ต้องโดดเด่น แค่จำเป็นต้องอึดอย่าง...
เออ!! เอาเถอะน่า สองปีก่อนฉันก็เคยรู้สึกอย่างงี้มาครั้งนึงแล้ว
แล้ววันนี้ฉันก็มี Paper แรก ตีพิมพ์งานวิจัยของฉัน ฉะนั้นฉันก็บรรลุข้อบังคับอย่างนึงที่จะจบ
วันนี้..ฉันก็เหนื่อยแบบนั้นอีกแล้ว.. ดูซิว่าแล้วมันจะมีอะไรเกิดขึ้นอีกมั้ย
แล้ววันนั้น ฉันจะยิ้มให้หน้าบาน แก้มฉีก หอมแก้มพ่อกับแม่ให้ฟอดใหญ่
ว่าในที่สุด ฉันก็ทำมันเสร็จซะที....
นี่ล่ะน๊าการทำอะไรที่เราไม่ได้รักที่จะทำ
มันกว่าเหนื่อยกว่าคนที่รักที่ได้ทำเป็นเยอะเลย เอาเหอะ ทำต่อไปดีกว่า

ชอบเพลงนี้จัง เฮ่อออ ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม..

พื้นที่เล็กๆ ของ บอย ตรัย ภูมิรัตน์
จะต้องถอนใจ อีกสักเท่าไร โลกแห่งความเป็นจริง ไม่เคยเป็นอย่างใจ วันและคืนเปลี่ยนหมุน ให้เราวิ่งตามเรื่อยไป โตแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไป การเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ง่ายเลย มันไม่คุ้นไม่เคย ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อยใจ ไม่มีเวลาเหลือ ไว้ฟังไว้คิดถึงใคร โตแล้ว ต้องทำอย่างไร เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ ..
ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม ในวันนึงเท่าไร ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า ให้ความสดใส ยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป แค่เพียงอยาก ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้ โลกแห่งความจริง มันจะดีหรือร้าย เก็บความเป็นเด็กในหัวใจ จะอยู่กับฉันตลอดไป

I just want to release my tiring. Bcoz I am very very very tired during this time. I work so hard, until I feel like I am setting Cell Death Program. Sometimes, the tears are fall to relieve my physical pain. We have to accept more responsibilies when we grow up, and have to do the best as we can. Bcos sometimes that result is not affact only ypurself, but also others people eg. your institute, teacher and country. It makes me think of when I was a kid, just go to school, play, eat, sleep, smile and laugh.

Anyway, I used to be tired like this 2 yrs ago. Finally, my work was accepted to be published online right now. Soooo, I will wait to see next chapter of this tiring again. That day, I will give a big kiss and big hug to my Dad, Mom, family and my loves, and shout loudly I CAN DO IT.. I HAVE BEEN THERE AND DONE THAT.
Huhh, but today, go back to my data before. :<

ด.ช.กับลูกเชอร์รี่-Cherry Tale

2006-08-10T08:54:00.000+07:00

Once upon a time, there is a little boy who does not like the taste of cherry. Why? Because he knew the cherry taste firstly from ice cream bowl. He though that cherry was such an artificial taste and horrible. He will not take it anymore.

Many years ago, one little girl gave him a fresh cherry from farm. The little boy denied. But he still had a question inside. "Why does this little girl enjoys the cherry very much?" He wondered.

Finally, the little boy decided to try the cherry again. "Hmmm,it is not that bad as that time. It's fresh, crunchy and juicy." He though.

He was glad and had a big smile....
He would never know the truth if he were not open his mind.

ขอบคุณภาพจาก google.com / www.avarella.com

ไพเราะ - Life Value

2006-07-30T10:45:00.000+07:00

คำพูดที่เพราะที่สุดในชีวิต เท่าที่ฉันเคยได้ยินตลอด ๒๗ ปีที่ผ่านมา....
-พ่อและแม่ภูมิใจในตัวลูกมากนะ-
บางครั้ง..เราอาจไม่ได้ทำในสิ่งที่ตนรักเสมอไป

แต่สิ่งนั้นกลับมอบคุณค่าแห่งจิตใจตอบกลับมา

....

"We are proud in you". That is what my parents talked to me.

Thank you for Ph.D studying.

It makes me learning many things more than knowledge.

Especially Human and Life.

Sometimes, we cannot do everything as we want.

But it can give us the value of life.

Life .. As a Shower

2006-04-25T06:37:00.001+07:00

Sometimes, life is like having a shower.

There are two ways to adjust....

One is turning hot water up when we fear the cold.

And the other is adding cold water when we need to cool down.

.. ..

Warmth .. is not too hot and not too cold.

Warmth .. relieves us from burning.

Warmth .. heats our life up from cold.

Warmth .. Thanks for making life & heart powerful but simple.

DST with Niagara Falls

2006-04-05T03:22:00.000+07:00

Learn the history of daylight saving, from Benjamin Franklin to the present...

Just as sunflowers turn their heads to catch every sunbeam, so too have we discovered a simple way to get more from our sun.We've learned to save energy and enjoy sunny summer evenings by switching our clocks an hour forward in the summer.
Unbelievable, I did write about Daylight Saving Time; DST 5 months ago (October 30, 2005). And the last Sunday (1st Sunday of April) is the time to switch the clock an hour ahead. It is called Spring Forward as I used to mention in those blog. So, Thai time is 11 hours forward to Rochester, USA again. Don't forget na jaaa :)

Anyway, no one can really save the time. Maybe, doing the present the best is what we can and to lay down our valuable future..

And what I did on that day is spending time at Niagara Falls in part of American Falls.. Thank you for the first trip ..

Journey of the White Tulips

2006-03-30T07:21:00.000+07:00

~ The Long and not Easy Journey ~

..Thank you for the white tulips & poem..

นิทานของฮิปโป

2006-03-22T02:12:00.000+07:00

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ที่เมืองเมืองหนึ่งมียักษ์กอริลลาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์อันสวยงาม พร้อมกับสวนสวยงามเขียวขจี ที่ข้างๆ คฤหาสน์นั้นเอง ก็มีเด็กๆ กลุ่มหนึ่ง ทั้งกวาง ม้า สิงโตและฮิปโป วิ่งเล่นเป็นเพื่อนกันอย่างสนุกสนาน เด็กๆ ทุกคนต่างอยากเข้าไปเล่นในสวนของยักษ์กอริลลา แต่..ก็ไม่มีเด็กคนไหนกล้าเข้าไปสักคน

วันหนึ่งยักษ์กอริลลาเดินทางออกไปนอกเมือง เมื่อเด็กๆ ทุกคนรู้ ต่างก็พากันมาวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานในสวนของยักษ์กอริลลา แต่แล้ว.... ยักษ์กอริลลาก็เดินทางกลับมา เด็กๆ ต่างพากันตกใจ ยักษ์กอริลลาไล่เด็กๆ เหล่านั้นออกไปจากสวนของตน และทำกำแพงสูง กั้นไม่ให้ใครเข้ามาวิ่งเล่นได้อีก ยักษ์กอริลลาใช้เวลาแต่ละวัน แต่ละวัน และแต่ละวันกับสวนของตนเองคนเดียวอย่างที่ต้องการ แต่ยักษ์กอริลลากลับไม่ได้มีความสุขอย่างที่เขาคิด ยักษ์กอริลลาจึงไปเรียก Mr.เมฆมาที่สวน แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น เขาจึงไปเชิญ Mr.สายฝน มาอีก ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม ยักษ์กอริลลาจึงตัดสินใจไปชวน Mr.ลม และ Mr. หิมะมาที่สวนแห่งนี้ แต่..สุดท้าย สวนของยักษ์กอริลลากลับไม่สวยงาม สนุกสนานอย่างที่ยักษ์กอริลลาคิด....

ยักษ์กอริลลาเดินไป.. เดินไปที่กำแพงสูงที่ยักษ์กอริลลากั้นสวนไว้ไม่ให้ใครเข้ามาวิ่งเล่น ยักษ์กอริลลามองออกไป ภาพที่เขาเห็นคือพระอาทิตย์กับกลุ่มเด็กๆ ที่เล่นกันอย่างสนุกสนานและมีความสุข ยักษ์กอริลลาคิด..ในที่สุด เขาตัดสินใจทำลายกำแพงนั้นลง และเชิญให้เด็กๆ เข้ามาวิ่งเล่นที่สวนของตน เขาพบว่าสวนของเขากลับอบอุ่นและมีความสุข
แต่ยักษ์กอริลลากลับมองหาเด็กคนหนึ่งที่เขาอยากเจอไม่พบ ..ฮิปโป ฮิปโปไปไหนนะ ทำไมวันนี้ไม่เห็นฮิปโปมาวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ ....ยักษ์กอริลลาคิด เขาจึงถามเด็กๆ คนอื่นว่า ฮิปโปอยู่ที่ไหน..
กวาง ม้า สิงโต และเด็กคนอื่นต่างชี้ไปที่ดวงอาทิตย์ และบอกว่า..นั่นไงฮิปโปไปเป็นพระอาทิตย์ คอยให้ความอบอุ่นกับพวกเราอยู่ที่นั่นเอง....ยักษ์กอริลลาเข้าใจ เขายิ้มและดีใจที่ได้รับความอบอุ่นนั้นแบ่งปันจากฮิปโปเหมือนเด็กๆ ทุกคน.. จบ

ตรงกันข้าม....ฮิปโปกลับไม่เคยรู้เลยว่าฮิปโปสามารถเป็นดวงอาทิตย์ได้

นิทานเรื่องนี้ มีเพื่อนคนหนึ่งแต่งขึ้นให้ และเล่าให้ฟัง ขอบคุณ..สำหรับนิทานของฮิปโป
ชอบมุมมองของการแบ่งปัน.. ทั้งการตัดสินใจแบ่งปันสวนของยักษ์กอริลลาให้กับผู้อื่น ไม่อย่างนั้นยักษ์กอริลลาก็จะไม่ได้พบมุมมองอีกมุมหนึ่ง และชอบการแบ่งปันของฮิปโป แม้ว่าฮิปโปอาจจะไม่เคยรู้เลยว่าสามารถเป็นดวงอาทิตย์ได้

การแบ่งปัน..ยิ่งมอบให้ ความสุขที่ได้รับกลับมายิ่งเพิ่มขึ้น

เสียดาย.. ที่จริงอยากให้เจ้าของเรื่องได้มาอ่านด้วยเหมือนกัน แต่เจ้าของเรื่องก็ไม่สามารถอ่านภาษาไทยออก และ เจ้าของบล็อกก็ไม่สามารถจะเขียนเป็นภาษาอังกฤษได้ดีเท่าอีกเหมือนกัน เลยได้แต่ขอบคุณ และนำมาแบ่งปันอีกมุมมองให้ทุกคนด้วยกัน
Thank you for your story. It is very meaningful. How could you think and translate to me in Thai version? So, I would like to share this warmth to everyone I love here.... friends, family and everyone who joins my blog.

และ.. สำหรับใครที่คิดว่านิทานเรื่องนี้มีพอมีแง่คิดอะไรที่ดีบ้าง จะเอาไปเล่าต่อให้ลูกฟังก็ยินดีนะคะ....ฮิปโป....

หู

2006-03-17T03:05:00.000+07:00

หู .. <(^_^)> ..
ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นอะไร ตื่นเช้ามาอาบน้ำ ล้างหน้า ส่องกระจกแล้วรู้สึกว่า..รักหู..
ฉันเป็นผู้หญิงที่ไว้ผมยาว ถ้าเลือกได้ ฉันชอบปล่อยผม ฉันไม่อยากคาดผมหรือหนีบ
วันนี้ฉันรู้สึกรักหูของฉัน ถ้าฉันไม่มีหู (ใบหูน่ะล่ะที่ฉันหมายถึง)....
..ฉันจะเอาอะไรไว้ทัดผม
..ผมของฉันคงเปียกเวลาล้างหน้าถ้าไม่ได้ทัดหู
..แก้มก็จะเป็นสิวเพราะฉันแพ้ยาสระผมกับการระคายเคือง
..และฉันก็ชอบหน้าของฉันเวลาฉันเอาผมทัดหู

-- ฉันรักหูของฉัน --
(เหมือนฉันเขียนอะไรสักอย่างส่งคุณครูตอนป.๑ เลย แต่วันนี้ฉันรู้สึกว่า หูเป็นสิ่งที่น่ารักและมีคุณค่าของหูเองจริงๆ ฉันจึงเขียนถึง และขอบคุณนะ ฉันจึงรักหูของฉัน)

..คุณค่า..

2006-03-14T06:07:00.000+07:00

คนคนหนึ่ง สำหรับใครคนหนึ่ง อาจมี..คุณค่าแค่เพียงหนึ่ง..

~แต่~

คนคนนั้น สำหรับใครอีกคนนั้น กลับมี..คุณค่าถึงเพียงนี้..

June in San Diego

2006-03-07T08:38:00.000+07:00

Hello everybody,
This is June. Now, I am in San Diego, California, USA to join SOT; Society of Toxicology Seminar and present my work. I just went to Sea World. It was very fun. I love the dolphins so much. They all are so cute. Alright, I will talk to you later.
June (@^_^@)
SD, CA, USA

ศิลปินลาว!! & MP3 download

2006-03-03T08:25:00.000+07:00

เมื่อวานซืนอยู่ใน mode อยากฟังเพลง “เจ็บไปเจ็บมา” พี่เจ เจตริน อย่างแรง แต่ไม่มี MP3 ในเครื่อง เลยพยายามไปหาฟังเพลงออนไลน์จาก internet เปิดหาจากหลาย website แต่ก็หาฟังไม่ได้ สงสัยจะเก่าเกินเหตุ แต่บังเอิ๊ญ บังเอิญ แว้บไปเหลือบเห็น website หนึ่ง แถ่น แทน แท้นนน..

click เข้าไป พบกับ “ศิลปินลาว (กำลังมาแรง) Over Dance” เหลือบลานสายตาไปทางขวาอีกหนึ่งนิด เห็นชื่อเพลง -เพียงบอกว่าฮัก- แบบว่าตอนแรกก็ไม่ได้สนใจ แต่เห็น โฆษณาว่ากำลังมาแรงเลยท้าทายเรา เอานะ ลาวก็ลาว ไม่เปิดโอกาสแล้วจะรู้ได้ยังไง โอเค loaddd

ปจ 1. ก่อนอ่านต่อ กรุณาลองโอเค click ต้อนรับ เพียงบอกว่าฮัก จาก Over Dance ศิลปินมาแรงของประเทศลาว อัลบั้มไม่ปรากฏ ลดความเครียดกันหน่อย

.... เสียง Melody, Intro ขึ้น อืมมมม แอบน่ารักแฮะ รู้สึกทำให้อารมณ์ดีขึ้น ..และแล้ว เนื้อมาฮ่ะ
ชาย: หญิงคนนี้ สดใสและร่าเริง เมื่อได้เห็นแล้ว ก็สุขใจ แม่นคนคนนี้ ที่เฮ็ดให้หัวใจ อบอุ่นและสุขเหลือเกิน
(แอบเริ่มอมยิ้มที่มุมปาก)
หญิง: ซายคนนี้ มีควมฮัก ที่สดใส และบอริสุด บ่เคยพบ บ่เคยเห็น ผู้ซายที่ดีคือจ้าวว
(คือ แปลว่าเหมือน ถึงตอนนี้ หัวเราะเลย)
ชาย: อยากบอกว่าฮัก ว่าฮักเจ้า ฮักเจ้าสุดหัวใจ จะบ่แบ่งใจให้ ไปให่กั้บค้นอื่น
หัวใจดวงนี้จามอบให้เจ้า เพียงแต่เจ้าบอกว่าฮักข้อย
โว่ โฮ่ โฮ่ จะฮักเจ้าเพียงคนเดียวนับจากนี้ จะบ่เปี่ยนใจไปฮักกั้บค้นอื่น เพียงแต่เฮาฮ้ากกัน
I miss you. I love you. I want you to be in myyyy life. (เนี้ยย มีภาษาอังกฤษด้วย)
.... ฮู้ยย วี๊ดด วิ่ว เกิดมีหนุ่มลาวในอเมริกาส่งเพลงนี้มาให้ จะใจอ่อนมั้ยเนี่ยเรา อิอิอิอิ

อ่ะ เดี๋ยวจะหาว่ายัง go inter ไม่พอ แถมให้อีกอันไว้ download MP3 แบบเพลงภาษาอังกฤษ ช่วงไปบอสตัน You’re beautiful ของ James Blunt กำลังดัง เลยไป download มาเรียบร้อย เวบนี้เอื้อเฟื้อแบ่งปันโดย..พี่ชายเราเอง อิอิ

Alright, we go inter now.., hit to the point of Laos and English songs.
In case that you’re still interested in other songs of Over Dance, hit Over Dance. Hope you guys get a little smile in the tough day. I have listened to that song 2 days ago when wanna fresh up myself in the hard day.

ปจ 2. ไม่คลิกเข้าไปฟัง แล้วจะหาว่าไม่แบ่งปันรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
ปจ 3. ขออภัย ที่ไม่สามารถค้นหาเวบครั้งแรกสุดที่เข้าไปฟัง ที่มีคำยืนยันว่า .กำลังมาแรง. ได้
ปจ สุดท้าย. เพลงเค้าดูสดใส น่ารักและบริสุทธิ์จริงๆ นะ ถึงได้เอามาแบ่งปันเนี่ย

First Night Boston (ควันหลง)

2006-02-27T07:50:00.000+07:00

เปิดดูรูปไปๆ มาๆ เลยตัดสินใจเอามาเล่าต่อดีกว่า ก็เป็นเรื่องราวการ Countdown New Year 2006 ที่ Boston ซึ่งความจริงเป็นเรื่องที่อยากแบ่งปันมากที่สุดของ trip นี้ แต่จำได้ว่าตอนนั้นแอบโดนต่อว่าอะไรสักอย่างเลยหยุด trip นี้ไป ที่นี่เค้าก็จัดงาน 2006 First Night Boston - December 31, 2005 1PM to Midnight

งานนี้ก็ซื้อบัตร ติดเข็มกลัดอันเดียว เที่ยวได้ทั่วเมือง แต่เฉพาะ 1 วัน 1 คืน ก่อนวันปีใหม่ งานนี้จูนกับพี่ชายก็ตะลอน on tour กันด้วยรถไฟและสองเท้าก้าวเดิน พร้อมกับคำอธิษฐานของจูนว่าขอให้คืนนั้นหิมะตก จะได้ countdown กับหิมะที่บอสตัน เราก็นั่งรถไฟไปกันพร้อมกับอากาศหนาว เริ่มต้นกันที่ New England Aquarium อย่างที่ได้เล่าค้างไว้ครั้งก่อน แล้วก็ไป Boston Public Library ที่ปกติต้องเสียสตางค์ถ้าไม่มีบัตร ซึ่งก็ชอบห้องอ่านหนังสือ แต่รู้สึกว่าโคมไฟที่โต๊ะอ่านหนังสือแอบสวยไปนิดนึงสำหรับการอ่านหนังสือ น่าจะไปอยู่ที่ร้านอาหารมากกว่า บันไดและศิลปะภาพผนังก็สวยงามทีเดียว

ออกมาด้านนอกเราก็จะพบกับ Boston Common สวนสาธารณะที่ไม่มา แปลว่ามาไม่ถึง Boston ถึงตอนนี้หิมะก็เริ่มตกลงมาแล้ว จนพี่ชายบอกว่า Yeah, June, you’ve got your wish. พร้อมกับเดินทานขนมปังอบกับโกโก้ร้อนๆ เพิ่มความอร่อยและอิ่มอุ่นกันไป สำหรับ 2006 First Night Boston เค้าก็มี Ice Sculptures แสดงกันอยู่ที่นี่ด้วย ผ่านตั้งแต่ตอนเริ่มตั้งน้ำแข็ง จนเมื่อความมืดยามค่ำคืนเข้ามาแทนที่ แสงไฟก็ตกกระทบกับน้ำแข็งเพิ่มสีสันความสวยงามของคืนนั้นทีเดียว เราก็เลยเดินชมประติมากรรมน้ำแข็งตามจุดต่างๆ ในสวนสาธารณะ เพื่อรอเวลา Procession ไปในตัว(ก็ประมาณขบวนพาเหรดนั่นเอง) เสียดายที่วันนั้นจูนลืมเอา battery ไปสำรองสำหรับกล้องดิจิตอล เลยถ่ายรูปไม่ได้เต็มที่ ได้แต่เก็บความประทับใจไว้ในความทรงจำ
Procession จริงๆ แล้วก็ไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้นเท่าไหร่ แต่ด้วยสถานที่ บรรยากาศ แสงไฟลวดลายต่างๆ และหิมะที่โปรยปรายลงมาก็เลยทำให้สนุกและสวยงามไม่ใช่น้อย นอกจากนี้คืนนั้นก็มี fireworks (ดอกไม้ไฟ) แสดงกันที Boston Common ตอนหัวค่ำ และที่ Boston Harbor ช่วง midnight countdown จูนก็ได้ดูทั้งสองที่สวยงามไม่มีคำบรรยายอะไรเพราะเป็นครั้งแรกที่ดูที่สถานที่จริง ไม่ได้ดูผ่านโทรทัศน์ ส่วนที่ Boston Harbor ทุกคนก็มารวมตัว 5, 4, 3, 2, 1, .. “Happy New Yearrrr” กับความงามของดอกไม้ไฟและหิมะนุ่มๆ ที่โปรยลงมา ก็นับว่าเป็นอีกหนึ่งความประทับใจสำหรับปีใหม่นี้กันทีเดียว ก็ได้แต่เก็บเกี่ยวประสบการณ์และความ ทรงจำครั้งนี้เอาไว้ตลอดไปตามสไตล์ To Learn..By June ค่ะ (@^_^@)

Christmas tree decoration และ Grand Procession กับหิมะที่โปรยปรายลงมา

ปัญหาหนัก

2006-02-23T08:54:00.000+07:00

หนู: คุณหมอคะ คือว่าหนูมีปัญหาหนักค่ะ อึดอัดไม่รู้จะบอกใครดี เป็นปัญหาหนักจริงๆ หนูจะทำยังไงดีคะ คุณหมอ
คุณหมอ: ครับ..... (เงียบ..................................)
หนู: (งง ทำไมเงียบ)????
คุณหมอ: ................ (ยังเงียบอยู่ เหมือนรออะไรสักอย่าง)
หนู: อ้าว ทำไมคุณหมอไม่ตอบอะไรล่ะคะ
คุณหมอ: เพราะหมอรอฟังอยู่ครับว่ามีปัญหาหนักอะไร หมอจะได้แก้ไขให้ถูก
หนู: คือปัญหามันหนักมากเกินที่หนูจะรับไหวจริงๆ ค่ะ
คุณหมอ: ก็นั่นสิครับ บอกหมอมาได้เลยนะครับว่าปัญหาคืออะไร ไม่ต้องกลัว
หนู: เอ๊ะ คุณหมอคะ หนูไม่ได้กลัวอะไร.. หนูบอกว่าหนูมีปัญหาหนัก.. หนัก หนัก หนักขึ้นทุกวัน จนใส่กางเกงตัวเก่าไม่ได้มาหลายตัวแล้วค่ะ ทำไมคุณหมอถึงไม่เข้าใจหนูคะ
คุณหมอ: .....???? พยาบาลลลลล มาเอาออกไปที !!!! ...โครมมม
หนู: ???? !!!!

ทางเดิน เดินทาง

2006-02-20T10:13:00.000+07:00

ทางขาวพราวพร่างสร้าง ร่างไว้

เดินสู่ปลายทางใด ใช่รู้

เดินจิตต์นิ่งสติไซร้ ให้อยู่

ทางข้างหน้าควรผู้ คู่ได้ดีเอง

ตำนานเพื่อนกับหอยแมลงภู่

2006-02-17T05:04:00.000+07:00

ตอนนี้แอบรู้สึกสนิทกับเพื่อนคนนึงอย่างไม่รู้ตัว เราพึ่งรู้จักกันสักเดือนกว่านี่เอง แต่แอบไปสนิทกับเค้าและก็เป็นห่วงเค้าซะงั้น.. เธออายุมากกว่าเราสองขวบปี แต่จบเอกซะแล้ว (หวังว่าจะจบภายในอีกสองปีนี้เหมือนกัน) เลยมาทำ Post-Doc ต่อที่นี่ เร็วๆ นี้เอง เธอพึ่งมาจาก Netherland ดินแดนในฝันของเราตอนเด็กๆ ซะด้วย ก็เพราะเราประทับใจดอกทิวลิปกับกังหันลมที่ดูในรายการท่องเที่ยวมากๆ..

ที่จริงเราพูดกันไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่เพราะเธอเป็นคนพูดเบามากๆ และทักษะการฟังภาษาอังกฤษของเราก็ยังไม่ค่อยแข็งแรง.. เธอไม่มีรถเหมือนเรา เธออยากไปซื้อของ เราเลยไปหา website ของ University bus ให้เธอ แล้วเราก็ไปเป็นเพื่อนเธอ (บ้ารึเปล่า อยู่มาห้าเดือนไม่ขวนขวายจะนั่งไป พอเธอมาเลยไป) เราชวนเธอไปสมัคร Gym ไปออกกำลังกาย ทุกเย็นวันอังคาร กับพฤหัสบดี ถ้าว่างเราก็จะ Jazzerxise กัน (งงล่ะซี ว่ามันคืออะไร อิอิ ไม่บอก).. ก่อนกลับบ้านทุกเย็น เรามักจะเดินไปบอกเธอว่า good night เธอไม่ลืมกุญแจ office นะ ต่อมาเธอเลยทำแบบนั้นกับเราเหมือนกัน เธอแอบบอกเราว่า ถึงจะเลิกงานกลับบ้านแล้ว แต่ประเทศเธออ่ะ 5-6 โมงเย็นเข้าไม่พูด good night กันหรอก เราเลยหัวเราะ บอกว่าประเทศเราก็เหมือนกัน (ก็ไม่เห็นมีใครราตรีสวัสดิ์ก่อนกลับบ้านกันสักคน แต่ที่ US ก่อนจากกันของวันนั้น ยังไงก็ good night ถึงจะ 5 โมงเย็นก็ตาม)เอ๊ะ พึ่งสังเกตว่าธงชาติของ ไทย-เนเธอร์แลนด์ มีสีแดง ขาว น้ำเงินเป็นสีหลักเหมือนกันแฮะ

แต่สุดท้าย ขอสารภาพตอนที่เรารู้จักเธอใหม่ๆ เราแอบไม่ค่อยชอบเธอ เพราะว่าเราไปทานอาหารกัน (หลายคน) เธอไม่รู้ว่าเธอกินเผ็ดได้แค่ไหน ทุกคนเลยแบ่งของตัวเองใส่ถ้วยให้เธอชิมว่า เผ็ดระดับไหนที่เธอรับได้ เธอไม่ยอมชิมของเรา แล้วเธอบอกว่า I don’t wanna try this one. เธอชิมถ้วยอื่น แต่เธอผลักถ้วยนี้ออกถ้วยเดียว เราเลยเสียความรู้สึก แอบไม่ชอบเธอเล็กๆ ซะงั้น งอนๆ.. พออยู่ไปๆ เราพึ่งมารู้ตอนหลังว่า เธอแพ้ mussel (พวกหอยแมลงภู่) เธอกินไม่ได้ อิอิ แหม.. ก็ไม่บอก วันนั้นอุส่าห์ตั้งใจตัก mussel ตัวใหญ่ที่สุด โปะลงบนถ้วยให้เธอเลยอ่ะ และนั่นก็คือเหตุผลที่เธอผลักถ้วยของเราออกนั่นเอง ก็เธอไม่ชอบหอยแมลงภู่ เธอแพ้ อิอิ..เกือบจะตัดสินเธอเพราะ หอยแมลงภู่ ซะแล้วเรา..

จบ.. ตำนานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าด่วนตัดสินคนเพราะหอยแมลงภู่ ????

~ Valentine of ROC ~

2006-02-14T07:30:00.000+07:00

ปีนี้ก็ทำแลบ Project ใหม่ (ที่ยังตะกุกตะกัก) ทำ presentation ทั้ง lab meeting ทั้ง seminar ทำอะไรมากมายจนลืมไปเลยว่า อ้าว จะวันวาเลนไทน์อีกแล้วเหรอ ที่นี่ก็ไม่เห็นตื่นเต้นเท่าเมืองไทยเท่าไหร่เลย ทั้งที่เป็นเจ้าของเทศกาล ทุกคนก็ดูเรื่อยๆ ปกติ ห้างสรรพสินค้าก็มีตกแต่งบ้างพอให้รู้ว่ามีอะไรแดงๆ กับรูปหัวใจ แต่คงอายชิดซ้ายถ้าเจอห้างบ้านเรา อืม จะว่าไปบ้านเราก็แปลก รับวัฒนธรรมเค้ามา แล้วก็ฉลอง ตกแต่งประดับประดากันจนเกินพอดี แถมยังมีวัฒนธรรมวัยรุ่นที่ชักประหลาดขึ้นทุกวันสัมพันธ์กับวันลอยกระทง.... ทำเอาพ่อแม่กลุ้มใจไปตามๆ กัน น้องๆ ส่วนหนึ่งก็จับจ่ายใช้สอย (ด้วยเงินพ่อแม่นั่นแล่ะ) หาซื้อของขวัญแพงๆ ตามกระแสกันไป

มาดูที่นี่กันบ้างดีกว่า ไปซื้อของมา เดินไปเจอบริเวณที่ขายการ์ด แบบว่ามุมหัวใจแดง แต่งแต้มวาเลนไทน์กันเลย เดินไประยะ 3 เมตร ก็เห็นอะไรน่ารักๆ คือคุณยาย (อายุสักเจ็ดสิบแล้วล่ะ) แหม..แบบว่ากำลังเลือกการ์ดวันวาเลนไทน์ เปิดอันนู้นอันนี้ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ สุดท้ายหยิบไปสองสามใบ!! หา.. ก็แบบตกใจ ตอนแรกเห็น ก็ว่าน่ารักจริงเลย สงสัยมาซื้อให้คุณตาล่ะซี หวานซะไม่มีเลยนะคะ แต่ เอ่อออ หยิบไปสามใบ เอ๊ะ!! หรือว่ามีคุณตา 3 คนนะ แหม !! พอเดินเข้าไปใกล้ๆ ถึงได้ร้อง อ๋อ.. To grandson, to granddaughter อะไรแบบนี้นี่เอง แต่ก็ยังเป็นคุณยายที่น่ารักอยู่ดี อายุมากแต่เพียงร่างกายแต่หัวใจยังกระฉับกระเฉงอยู่ แล้วก็เลยเปลี่ยนความสนใจไปดูที่การ์ดบ้าง ก็รู้สึกประทับใจการ์ดวาเลนไทน์ที่นี่ เค้าให้ความสำคัญกับ parents และ family (ทุกลำดับญาติหลานปู่ หลานตา คุณยาย คุณป้า อาเจ็ก มีหมด) สำคัญพอๆ กันกับคนรักทีเดียว ถามเพื่อนๆ ก็บอกว่า ก็ Valentine’s day สำหรับ everyone you love นะ อืมมมม น่ารักจัง ประทับใจ ชอบๆ เจ้าของเทศกาลเค้าน่ารักกันอย่างนี้นี่เอง แหม !! แต่กว่าที่เทศกาลวาเลนไทน์จะเดินทางมาถึงประเทศไทย อะไรน่ารัก ๆ แบบนี้แอบหล่นหายไปตอนไหนของคาบสมุทรบอลข่านนะ แล้วประเทศอื่นๆ ในเอเซียเราเค้าเป็นยังไงกันบ้างนะ?

:> update กันหน่อย up blog ไปได้ซักสาม ชม. ก้ได้รู้ว่าวันวาเลนไทน์ที่ประเทศญี่ปุ่น ฝ่ายหญิงจะทำหรือซื้อ chocolate ให้ฝ่ายชายที่ตัวเองหมายปอง (ออกแนวสาวอินเดียไปขอหนุ่มอินเดียซะงั้น เลยไม่รู้ว่าแอบรับอิทธิพลวาเลนไทน์จากประเทศอินเดียมารึป่าวนะ อิอิ) จากนั้นถ้าฝ่ายชายตอบรับ วันที่ 14 เดือนหน้าก็จะมอบ chocolate กลับไปให้ผู้หญิงคนนั้น 555 สงสัยมีสาวไทยแถวนี้อยากไปอยู่ญี่ปุ่นบ้างแน่เลย ปีหน้าไปจองตั๋วเร้ววว เอ้า ขอบคุณผู้สื่อขาวจากญี่ปุ่น ใครรู้ตัวว่าเป็นแหล่งข้อมูลนี้ให้จูน รับการตบมือขอบคุณไปเลยค่า

..ความรักก็ยังเป็นสิ่งที่บริสุทธิ์อยู่ดี เมื่อเป็นไปตามวิถีที่สวยงาม.. (@^_^@) จบแล้วจ้า

น้องไฝ..เพื่อนรักคนใหม่

2006-02-10T09:37:00.000+07:00

ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อ: Sandra --> ชื่อไทย: น้องไฝ (จูนตั้ง)
เพศ : หญิง
อายุ: กำลังเหมาะ..!!
เชื้อชาติ: แอฟริกาใต้ (แต่พูดภาษาแอฟริกันไม่เป็น)
สัญชาติ: ไม่รู้ ถามแล้วไม่ยอมตอบ
รู้แต่ว่าตอนนี้กำลังพยายามขอ Green card ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา
สถานภาพ: ไม่ตอบอีกเหมือนกัน แต่พอมาอยู่ที่นี่ก็เห็นคบแต่เพื่อนผู้หญิง
เลยเดาว่าปัจจุบัน “โสด”
ความฝัน: อยากเห็นโลกกว้าง นอกจากถังน้ำสี่เหลี่ยมกับเพื่อนกบสาวสี่ตัว
งานอดิเรก: ว่ายน้ำชนขอบอ่าง!!
ปัญหาสุขภาพ: มองไม่ค่อยเห็น อาหารเลยงับผิด ว่ายน้ำเลยชนอ่าง
รัก: คนอ่าน!! (เชยมาก ขอบอก)
เกลียด: ไอ้แก้มป่อง มีเขี้ยวที่มาจากเมืองไทย มาหาทีไร จับไปผ่าท้องทุกที
ประเทศในฝัน: ไทย..เห็นว่ามีทั้งเขียด ปาด อึ่งอ่าง และอยากช่วยเหลือผู้ประสบภัยทซึนามิ
ถ้าขอพรได้: ชาติหน้าขอไม่เกิดเป็น -กบ-
ถ้าพรที่ขอข้างบนเป็นไปไม่ได้: งั้นถ้าต้องเป็นกบ ขอเป็น กบ-สุวนันท์ ปภัสรา

นี่ล่ะค่ะ เพื่อนรักคนใหม่ของจูน เราพึ่งรู้จักและคลุกคลีกันมาซักเดือนนึง ไปหาทีไร ก็ไปขอใข่กบจากน้องไฝมาใช้ทำแลบทุกที พอปิดท้อง อีกสองอาทิตย์ก็ไปขอใหม่ น้องไฝเค้าเลยไม่ค่อยชอบเราซักเท่าไหร่ เพราะพุงเค้าชักจะพรุน แต่ก็แอบรักและเป็นห่วงเค้า คอยดูแล อาบน้ำ ประแป้ง แต่งตัวให้ทุกวัน เปลี่ยนน้ำให้ ขัดขี้ไคลอีกนิดนึง (ช่วงแรกหลังผ่าเอาไข่กบ น้องไฝเค้าจะสลัดผิว) เช้าไปถึงก็ไปหาเค้าก่อนใคร Good morning, how are you? ช่วงแรกยังไม่ค่อยรู้ใจกัน น้องไฝเค้าไม่ตอบ สงบนิ่งมาก ตกใจสิคะ ที่ผ่าไปเมื่อวาน ฉันทำน้องไฝตายรึเปล่า!! อ้อ..พอเคาะๆ เอียงถังไปมา ถึงรู้ว่า “ไฝหลับฮ่ะ” ก็จะไปรู้ได้ยังไง หลับก็ไม่ยอมหลับตา ทำตัวลอยๆ อีก แต่ไม่เป็นไร ช่วงนี้เราเข้าใจกันมากขึ้นแล้ว น้องไฝบอกว่าช่วงนี้เธอทำงานสะสมวันลาอยู่ เธอบอกว่าเธอจะขอ Professor เพื่อ take vacation ลาพักหนาวไปเยี่ยมกบลาวกับกบไทย เธอขอแค่พื้นที่เล็กๆซุกติดไป เมื่อไหร่ที่จูนกลับเมืองไทยก็พอ..

ชื่นชม

2006-02-08T08:01:00.000+07:00

ชื่นชม..คนที่ค้นหาตัวเองเจอ
ชื่นชม..คนที่ค้นหาตัวเองเจอ และได้ทำสิ่งนั้นที่ตัวเองรัก
ชื่นชม..คนที่ค้นหาตัวเองเจอ ได้ทำสิ่งนั้นที่ตัวเองรัก และทำได้สำเร็จอีก

..ไม่ง่าย ที่ใครสักคน จะค้นเจอและรู้จักตัวเองอย่างแท้จริง ในสิ่งที่รัก ที่ได้ทำ
..แต่จะมีกี่คน ที่สามารถก้าวต่อไปบนถนนเส้นนั้น เดิน และถึงปลายทางได้สำเร็จ
..แต่ สำเร็จหรือไม่สำเร็จก็ตาม ทุกครั้งที่ได้รู้จักคนกลุ่มนี้ จะรู้สึกชื่นชมในความ-กล้าหาญ- ของพวกเขาทุกครั้ง
ชื่นชมในการค้นพบและเข้าใจตัวเองของพวกเขา แล้วยัง -แน่วแน่- ที่จะเดินตามทางของตัวเองได้อย่างมั่นคง
แม้ว่า....บางทีทางนั้นอาจสวนกระแส บรรทัดฐานสังคม ที่ “ยกย่องกันที่เปลือก”

การประสบความสำเร็จ อาจจะไม่ได้วัด -รางวัลแห่งชีวิต- กันที่ ตำแหน่งหรืออักษรนั่นนี่ที่นำหน้าชื่อ แบบ ศ.พอ.นพ.ดร. อะไรทำนองนั้น บางทีการประสบความสำเร็จในชีวิต อาจวัดที่ -หัวใจพองโต- เวลาที่ได้ทำอะไรสักอย่างที่รักและมีความสุข แล้วก็ขลุกอยู่กับมันได้ทั้งวี่ทั้งวัน ไม่เบื่อ ใครที่เคยได้เข้าถึงความสุขนี้อย่างแท้จริง คงเข้าใจ

เอาเถอะ ต่างคนก็คงมีเหตุผลการเลือกทางเดินของตัวเอง..
แต่ตอนนี้ ค้นพบใหม่อีกทีว่า คนอีกแบบที่น่าชื่นชมมากยิ่งขึ้นอีก คือ..
คนที่ไม่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักเลยแม้แต่น้อย แต่ยังสามารถปรับตัวและอดทน จนรักในสิ่งที่ตัวเองทำได้อีก

เค้าทำยังไงกัน....

กู้ชาติ 4 กุมภา

2006-02-06T06:48:00.000+07:00

ใช่ว่า มาอยู่ Rochester ไกลถึงอีกฝั่งตรงข้ามโลก อเมริกา แล้วพลังกู้ชาติจะมาไม่ถึงนะ มาไกลจนมีคนไทยโหลด ringtone ".... ออกไป ออกไป" เข้ามือถือเชียวล่ะ จริงๆ แล้วก็ไม่ได้เกาะติดสถานการณ์หรอก ส่วนตัวก็คือไม่ได้ชอบทั้งสองฝ่าย คือเป็นกลาง ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดว่างั้นเถอะ แต่จะเข้าไปดูในเวบบ้างเป็นครั้งคราว ก็ตกกะใจเหมือนกันว่าคนไปชุมนุมกันเยอะขนาดนั้นเชียวเหรอ แล้วมีใครไปร่วมประท้วงบ้างหรือเปล่าเนี่ย และก็สงสัยว่า..แล้วลูกเค้าที่อยู่จุฬาฯ น่ะ จะใช้ชีวิต เดินไปเดินมายังไงนะ เฮ่อออ รู้แล้วก็รู้สึกน่ากลุ้มใจ สุดท้ายเรื่องราวจะจบลงยังไง ก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกันนะ ????

ปจ. ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา (Jan 30 - Feb 5) ที่นี่เป็น Tax Free Week ล่ะ คนก็เลยไป shopping กันใหญ่ เพราะปกติทานข้าวหรือซื้อของอะไร ราคาที่จ่ายก็จะเจอ tax บวกเพิ่มไปอีก 8% บางทีก็อึ้ง งง ไปพักนึงว่า ตอนฉันคำนวณ ฉันว่ามันไม่แพงเท่านี้นะ นอกจากนี้เวลาไปทานร้านอาหารที่นี่ ก็เป็นที่รู้กันอีกว่าต้องจ่ายค่า service อีก 10-15% ของราคาอาหารอีก เป็นที่รู้กัน ไม่จ่ายก็รู้สึกผิดยังไงพิกล..

ขอรับบริจาคเลือด !!

2006-02-02T10:02:00.000+07:00

วันนี้ตั้งใจมาเขียนเรื่องนี้โดยเฉพาะ ก็ขอทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้ ทั้งที่ไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้เพื่อที่จะเอามาเขียนเท่าไหร่ หลังจากที่เคยถ่ายทอดผ่านเรื่อง เปลวเทียน ไปเมื่อเดือนกันยายนที่ผ่านมา เกี่ยวกับเรื่องราว ชีวิต-ความเป็น-ความตาย ที่สามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคน ไม่ว่าเพศไหน อายุเท่าไหร่ เวลาใด และแม้ว่าคุณจะเป็นใคร

แต่แล้ว....วันนี้ก็ต้องได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดกับใครคนหนึ่งอีก ที่จูนเคารพรัก คืออาจารย์สมัยที่เรียนปริญญาตรี ท่านเป็นอาจารย์ที่น่ารัก อารมณ์ดี และดูมีความสุขอยู่เสมอ แต่....วันนี้ รอยยิ้มและความสุขในแววตาของท่านจางหายไป เนื่องจากจูนได้รับข่าวจากเพื่อนว่า ลูกชายของท่าน (น้อง Best ประมาณ 10 ขวบ) ได้รับการตรวจพบว่าเป็นโรค Leukemia มะเร็งในเม็ดเลือดขาว ระยะเฉียบพลัน ขณะนี้กำลังรับการรักษาอยู่ที่ รพ.ศิริราช โดยต้องให้เคมีบำบัด และเตรียมผ่าตัดถ่ายไขกระดูกใหม่ (เพื่อให้เม็ดเลือดที่สร้างขึ้นมาใหม่เป็นเม็ดเลือดปกติมากขึ้น) จากนั้นจะต้องได้รับการถ่ายเลือดอย่างสม่ำเสมอ หากปริมาณเลือดมีไม่พอ นั่นหมายถึง -ชีวิต-ต้องสิ้นสุดลง-

การบริจาคเลือด (รวมถึงการบริจาคอวัยวะหรือร่างกาย)นั้น ในทางพุทธศาสนาถือว่าเป็น-การให้ที่สูงส่ง-อย่างหนึ่ง เนื่องจากเป็นการให้ ที่เราได้เลือก “สละส่วนของชีวิต เลือดเนื้อและร่างกายของเราให้แก่ผู้อื่น” ในส่วนของการบริจาคเลือดนั้น ร่างกายเราก็สามารถสร้างทดแทนได้ใหม่ใน 3 เดือนอยู่แล้ว จูนเองเคยทำได้สำเร็จหนึ่งครั้งหลังจากพยายามเทียวไปถึงสามรอบก่อนนั้น สองครั้งแรกน้ำหนักไม่ถึงที่ รพ.รามาธิบดี และ รพ.ศิริราช (ปกติเกณฑ์ที่ 48 ถึง 50 กก.) แต่ด้วยความตั้งใจ จึงเปลี่ยนที่รับบริจาคไปที่สภากาชาดไทยเพราะรับที่น้ำหนัก 45 กก. ได้ แต่..ครั้งที่สามนี้ก็เจาะเลือดพบว่าความเข้มข้นเลือดต่ำเกินไป เนื่องจากช่วงนั้นเรียนหนัก พักผ่อนน้อย ข้าวเย็นไม่ค่อยได้ทาน ทำให้บริจาคไม่ได้อีก สุดท้ายเลยตั้งใจเปลี่ยนวิธีการดำรงชีวิตใหม่ พักผ่อนเพิ่มขึ้น และทานอาหารที่ช่วยเสริมธาตุเหล็ก (ผักใบเขียว)แก่เลือด ฟิตร่างกายพอสมควร สุดท้ายก็สามารถบริจาคได้สำเร็จก่อนมาอเมริกาไม่กี่เดือน หลายๆ คน กลัวเข็ม อย่ากลัวเลยค่ะ การเจ็บจากเข็มแทงเพียงเล็กน้อย “แค่ช่วงเสี้ยวเวลาหนึ่งของชีวิตคุณ” เทียบไม่ได้กับ “ชีวิตของใครอีกคน ที่คุณอาจต่อให้เค้าได้อีกทั้งชีวิต” และไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถทำได้ ดังนั้นหากใครก็ตามสามารถบริจาคเลือดได้ จงภาคภูมิใจในการให้ที่ยิ่งใหญ่ของคุณเถอะค่ะ เพราะมีคนอีกมากมายที่สภาพร่างกายไม่พร้อมแม้ใจพร้อมที่จะบริจาค อีกทั้งยังมี หลายชีวิตที่รอการ-ต่อชีวิต-จากเลือดของคุณ จริงอยู่ ..ธรรมชาติ..กำหนดความเป็นไป..ไปตามวิถีทางของ ธรรมชาติ.. แต่ถ้าวันหนึ่ง คนที่รอรับเลือดเพื่อรอดชีวิตจากเสี้ยวเวลาแห่งความเป็นและความตายนั้น..คือคุณ หรือคนที่คุณรักที่สุดในชีวิต เลือดนั้นคงมีคุณค่ามากมาย เกินกว่าที่คุณจะขอบคุณเค้าได้เหลือเกิน

ศูนย์รับบริจาคโลหิตมีหลายที่ สภากาชาดไทย, รพ.รัฐบาลชั้นนำต่างๆ เช่น รพ.ศิริราช, รพ.รามาธิบดี สามารถสอบถามที่ประชาสัมพันธ์ได้โดยตรง การเตรียมตัว ก็เพียงนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ ทานอาหารเช้าก่อน และอย่าทานอาหารมันจัดก่อนบริจาค ง่ายๆ เท่านี้เองค่ะ

ส่วนถ้ามีใครก็ตาม ได้อ่านเรื่องนี้แล้วมีจิตเมตตาอยากช่วยเหลือน้อง Best โดยตรง ก็จะยินดีมากๆ ค่ะ สามารถติดต่อขอบริจาคเลือดได้ที่ ตึก 72 ปี ชั้น 3 รพ.ศิริราช ขอบริจาคแก่ ด.ช.ชวัลวิทย์ สุวรรณศรี หมู่เลือดไดก็ได้ค่ะ เพราะทาง ร.พ.ศิริราช สามารถติดต่อขอแลกจากศูนย์อื่นอีกทีได้ ขอเพียงแต่มีปริมาณเลือดเพียงพอ แต่ถ้าหากไม่สะดวกแต่อยากร่วมแบ่งปันน้ำใจ ก็รบกวนบอกต่อ อีเมล์ หรือโพสท์ต่อที่ใดก็ได้ค่ะ ขอขอบคุณแทนอาจารย์และน้อง Best ด้วยนะคะ

....เลือดของคุณอาจมีค่ามากกว่าที่คุณคิด อาจช่วย “ต่อชีวิต” แก่ใครสักคน....

ปรับตัว

2006-02-01T06:38:00.000+07:00

กันยายน ๒๕๔๘ : Autumn in New York (Rochester)
- กรี๊ดด ทำไมมันหนาวอย่างงี้นะ ฮือๆ หนาวจัง สั่นๆๆ
- เปิดดู weather forecast –> ๑๘ องศาเซลเซียส (หลังคำนวณกลับจาก ฟาเรนไฮต์)

>> ๕ เดือนผ่านไป <<
มกราคม ๒๕๔๙: Winter in New York
- กรี๊ดด ดีใจจัง วันนี้รู้สึกอากาศ เย็นสบาย ไม่หนาวเกิน ชอบๆๆๆ ยิ้มๆๆๆ
- เปิดดู weather forecast –> ๕ องศาเซลเซียส

เพราะฉัน ปรับตัว ได้แล้ว
เอ๊ะ สับสน?? หรือ เพราะฉัน มีชั้นไขมันนุ่มหนา มา มอบความอบอุ่น ละมุนละไม เพิ่ม
กรี๊ดด ไม่ ไม่ ไม่จริง ....
เพราะฉัน เคยเจอตอนที่ติดลบถึง – ๑๓ องศาเซลเซียส ต่างหาก แค่ ๕ องศา เลยเด็ก ๆ

สวยงาม

2006-01-29T13:19:00.000+07:00

ความเดิมจาก ..เกินรัก..,..คล้องใจ.. และ เป็นแฟนพี่..ไม่มีอด !!

ฉันเดินทางมาแสนไกล และยังต้องก้าวต่อไป
เพื่อทำ -หน้าที่แต่ละช่วงชีวิต- ให้ดีที่สุด
เช้านี้ตื่นมา ความรู้สึกหนึ่งแล่นขึ้นในหัว
-พ่อแม่- ช่างสวยงามที่สุดสำหรับฉันในวันนี้
ไม่ใช่เพราะมาอยู่ไกล เลยทำให้รู้สึกอะไรไปต่างๆ นาๆ แต่ว่า....
....ความสวยงามนี้ ดูเป็น “ความสวยงาม-ที่บริสุทธิ์” จริง จริง....

ชายท่านหนึ่งอายุท่าน ๗๐ และ หญิงท่านหนึ่งอายุท่าน ๖๔
>> สองเดือนก่อน
"ฮโหล เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่จะพาคุณพ่อไปหาหมอนะลูก ทำแล้ว นอน รพ.

และรอผลตรวจชิ้นเนื้อหนึ่งอาทิตย์นะลูกนะ"
>> เช้าวานนี้
"ฮโหล ลูกเหรอจ๊ะ เดี๋ยวพ่อจะพาแม่ไปหาหมอนะ หลังจากรักษาก็นอน รพ.สักพักค่อยกลับบ้าน"

ไม่จำเป็นต้องนิยามเพื่อหาคำอธิบายใด ๆ นอกจาก--
ภาพความ -สวยงาม -..ที่สองท่าน จูงมือ ดูแลซึ่งกัน อยู่ในใจฉัน-ตลอดไป..

หวังเพียง เรื่องราวนี้จะสามารถ "แบ่งปัน" ไออุ่นแห่งความสงบสุขใจ

เกิดเป็นรอยยิ้มสดใส-ในหัวใจ ให้กับ ทุกคน

เท้าเหล็ก-รองเท้าคู่ที่สองครึ่ง

2006-01-27T07:41:00.000+07:00

ความต่อจาก..รองเท้า และ รองเท้าคู่แรก

เขา " ไม่ใส่รองเท้าเหรอครับ "
เธอ ......
เขา " แต่ผมตั้งใจซื้อรองเท้าคู่นี้มาอย่างดี ใช้รองเท้าคู่นี้เถอะครับ"
เธอ ......
เขา " แต่ใครๆ เค้าก็มีรองเท้าใส่กันทั้งนั้นกับอากาศหนาวแบบนี้ "
เธอ ......
เขา " ไม่ไหวมั้งครับ เดินเท้าเปล่าคนเดียวเนี่ย เดี๋ยวหิมะจะกัด "
เธอ " ขอบคุณนะคะ.. แต่ตอนนี้ดิฉันอยากลองเดินเท้าเปล่าก่อนค่ะ ดิฉันเท้าเหล็ก !!.."

พระอาทิตย์กับชีวิต

2006-01-23T19:58:00.000+07:00

รุ่งสางวันหนึ่ง ใต้ผ้าห่มอุ่น เข้าสู่เช้าของวันใหม่อีกครั้ง.......
แม้แต่...ดวงอาทิตย์...แหล่งพลังงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ของโลก
แค่..แต่ละ-หนึ่งวัน..ของดวงอาทิตย์ที่ยิ่งใหญ่
- Sunrise, Sunshine and Sunset -
- ดวงอาทิตย์ สว่างขึ้น ส่องแสง และลับ ดับไป –

พรุ่งนี้ พระอาทิตย์ จะกลับมาใหม่

บ้างสว่างสดใส บ้างมีเมฆหมอกบดบัง
มนุษย์..สิ่งมีชีวิต เล็ก เล็ก เมื่อเทียบกับ ดวงอาทิตย์และโลกที่กว้างใหญ่
ทุกเรื่องราวชีวิต ที่เป็นไป บางทีอาจ -ไม่ต่างกัน-

New England aquarium

2006-01-20T09:52:00.000+07:00

ที่ที่มีชื่อเสียงอีกแห่งของ Boston ก็คือ New England aquarium ก็อารมณ์พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ ทั้งน้ำเค็มน้ำจืดมาหมด แต่ความสวยงาม คิดว่าบ้านเราสวยกว่าก็ underwater world ที่พัทยา กับที่สุพรรณ (จำชื่อไม่ได้แล้วอ่ะ) และถ้าใครไปที่ Singapore มาแล้วก็สวยกว่าอีกเหมือนกัน แต่ถ้าพูดถึงความหลากหลาย ที่ New England aquarium ก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว ก็มีสัตว์แปลกๆ ดูตลกดี เลยเอาภาพมาฝากนิดหน่อย ส่วนค่าตั๋ว ปกติแล้วเห็นเค้าบอกว่าค่าบัตรเข้าชมแพงมาก แต่เนื่องจากปีใหม่นี้ ที่ Boston เค้ามีงาน Boston First Night 2006 คือซื้อบัตรเหมาทุกอย่าง แล้วก็จะเข้าได้ทุกที่ ที่มีสัญลักษณ์ Boston First Night แต่งานมีวันเดียวคือ 31 ธันวาคม ต่อ countdown สรุปว่าคราวนี้ก็เลยเข้าไปชมได้ไม่แพงเท่าปกติ วันนี้ก็รักเด็ก รักสัตว์ รักธรรมชาติกันหน่อยนะจ๊า

< น้องคนนี้เค้าชื่อ Cephalopod ชอบตาเค้า ดูตาซื่อๆ หน้าตาแปลกๆ น่ารักดี แต่อยากรู้ว่า ว่ายน้ำด้วยลำตัวส่วนไหน

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

ส่วนทางขวานี่เป็น Leafy seadragon ลักษณะตัวคงบอกที่มาของชื่อ ออกแนวม้าน้ำมีใบไม้พริ้วไหวรอบตัว ก็เป็นอะไรแปลกๆ ที่ประทับใจเหมือนกัน เลยซื้อ magnet เป็นที่ระลึกมาด้วย ที่จริงอยากได้ น้อง pod ข้างบน แต่ไม่มี เสียดายจัง

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

Blue lobster (ไม่ชัด โทษทีจ้า)

ข้างตู้อธิบายว่า blue lobster จะพบ 1 ใน 5 ล้าน

yellow lobster 1 ในหลายสิบล้าน!!

หายากที่สุดคือ white lobster พบ 1 ในกี่ร้อยล้าน!!จำไม่ได้จ้ะ

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

ตัวนี้ก็ปลาดาว ปกติธรรมดาเหมือนที่เคยเห็นกัน แต่ที่นี่เป็นอ่างแบบเปิด แล้วก็เขียนว่าให้ลองหยิบขึ้นมาดูได้ but be gentle ตอนแรกไม่กล้าจับ แต่คิดไปคิดมา ลองดูดีกว่า ก็รู้สึกว่ามันนุ่มๆ นิดๆ แต่ที่ผิวบนจะสากๆ ก็แปลกไปอีกแบบ จากที่ตอนแรกคิดว่ามันคงเละๆ แต่ก็ไม่ใช่ เสร็จแล้วเดินไปด้านข้างก็จะมี hand gel ให้ล้างมือกับกระดาษให้เช็ดทำความสะอาด

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

จริงๆ แล้วสัญลักษณ์และขวัญใจของเด็กๆ ที่นี่อย่างนึง ก็คือ เต่าทะเล ตัวใหญ่ แต่ถ่ายภาพได้ไม่ชัดซะทีว่ายน้ำอยู่ซะลึก เลยไม่ได้เอาภาพมาฝาก และถ้าใครไปดูเต่าทะเลแล้วเจอตรายาง Turtle Trek ปั๊มมา ก็เอาไปแลก wristband สีเขียว อนุรักษ์เต่าทะเล ชอบที่ wristband จะมีชื่อเต่าทะเลอยู่ แล้วก็ให้เข้าไปดูใน www.neaq.org ได้ว่า ชื่อเต่าทะเลที่เราได้หน้าตาเป็นยังไง ที่ได้มาชื่อ Cori ลองเข้า website เจอน้อง Cori หน้าตาเป็นแบบนี้เอง ส่วนของพี่ชื่อ Kiwi ลองไปเล่นดูสนุกๆ ได้จ้า ว่าหน้าตา Kiwi จะเหมือน Cori รึป่าว

<<< ป๋มชื่อ Cori ฮับ ยินดีที่ได้รู้จัก :)

Boston: Enjoy Eating Trip

2006-01-19T11:45:00.000+07:00

หายไปเรียนรู้อะไรใหม่ๆ เกี่ยวกับงานวิจัย (Lab) ของตัวเอง ซะหลายวัน วันนี้ก็กลับมาเล่าสู่กันฟังอีกที ก่อนที่จะลืมบรรยากาศไปซะก่อน พูดถึง Boston trip ช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา ก็คงนึกถึงอะไรไม่ได้นอกจากอาหารการกิน จนตัวเองกับพี่ตั้งชื่อ trip นี้ว่า Enjoy Eating Trip: EET ก็ลองบวกลบคูณหารกันไปว่า ทั้งหมด 10 วัน วันละ 2 มื้ออิ่มอร่อย (skip breakfast เนื่องจากอิ่มค้าง!! จากเย็นวันก่อนตลอด) น้ำหนักก็ปาเข้าไป.... (จงเติมคำในช่องว่าง) สิริรวมแล้วเป็นอาหารจากกี่ชาติจำไม่ได้ หยิบยกมาเล่ากันบางชาติบางบรรยากาศ

ไปบอสตัน ถ้าไม่ได้ทาน lobster ก็ไปไม่ถึงบอสตัน ตัวใหญ่จนน่าเป็นลม ที่พี่สั่งให้โดยเฉพาะ ก็ราคา $ 40 กี่ปอนด์ไม่สามารถจำได้ ก็ต้องมีกรรมวิธิการกินด้วย สำหรับคนที่สั่ง lobster เท่านั้นก็จะมีผ้าผูกคอกันเปื้อน ออกแนวเด็กน้อยกินอาหารเลอะเทอะ ไม่ผูกไม่ได้ เพราะเวลาใช้คีมหนีบ แกะเปลือกมันจะกระเด็นเลอะเทอะจริงๆ สุดท้ายเลยต้องยอมผูก แอบอายอยู่ แต่โต๊ะอื่นที่สั่ง lobster ก็ผูกกันหมด ดูท่าทางภูมิอกภูมิใจอีกตะหาก เลยต้องยอมผูก

< เอาแบบครบสูตร บีบมะนาวทั่วๆเล็กน้อย หลังจากแกะล้างให้สะอาด ทานกับน้ำเนย
ผ้าผูกคอกันเปื้อน >

อีกที่ของบอสตันที่ไม่ไปไม่ได้ ก็คือ Faniel Hall คือแบบว่าตึกเดียว แต่มีร้านอาหารต่อๆ กันเป็นทางยาว หลากกลาย70-80 ร้าน ไปถึงก็ต้องเดินสำรวจโลกให้ทั่วก่อนว่าอยากกินอะไร แบบไหน แล้วค่อยตัดสินใจไปซื้อ สุดท้ายได้ Clam chowder เป็นซุปข้นใส่ชามขนมปังอร่อยไม่ต้องบรรยาย แล้วก็ Clam wrapped with bacon อันนี้ก็อร่อยได้ใจเป็นพิเศษ นอกจากนี้ที่เดินๆ ดู เห็นร้านนึงน่ารักชื่อ Bubble tea พอเดินไปดูใกล้ๆ แถ่น แทน แท้น คือชานมไข่มุกบ้านเรานั่นเอง ชื่อภาษาอังกฤษน่ารักเชียวนะ แต่ว่าตัว Bubble บ้านเราอร่อยกว่า

Mexican food อันนี้รสไม่ค่อยถูกปาก hot and spicy ก็จริงแต่แปลกๆ คงเป็นเพราะมีส่วนผสมจากถั่วเยอะซึ่งม่ค่อยชอบ แต่ที่ชอบคือการตกแต่งของร้าน น่ารักมากๆ สีสันจัดจ้านสมเป็น Mexican จริงๆ จนต้องเก็บภาพความประทับใจเอาไว้ไปจนถึงห้องน้ำ น่ารักจริงๆ เอาไปห้าดาวความน่ารักสดใส

ห้องน้ำน่ารักดี(ในภาพทางขวา)มี tissue ยืนยันว่าเป็นห้องน้ำจริงๆ >>>

Italian food อันนี้ ก็ขอสาธยาย ที่ได้ทานไป แบ่งเป็น 3 จำพวก ได้แก่ American-Italian, Nothern and Southern Italian food ก็พึ่งจะรู้ว่าอาหารอีตาลีเค้าก็มีแบ่งภาคเหมือนกัน การตกแต่งในร้านก็ต่างกันไปอีก ที่ชัดเจนก็คืออาหารอีตาลีแบบ north กับ south ค้นพบว่าก็เหมือนภาคเหนือภาคใต้บ้านเรา คือภาคใต้จรสจัดกว่า ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับสภาพภูมิอากาศด้วย วัตถุดิบที่ทำก็เลยต่างกันอีก เช่น มันฝรั่งทางเหนือจะเล็กกว่าทางใต้ รสก็จะจืดกว่าด้วย แต่รวมๆ แล้ว ทุกที่ของหวานอร่อยยยยยหมด !! (อ้าวววว)

สุดท้ายที่อยากเล่าก็คือร้านอาหารไทย การได้ชิมอาหารไทยในต่างประเทศก็เป็นอีกหนึ่งที่ควรลองพิสูจน์ความเหมือนที่แตกต่าง ส้มตำที่ร้านอาหารไทยในบอสตัน (อัดอั้นอยากกินมาเป็นเวลา 4 เดือน หาที่ Rochester ไม่ได้ มะละกอก็แพงยังกะน้ำมัน ครกก็ไม่มีตำ ตำได้ก็ไม่อร่อย) รสเด็ด เผ็ดได้ใจคนไทยในต่างแดนมั่กๆ เข้าไปนั่งไม่ถึง 5 นาทีได้อารมณ์เหมือนนั่งร้านส้มตำแถวสยาม หมายถึง ข้างนอกวิวดี อากาศเย็นพอประมาณ คนเข้าร้านพูดกันแต่ภาษาไทย เว้นคนตำ สำเนียงไทยลาว (ถ้าไม่ได้สำเนียงนี้คงไม่ผ่าน ตำไม่อร่อย)

จบจ้ะ จบกันห้วนๆ แบบนี้ล่ะ

เล่าเรื่องเมืองที่เที่ยว ตอนที่ 3

2006-01-12T07:17:00.000+07:00

หลังจากแบ่งปันเรื่องราวการใช้ชีวิตที่เมือง Marshfield และ Plymouth ในมลรัฐ Massachusetts ไปแล้ว ตอนแรกก็คิดว่าถึงคิว Boston ซะที แต่ลืมไปว่ายังมีอีกเมืองที่สำคัญที่ได้ไปเยี่ยมมา คือเมือง Cambridge และด้วยแต่ละเมืองของรัฐนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมาย การไปเยี่ยมไปเยือนก็เลยไม่ลำบาก ขับรถแป๊บเดียวก็ถึง หลายๆคน คงเคยได้ยินชื่อ Cambridge, Massachusetts กันบ้าง เหตุผลนึงของความสำคัญก็คงเพราะเมืองนี้มีมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงระดับโลกอยู่ถึง 2 มหาวิทยาลัย คือ Harvard University ก็ดังกันหลายด้านทีเดียว กฎหมาย การแพทย์และอื่นๆ อีกแห่งที่ขาดไม่ได้ก็ Massachusetts Institute of Technology หรือ MIT ที่นี่เค้าก็มีชื่อเสียงด้านวิศวกรรมศาสตร์ ไหนๆ ก็ได้ชื่อว่านักศึกษาแล้ว พี่เลยคิดว่าจูนไม่ควรพลาด ต้องพาไปเปิดมุมมอง ว่านอกจากที่ตัวเองเรียนอยู่ แล้วมหาวิทยาลัยอื่นเป็นยังไง โชคดีที่วันนั้นอากาศแจ่มใส shiny ได้ใจ ทำให้การเดินทางเต็มไปด้วยความสุขและสดชื่น

..รูปปั้น John Harvard เชื่อกันว่า ใครที่ได้สัมผัสจะโชคดี ด้วยความสูงแตะถึงแค่เท้า แต่คนอื่นก็แตะที่เท้าเหมือนกัน..

Harvard University นอกจากความโดดเด่นด้านวิชาการแล้ว บรรยากาศของมหาวิทยาลัยก็สวยงามน่าอยู่ไม่แพ้กัน ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะสถาปัตยกรรมของตึกผสมผสานกับความร่มรื่นทำให้มหาวิทยาลัยดูสวยงามตามแบบฉบับของตนเอง ก็ไม่ทราบว่าสถาปัตยกรรมแบบนี้เรียกว่าอะไร แต่ถ้าใครทราบ ก็ช่วยแบ่งปันให้แก่กันและกันทีนะคะ

บริเวณใกล้ๆ ก็มี Harvard Square(แต่ไม่เหมือน Siam Square บ้านเรา)เป็นshopping mall ที่โด่งดังในย่านนี้ ร้านนึงที่ประทับใจก็คือร้านขายของที่ระลึกที่มี chocolate ทุกแบบ ที่จริงก็ไม่ค่อยอยากบอกเท่าไหร่เพราะแอบอายว่าอาจจะโดนแซวได้ แต่ก็ทำให้นึกอยู่ว่า ถ้า Rochester มีแบบนี้นะจะมาชิมกันวันละแบบเชียว นอกจากนี้อีกบริเวณ shopping center ที่จำชื่อไม่ได้ ก็มีร้านอาหารเล็กๆแต่อร่อยมากมายโดยเฉพาะราเมนที่ได้ไปชิมมา

ต่อมา ย้ายไปที่ MIT กันบ้าง ก็สมเป็น Institute of Technology จริงๆ แค่ลักษณะของตึกก็เฉพาะแบบ ทันสมัยต่างไปจาก Harvard University อย่างชัดเจนแล้ว แต่ด้วยคุณสมบัติส่วนตัวของจูนที่ไม่ชอบอะไร Hi-Technology กับเค้าซะเลย ค่อนข้างไปทางแพ้ computer และอะไร Hi-Tech อีกตะหาก เลยทำให้จูนจัดอันดับความประทับจิตส่วนตัว MIT ไว้ที่ขอบใจ แต่สำหรับหลายคนที่มีความฝันอยากมาเรียนที่นี่ คงมี MIT อยู่กลางใจกันทีเดียว แต่ไม่ว่าจะเรียนที่ไหนคงสำคัญที่ใจผู้เรียนด้วย ว่าพร้อมจะรู้เรียนและเรียนรู้อะไร..ในโลกกว้างใหญ่ใบนี้..

Charles river แม่น้ำสำคัญในเมือง Cambridge

ก็คร่าวๆ พอหอมปากหอมคอ แล้วค่อยมาต่อกันใหม่ แบบ Shiny Shiny ค่ะ (@^_^@)

เล่าเรื่องเมืองที่เที่ยว ตอนที่ 2

2006-01-11T09:05:00.000+07:00

ก่อนจะไปเยือน Boston อีกเมืองในรัฐ Massachusetts ที่ได้ไปเยี่ยมเยียนต่อจากเมืองMarshfield ก็คือเมือง Plymouth ตั้งอยู่ทาง southeastern ของรัฐ Massachusetts (แปลเป็นไทยไม่ออก น่าจะเป็นใต้เฉียงตะวันออก ไม่ใช่ตะวันออกเฉียงใต้ แต่ก็งงๆ เลยไม่แปลดีกว่า) ห่างจาก Boston ประมาณ 34 miles ความสำคัญของ Plymouth ก็อยู่ที่ เป็นเมืองแรกที่ชาวอเมริกันอพยพมาตั้งถิ่นฐาน ประวัติความเป็นมาก็คือ เริ่มแรกชาวอเมริกันก็คือชาวยุโรปนั่นเอง แต่ด้วยปัญหาความขัดแย้งทางศาสนา ทำให้ชาวยุโรปกลุ่มนี้ ซึ่งเรียกว่า Pilgrims อพยพ ล่องเรือ เพื่อหาถิ่นที่อยู่ใหม่ และก็มาลงเอยที่เมือง Plymouth ในปี 1620 ซึ่งเป็นที่เข้าใจกันว่าพื้นที่ใหม่นี้ เรียกว่า New England ที่จริงแล้วเมืองนี้ก็ไม่ใช้พื้นที่ว่างเปล่าอะไร เพราะมีชาวอินเดียแดงอาศัยอยู่ก่อนแล้ว จะว่าไป ก็เลยทำให้แอบรู้สึกไม่ดีเหมือนกันว่า แล้วมาแย่งที่อยู่เค้าทำไม แต่ถ้าพูดแบบไม่สุภาพ ก็คือแบบนั้นจริงๆ

ที่จริงแล้ว มีเรือจำลองที่ชาว Pilgrims อพยพมา แต่ตอนจูนไปถูกเอาไปซ่อมซะก่อน เลยได้มาแต่ลำนี้แทน

ซึ่งเรื่องนี้เอง ก็เป็นที่มาของเทศกาล Thanksgiving นั่นล่ะ.. คือ เมื่อชาว Pilgrims เลือกที่จะตั้งถิ่นฐานใหม่ ที่เมือง Plymouth นี้ ชาวอินเดียแดงซึ่งอาศัยอยู่ก่อนแล้ว ก็ได้สอนการปลูกพืชผักต่างๆ ให้แก่ชาว Pilgrims สำหรับบริโภคต่างๆ สุดท้ายชาว Pilgrims จึงได้เลี้ยงขอบคุณแก่ชาวอินเดียแดง จนเป็นที่มาของการเฉลิมฉลองเทศกาล Thanksgiving ในปัจจุบันนี้ ก็คือขอบคุณสำหรับการให้และการแบ่งปันต่างๆ แก่ชาวอินเดียแดงนั่นเอง (ทำให้ชาวอินเดียแดงดูนิสัยดีขึ้นมาทันตา) ที่เมือง Plymouth นี้จึงมีรูปปั้นชาวอินเดียแดงเป็นที่ระลึกอยู่ด้วย

ร้านค้าในเมืองส่วนมาก ก็เป็นร้านค้าตกแต่งน่ารัก ชื่อของร้านส่วนใหญ่จะเป็นชื่อของบุคคลสำคัญต่างๆ ในกลุ่มชาว Pilgrims นั่นเอง ส่วนนักท่องเที่ยวที่มาก็จะให้ความสำคัญกับก้อนหินก้อนหนึ่งกันมาก คือ Plymouth rock มาชี้มือชี้ไม้ชี้ก้อนหินก้อนนี้กันใหญ่ รุมล้อมถ่ายรูปกัน สุดท้ายก็เลยต้องจับภาพ Plymouth rock มาแบ่งปันให้เพื่อนๆ shinyjune ด้วยเหมือนกัน Plymouth rock นี้ ถูกเชื่อว่าเป็นหินก้อนที่ชาว Pilgrims เหยียบ ก้อนหินนี้ถูกจารึกเชียวนะคะว่า ..the stone becomes famous… ไม่เชื่อลองคลิกอ่านดูจากภาพได้ค่ะ ก็คงเหมือนอะไรที่เป็นการได้ระลึกถึงบรรพบุรุษและที่มา ถึงทำให้ Plymouth rock มีชื่อเสียงจนถึงทุกวันนี้

To Learn ตอนนี้ ก็ไว้เท่านี้ก่อนแล้วกันนะคะ

เดี๋ยวตอนต่อไป ค่อยมาสัมผัส Boston ตามสไตล์ ShinyJune กันอีกทีค่ะ (@^_^@)

เล่าเรื่องเมืองที่เที่ยว ตอนที่ 1

2006-01-10T08:05:00.000+07:00

เล่าเรื่องเมืองที่เที่ยวครั้งนี้ก็ขอเริ่มด้วยเรื่องการพักผ่อนและใช้เวลาที่มลรัฐ Massachusetts ในช่วงเทศกาล Christmas ถึงปีใหม่ที่ผ่านมา หลังจาก การเดินทางระยะสั้น ครั้งก่อนด้วยตัวเองที่ Washington DC ก็ลองเปลี่ยนมาสู่มลรัฐใหม่เท่าที่จูนได้สัมผัสกันบ้าง.. Massachusetts เป็นรัฐทางตอนเหนือของสหรัฐอเมริกา ไม่ห่างจาก New York มากนัก ทำให้คุณอาและพี่ชายเลือกที่จะขับรถมารับ(5 ชม.)ด้วยจุดประสงค์สำคัญคือ อยากให้ จูนรู้สึกอบอุ่น เหมือนมีอีก family หนึ่งที่อเมริกา เนื่องจากภรรยาของคุณอาเป็นชาวอเมริกัน การฉลอง Christmas จึงมีทุกปี และปีนี้จูนก็ได้รับรู้ถึงวัฒนธรรมนี้ที่น่ารัก เหมือนกับที่ได้เล่าไปแล้วบางส่วนในตอน Merry X’mas in Massachusetts ที่อยากเพิ่มเติมอีกเล็กน้อยคงเป็นเรื่องของอาหาร ที่เมื่อก่อนเคยสงสัยว่าต่างจากอาหารที่เล่าไปในช่วง Thanksgiving ยังไงเพราะที่เคยไปงานคริสต์มาสต์ที่บ้านคุณลุง (ภรรยาชาวอังกฤษ) ทุกปีก็จะเป็นไก่งวง หลังจากสอบถามก็ได้ความว่า แล้วแต่วัฒนธรรมของแต่ละครอบครัว ช่วง Thanksgiving ก็จะเน้นหนักกันที่ไก่งวงซะมากกว่า ส่วนคริสต์มาสก็แล้วแต่ครอบครัวว่าอาจจะเป็นไก่งวงหรือแฮม มันอบร้อนๆ ก่อนทานก็บากเนื้อเป็นร่องๆ ลงไปก่อน แล้วทาเนย จากนั้นความร้อนของมันอบก็จะทำให้เนยละลายลงไปที่เนื้อในของมัน เพิ่มความอร่อย ของหวานก็มักจะเป็น Pie และอะไรอีกอย่างที่เหมือน jelly แต่ไม่ใช่ และก็ไม่เคยจำชื่อได้ซักที นอกจากนี้ก็จะเป็นการไปโบสถ์ ร้องเพลงต่างๆ ฉลองร่วมกัน ทุกคนดูยิ้มแย้มแจ่มใสและมีความสุข และเพราะเป็นเมืองเล็กๆ ทุกคนจึงรู้จักกันหมด ทำให้ทุกคนรู้จักจูนก่อนที่จูนจะรู้จักทุกคนอีก เพราะคุณอาได้บอกทุกคนว่าคริสต์มาสนี้หลานจะมาจากเมืองไทย ก็เป็นอีกความรู้สึกที่อบอุ่นที่ได้เรียนรู้และรู้จักเรื่องราวจากทุกคน

To Learn บทนี้ จึงเริ่มต้นที่บ้านคุณอา เมือง Marshfield รัฐ Massachusetts ก็เป็นเมืองที่สงบและปลอดภัย มีชายหาดจากตอนหนึ่งของมหาสมุทรแอตแลนติค ฟ้าใส ทะเลกว้างใหญ่ อากาศสดชื่นหายใจได้เต็มปอด เจ้าถิ่นก็คงไม่ใช่ใครนอกจาก นกนางนวล ที่ดูคุ้นเคยและไม่กลัวคนซะเลย

ก็เป็น เล่าเรื่องเมืองที่เที่ยว ตอนที่ 1 ในแบบฉบับ To Learn is Happiness.. By June จ้ะ

เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมารู้จักเมืองต่อไปที่ได้สัมผัสกันอีกที

สัพเพเหระ

2006-01-08T14:45:00.000+07:00

เรื่องราววันนี้ก็จับฉ่ายจริงๆ ไม่รู้จะจัดเข้าหมวดหมู่ไหนดี เลยตั้งชื่อว่า สัพเพเหระ ละกัน
ก็ขอเล่าอะไรเรื่อยเปื่อยก่อนจะหยิบยก Boston Trip มาเล่าอีกที

สัพเพเหระที่ 1 กรี๊ดดดด มีเพื่อนร่วมงานใหม่ จะมานั่ง office ห้องเดียวกันด้วย แลบนี้ช่างเป็น International lab ซะนี่กะไร เพื่อนใหม่คนนี้เป็นชาวเนเธอร์แลนด์ ประเทศในฝันของจูนด้วยนะ พึ่งมาถึงเมื่อคืนนี้เอง จบ Ph.D แล้ว มาทำงานที่นี่ในฐานะ Post-Doc ..ดีจัง แต่เราก็ยังมีปัญหาเดิมอยู่ คือยังฟังไม่ค่อยออก (ขนาดพัฒนากว่าเมื่อเดือนแรกแล้วนะเนี่ย) สิริรวมแล้ว แลบนี้มีกัน 13 คน (รวม Professor ด้วย) มาจากทั้งหมด 8 ประเทศ อิตาลี ทรินิแดด ไทย ไนจีเรีย เกาหลี จีน อเมริกา เนเธอร์แลนด์ แลบนี้คงต้องมีอะไรดีเป็นแน่ ถึงได้มีคนสมัครมาจากหลายมุมของโลกอย่างงี้

สัพเพเหระที่ 2 สืบเนื่องจากสัพเพเหระที่ 1 น่ะล่ะ ไป dinner ที่บ้าน Professor มา ไปกันสามคน เพื่อนใหม่ เนเธอร์แลนด์ เพื่อนทรินิแดด และจูน อาหารที่จูนชอบยังคงเป็น Dear sausage เหมือนเดิม คือ Professor จะล่ากวาง แล้วก็เอาเนื้อกวางมาทำอาหารเป็น steak บ้าง อบบ้าง sausage บ้าง ใครที่คิดว่าจะเหม็น ขอยืนยันว่าไม่มีกลิ่นอะไร แถมอร่อยอีกตะหาก เพราะ professor จะปรุงแบบ spicy อันนี้เป็นแค่ appetizer แต่ก็อิ่มจะแย่แล้ว แล้วจะเอาที่ว่างที่ไหนของกระเพาะสำหรับมื้ออาหารจริงกับของหวานอีกนะ สุดท้าย Professor เลยบอกว่า June, you have to make room for the meal. แล้วชี้ไปที่เกมส์เต้นของลูกๆ ตอนนี้ที่นี่เค้าฮิต เกมส์เต้นแบบที่บ้านเราฮิตเมื่อหลายปีก่อนน่ะแล่ะ อิอิ เล่นก็ได้ exercise ช่วยย่อยซะหน่อย ตลกดี เล่นกับภรรยา Professor แบบว่าเล่นเก่ง ยอมแพ้เลยอ่ะ คนเดียวที่ไม่ยอมมาเล่นแต่แอบดู!! คือ Professor ทุกคนชวนให้มาเล่นก็บอกว่า ไม่ว่าง ต้องเตรียมอาหารมื้อ dinner สำหรับทุกคน อิอิ

สัพเพเหระที่ 3 คนอเมริกันเนี่ย กระเพาะใหญ่กว่าคนเอเชียขนาดไหนกันนะ อาหารมื้อนึงจานใหญ่มาก ทานหมดกันได้ยังไงหนอ จูนเองต้องแบ่งเป็น 2 มื้อทุกครั้ง ซึ่งก่อนอาหารจานหลักเนี่ย ก็ดูเหมือนจะเป็นธรรมเนียมเลยว่าต้องเริ่มด้วย appetizer เรียกน้ำย่อยกันก่อน จากนั้นอาหารหลักก็จะตามมา สุดท้ายก็ปิดด้วยของหวานกับน้ำชาหรือกาแฟ แบบว่าตามลำดับดังกล่าวไม่มีขาด เลยเป็นเหตุผลในสัพเพเหระที่ 2 ว่าจูนต้องไปเล่นเกมส์เต้นช่วยย่อยกันก่อนที่จะ knock อยุ่ตรงนั้น ก็ confirm ธรรมเนียมนี้จาก Boston Trip เพราะพี่ก็จะสั่งอาหารให้ทานจนครบ 3 อย่างแบบนี้ทุกมื้อไป

สัพเพเหระที่ 4 เฮ้ออออ แล้วจะผอมมั้ยเนี่ย แล้วแก้มมันจะหายตึงได้ยังไงหนอ

สัพเพเหระที่ 5 เคล็ดลับทางกาย สำหรับการเดินทางมาศึกษาต่อต่างประเทศให้มีความสุข
..กินอิ่ม นอนหลับ ขับถ่ายสะดวก.. ถ้าทำได้ดังกล่าว แล้วจะเอาอะไรอีก อุอุอุอุ

สัพเพเหระ ปล. บอกมานะว่าใครโทรมาหา กลับบ้านมา roommate บอกว่า June, someone called you but didn't leave the name. And she couldn't speak english well. หนอยยย มาแซวเพื่อนฉัน ฮึ่ม ง่ะ แล้วทำไมเพื่อนฉันไม่โทรเข้ามือถือล่ะจ๊า direct line ไม่ต้องผ่าน operator ชาวตุรกีนะ

Back: Boston to Rochester

2006-01-04T04:11:00.000+07:00

Hellooooooo ....HaPpY New YeAr 2006....

กลับมาแล้นจ้า 10 days vacation in Boston and New York City

ขอตั้งชื่อ trip นี้ว่า EET; Enjoy Eating Trip

travel งานรอง, eating great food งานหลัก แบบว่าเลี้ยงดีทุกมื้อ จนพี่ชายบอกว่า

" I think that you've got a bigger cheek 555.!!

So pround, I did a good job. " (พี่ชายพูดภาษาไทยได้นิดเดียว)

ดูเดะ ปกติ แก้มก็จะแตกอยู่แล้วอ่ะ เจองานนี้ ไปกันใหญ่พอดี

ก็มารายงานตัวฮับ เดี๋ยวรูปและเรื่องราวจะตามมาอีกที

count down ที่ Boston จ้ะ สนุกสมกับที่ตั้งใจทำงานเพื่อขอ vacation นี้

และ..ก็ต้องกลับมาทำแลบต่อซะแล้ววววว..

ง่ะๆๆๆๆ ตื่นมาพร้อมกับเมล์จาก Professor ที่ส่งถึงทุกคนที่จะต้องเตรียม presentation สำหรับ Seminar ที่ San Diego ในเดือนมีนาคมนี้ ว่าให้รีบลงทะเบียนสัมนาด่วน!

OKay นะคะ นะคะ.. ถึงเวลา " ลุย " ต่อ แล้นจ้า !!!!! เฮือกกก จะรอดมั้ยเนี่ย

(@^_^@) (ไม่เข้าใจ ทำไมต้องใส่ยิ้มทุกครั้ง เหมือนกัน)

Merry X'mas in Massachusetts

2005-12-26T10:17:00.000+07:00

"Ho Ho Ho Ho..Merry Christmas" Santa said..

Merry Christmas จ้ะ ไม่ได้หายไปไหน ตั้งใจทำงานหลายวันเพื่อ take vacation อีกแล้ว แต่คราวนี้ Christmas celebration ที่ Marshfield, Massachusetts ด้วยความอบอุ่นแบบ family กับแฮมแสนอร่อย.(@^_^@). To Learn คราวนี้ By family of my father's cousin เองจ้ะ ก็แอบขอขอบพระคุณสำหรับความอบอุ่นและความสุขครั้งนี้มากๆ เลยค่ะ อาแอ๊ด (my uncle), Christ (his wife), พี่อาทร (Ataun), Benjamin and Elizabeth โดยเฉพาะคุณอาและพี่ชายที่ขับรถไปรับจูนถึง Rochester และกลับมา Messachusetts ในคืนเดียวกัน และต่อด้วย Boston trip in next couple days..

จากต้นคริสต์มาสจริง แล้วก็ตกแต่ง ข้างใต้เป็นกล่องของขวัญ Christmas ของทุกคน

ชอบถุงเท้าจากซานตาคลอสที่ปักชื่อของ June จัง :)

มีถุงเท้าจากซานต้าเป็นของตัวเองแล้ว

โปรดสังเกตการ์ดล่างขวา ถึง June จาก Mrs.Claus

น่ารักจังอ่ะค่ะ พึ่งรู้ว่า Santa Claus ก็มีแฟนด้วย

Jasper ที่น่ารักประจำบ้านก็ได้ของขวัญ เป็นกระดูกแสนอร่อยเหมือนกัน

ปิดท้ายด้วย Chrisrmas party กับ แฮมแสนอร่อยค่ะ

(ที่ห่ออยู่ตรงกลางอ่ะจ้ะ) แต่พอดีถ่ายรูปตอนยังไม่เปิดงาน เลยอดเห็นแฮมแสนอร่อย

Winter of Niagara Falls..Canada

2005-12-24T01:49:00.000+07:00

Niagara Falls, the biggest falls of the world, stands between Buffalo of USA and Ontario of Canada which are connected by Rainbow Bridge. Implied name, rainbow(s) usually presents above the Niagara River when we look at the bridge. In the winter, most of people do not go there by which the snow and ice are heavy. But, Shiny June did !!!!. 555 Yes, She went to Niagara Falls last Sunday. Because she believes in nature.. That always be delicate in any seasons.

Just open your mind and let your heart spend the time of peace and happiness.

Thera are 2 parts. One is American Falls.(ชอบความงามของน้ำแข็ง)

Another is Horse Shoe Canadian Falls.(ก็เหมือนเกือกม้าเนาะ)

Rainbow Bridge connects US (right side) and Canada (left side).

It was not sunny day. The rainbow might slept !

But I saw the rainbow in late afternoon.

Crystal Trees, my most impressive part.

Believe it or not? I lived in USA. And this is my first time to go to Niagara Falls. But, I saw Niagara firstly in Canada. Right, all of pictures above were taken in Ontario, Canada. Exactly, I'd love to share this happiness to everybody I love.

To Learn the Nature..By June

Winter - The Christmas Snow

2005-12-21T10:46:00.000+07:00

I have been to Rochester, NY, USA nearly 4 months. It is beginning of winter right now. The climate is really cold as I have expected (-5 to -10 C). However, I love the Christmas snow. The city is such a beautiful once the light-snow comes. Why did I say like that? Sure, the place is covered by soft and pure snow. But, it just starts. Pretty sure, January and February are the real winter of Rochester. Let's see them later, what will be going on?

Snow and the Blue Sky I

Snow and the Blue Sky II

Peace of Snow

Crystal Leaves

Shiny Winter

Soft-white and Pure

Shiny June - ระลอกสอง :)

2005-12-17T05:18:00.000+07:00

ความต่อจากเรื่อง.. Shiny June แล้วจ้ะ

..อดทนเวลาทีฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง…
..เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ-ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ..

กลับมาแล้วจ้ะ กลับมาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างๆ ตาตี่ๆ อีกครั้ง ไม่ได้หายหน้าไปเที่ยวไหน แต่หายไปทำงาน presentation สำหรับ lab meeting เมื่อวันพุธที่ผ่านมา ก็นอนหลักตี ไปซะสองคืนก่อนวัน present.. แพนด้ากันไปทีเดียว และเมื่อวานนี้ professor ก็มี e-mail ส่งไปหาอาจารย์ที่เมืองไทยอีกครั้ง พร้อมกับ forward ให้จูนด้วย.. ตอนหนึ่งบอกว่า

Yesterday afternoon June gave an excellent presentation at our lab
meeting on the project that she would like to carry out in our laboratory.

ดีใจสำหรับสิ่งที่ได้ตั้งใจทำ มีกำลังใจที่จะตั้งใจทำให้ดีที่สุดต่อไป ขอบคุณอีกครั้งที่ได้เกิดมาเป็นลูกพ่อกับแม่ เพราะคำเดียวที่ทำให้ค่อยๆ เดินมาเรื่อยๆ โดยไม่ล้มเลิกและยอมแพ้ ต่ออุปสรรคและปัญหาต่างๆ ไปก่อน คือคำสอนจากพ่อว่า “อดทน” พ่อมักคอยเตือนสติเสมอว่า ฟ้ามืดแล้วต้องมีฟ้าสว่าง แต่ว่าลูกจะต้องเข้มแข็ง อดทน และลูกก็จะพบวันที่ฟ้าสว่างอีกครั้ง แต่ถ้าลูกอ่อนแอ ยอมแพ้ต่อสิ่งต่างๆ ง่ายๆ ลูกอาจไม่รู้เลยว่า ความสวยงามของวันที่ฟ้าสว่างเป็นอย่างไร..

ขอบคุณนะคะ และแล้ว - คำสอนนี้ก็เป็นจริงอีกครั้ง - ถ้าวันนั้นจูนยอมแพ้และลาออกจูนคงไม่เข้าใจวันนี้จริงๆ

สามเดือนครึ่งที่ผ่านมานี้ มีอะไรหลายอย่างที่จูนได้เรียนรู้และฝึกฝน ถึงแม้วันนี้จูนอาจจะได้รับคำชม แต่สำหรับ project ใหม่ ก็มีเรื่องราวใหม่ๆ ที่ยากและหนักกว่าเดิมอีกหลายเท่า ก็ยังไม่รู้เหมือนเดิมว่าต่อไปจะเป็นยังไง ก็ได้แต่ตั้งใจทำแต่ละวันให้ดีที่สุด เท่าที่จะทำได้ ก็คงต้องเรียนรู้กันไปจ้า.... ใครที่กำลังท้ออยู่ ฮึดขึ้นมาใหม่ เป็นกำลังใจ เดินไปด้วยกันนะ

-รีบลุก รีบยืน จะได้ก้าวต่อ ก้าวผ่านวันที่แสนเหนื่อยสู่วันที่สวยงามได้ไวไว- (@^_^@)

รัก คิดถึงทุกคน และขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ส่งมาจ้า.. จูนเอง

รู้ไว้ หญิงไทย..คอยาว !!

2005-12-08T11:32:00.000+07:00

David: June, Do you know long-neck Thai woman?
June: Ummmm, why? Where did you see?
David: From CNN.
June: Okay okay I know. They wear so many neck rings. So, the neck is stretched.
David: Why you didn’t wear that rings?
June: !!!!!!!! ????? -หา- ????? !!!!!!!! No no no no.
It’s only Thai traditional culture of native group in Northern part.
And they will take one more every year once their birthday come.
David: Really?
ยังไม่เลิกสนใจ.. ไปนั่ง search หา ใน internet ต่ออีก !!!! เว็งกำ

ไม่ถึง 1 นาที ต่อมา
David: June, look at this.
- ภาพตัดไปที่กะเหรี่ยงคอยาว กับคุณป้าชาวเขาฟันดำ เพราะกินหมาก -
David: Why does this woman has no teeth?
(ประมาณว่า คุณป้าฟันดำ จนมองไม่เห็นอะไร เหมือนไม่มีฟัน)
June: No no no, she has teeth. But, this group of people always eats some kind of Thai herb. It makes the teeth color like this.
David: Oh......
-ยังไม่เลิกสนใจอีกกกก ภาพตัดไปที่ David..เธอพยายามนั่งนับจำนวนวงแหวนที่คอ หญิงชาวเขา-
David: Wowwww, very interesting.. พร้อมเสียง จุ๊ จุ๊ จุ จุ

............................................
June: David, if you never know me, do you think all Thai woman be like this?
David: Oh.... YES.
June: !!!!!!!!!!?????????? (ดีนะคะที่ไม่คิดว่า ฟันดำอีกซะด้วย)
คงสวยล่ะทีนี้..Thailand is the land of คอยาว and ฟานดามม
--> ซาวววไต ซาวไต (สาวไทย แต่ฝรั่งพูดไม่ชัด!!)

Anyway, I am glad to make him understand correctly about Thai girl. A great thing is opening of his mind. So, that's why we can talk and still be a good friend. Thank you, Dave :) .

..พ่อ ภูผาของลูก..

2005-12-06T08:42:00.000+07:00

พระคุณพ่อ ก่อให้เกิด กำเนิดลูก
จิตพันธ์ผูก ต่อลูก มิห่างเหิน
จนเติบใหญ่ พ่อรักลูก มากเหลือเกิน
สุดสรรเสริญ สุดจำนรร สุดพรรณา

พระคุณพ่อ จ่อจิตต์ ติดตามลูก
พระคุณพ่อ พันธ์ผูก ต่อลูกยิ่ง
พระคุณพ่อ นั้นแสนรัก ลูกจริงจริง
พระคุณพ่อ ให้ทุกสิ่ง จนชีพวาย

กลอนแปดพระคุณพ่อเรื่องนี้ เนื้อความอาจดูไม่สละสลวยเท่าใดนัก หากแต่ไม่คิดจะแก้ไขเปลี่ยนแปลงส่วนใด
เพราะเป็นกลอนที่เด็กหญิงชั้นประถมคนหนึ่ง แต่งส่งคุณครูในวันพ่อ.. เกือบยื่สิบปีที่ผ่านมา

เวลาผ่านไป เด็กหญิงไม่ค่อยเข้าใจ ถึงความรักดังกล่าวลึกซึ้งเท่าใดนัก
บางครั้งเธอแปลกใจ แอบรู้สึกแตกต่างจากใคร ทำไมพ่อต้องรักและเป็นห่วงเธอมากเกินไปเช่นนั้น
พ่อเฝ้าฟูมฟัก ทะนุถนอม จัดสร้าง ทางเดินแห่งชีวิต
เพื่อให้เธอเดินได้อย่างมั่นคง ปลอดภัย สู่ปลายทางอย่างสวยงามที่สุดเท่าที่ชีวิตพ่อจะทำได้
เธอไม่เข้าใจ เหตุใดพ่อจึงต้องลงแรง และเข้มงวดถึงเพียงนั้น

ช่วงหนึ่ง เธอปฏิเสธ ทุกสิ่งที่พ่อสอน
แต่พ่อยังคงอดทน พร่ำบอก พร่ำเตือน เช่นเดิมต่อไป ด้วยใจ มิรู้เหน็ดเหนื่อย
หลายครั้ง เธอหกล้มและร้องไห้ เพราะเธอลองที่จะดื้อ ไม่เชื่อพ่อ
.....พ่อไม่เคยโกรธ หากแต่.....
พ่อกลับยื่นมือมาประคองให้เธอลุก มอบบ่าเพื่อซับน้ำตาที่เธอร้อง ผ่านบทเรียนเหล่านั้น
เพียงเพื่อให้เธอยืนขึ้นได้อีกครั้ง อย่างเข้มแข็งและสง่างาม

วันหนึ่งเด็กหญิง เติบโตขึ้น เดินทางสู่อนาคต แสนไกล....
และหลายครั้ง ..เธอต้องตัดสินใจ เรื่องราวในชีวิตโดยลำพัง..
..ทุกคำสอนของพ่อ พรั่งพรูเข้ามาโดยอัตโนมัติ ในสถานการณ์ต่าง ต่าง..
-- เกราะแห่งความคิด ถูกซึมซับเข้ามาอยู่ในตัวเธออย่างไม่รู้ตัว เมื่อไหร่กัน -- เธอถามตัวเอง?
สุดท้าย เธอเข้าใจ ..ทุกวิถีทาง ที่พ่อลงแรงก่อสร้าง ตบแต่ง เพื่อเธอตลอดมา..
เธอปฏิเสธไม่ได้อีกต่อไป ..เธอมีวันนี้ได้ ด้วยพลังแห่งรัก ของพ่อเธอ..

..พ่อ..ผู้จัดเตรียม ลงแรงเปลี่ยนวัสดุก่อสร้าง สู่รากฐานทางเดินชีวิตที่สวยงามแก่ลูก
..แม่..ผู้ซับเหงื่อและน้ำตา ประดุจยาบรรเทาของครอบครัว
..๕ ธันวาคม ๒๕๔๘.. เมือง Rochester, รัฐ New York, ประเทศสหรัฐอเมริกา

June in Baltimore

2005-12-05T07:19:00.000+07:00

หายไปหลายวัน มาต่อกันสำหรับ Thanksgiving Trip ที่สุดท้ายซะหน่อยจ้ะ

.. Baltimore, Maryland, USA ..

ที่จูนไป ก็รู้สึกว่าสวยดี แต่บางแหล่งข่าว กล่าวว่า ติด Top 3 อาชญากรรมทีเดียว สงสัยโชคดี เพราะบริเวณที่ไปก็ดูปลอดภัย ร้านค้าและตึกต่างๆ ไม่ได้ติดเหล็กดัดแน่นหนา ตรงข้ามกับ downtown ที่ Washington DC. ที่ดูน่ากลัวใช้ได้.. เพราะพี่ๆ และเพื่อนๆ เตือนกันว่าถ้าเห็นแถวไหนติดเหล็กดัดรัดกุมล่ะก็ ก็เป็นอีกสัญญาณเตือนว่าอันตรายพอดู กลางคืนอาจมียิงกันตายเป็นประจำ..ว่าแล้วก็มาสัมผัสกลิ่นไอของ Baltimore พอน่ารักกันดีกว่าจ้ะ จริงๆ แล้วก็คงเป็นแหล่ง shopping แต่ที่จูนไปก็ไม่ได้อะไรจากตรงนั้นมากมาย ที่จริงอยากไป Aquarium แต่บังเอิญว่าปิดซะก่อน เลยได้ซึมซับบรรยากาศ Light decoration ยามค่ำคืนแทน อาจเป็นเพราะใกล้ถึงเทศกาล Christmas แล้วก็เป็นได้ การตกแต่งเหล่านั้นเลยทำให้ Baltimore ยังอยู่ในใจจูน..

ปรับภาพให้ดูแตกๆ เองล่ะจ้ะ เป็นแค่ความชอบส่วนตัวที่รู้สึก เหมือนเป็นภาพวาดจิตรกร

Discovery Channel Store ขายของแปลกๆ

ก๊อก ก๊อก คุณลุง Santa อยู่มั้ยค๊า คิดถึงค่า :)

Water Taxi จ้า.. Meter นี้ไม่มีขี้โกงนะ จะบอกให้

June กับนาฬิกายี่ห้อโปรด SWATCH เห็นกระจกสวยดีเลยลองถ่ายดู

ก็พยายาม เก็บความประทับใจมาฝากเท่าที่ความสามารถด้าน Canon ของจูนตอนนี้ จะเก็บมาได้จ้ะ อาจยังไม่สวยเท่าสถานที่จริง แต่ถ้าอยากให้เหมือนที่จูนเห็นด้วยตา ก็..มาเที่ยวด้วยกัน สิคะ..

ป.จ. มีอะไรหลายอย่าง มากมายอยากเรียนรู้ ณ ขณะเวลาเดียวกัน.. คงต้องจัดสรร แบ่งปันเวลาเหล่านั้นให้ดีที่สุด..Project ใหม่, เขียนบล็อก, ถ่ายรูป และอีกมากมาย.. ทำยังไงนะ ที่ 24 ชม. จะ To Learn is Happiness ได้ดีที่สุด..... By JuNe

June in Washington DC.

2005-12-01T09:43:00.000+07:00

แล้วเราก็มาถึง Washington DC. ประมาณเที่ยงคืน ก็เริ่มวันใหม่พอดี 25 Nov 2005..
Washington DC. เป็น area เล็กๆ ขับรถประมาณ 1 ชม. ก็ถึง Virginia กับ Maryland
อากาศก็เย็นใช้ได้เหมือนกัน ไม่น่าเชื่อว่าช่วงที่ไปจะประมาณ 0-5 C..
เมืองหลวงแบบนี้ก็แอบมี รถติดแน่นอน แต่คนส่วนมากก็ใช้บริการ Metro สะดวก สนุก อิอิ

มาทั้งที่ก็ต้องใช้บริการรถไฟใต้ดินที่นี่ซะหน่อย ที่นี่เค้าเรียก Metro (take metro)
มีหลาย lines -> yellow, blue, red and orange ตัดกันไปมา แต่ก็ไม่ยาก

นั่งรถชมรอบเมือง Sight seeing by Old Town Trolley..

National Air and Space Museum: เครื่องบิน บินกันเต็มไปหมด ดูอลังการดี

White House ทำเนียบขาว แต่ George W. Bush เขาไม่ว่างงงง

Washington Monument มาไม่เห็นแปลว่ามาไม่ถึง เห็นทู้กก มุมมองของเมือง

กลิ่นไอ Christmas Decoration กับตึกที่ดูสวยดี
ที่จริงมีที่น่าสนใจอีก แต่พื้นที่มีจำกัด เลยเลือกความสุขมา.แบ่งปัน.พอหอมปากหอมคอเจ้า
To Learn ..(@^_^@).. By June

June in Virginia

2005-11-30T08:43:00.000+07:00

ติ๊งต่อง ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ..อ้าว ลืมไป ไม่ใช่ดอนเมืองนี่นา..ก็แบบว่า นั่งเครื่องจาก Rochester ไป Philadelphia แล้วค่อยต่อไป Virginia อีกที เนื่องจากเพื่อนของเพื่อน ทำงานอยู่กับ American host family ที่นั่น ด้วยความหวังเต็มเปี่ยมว่าเราจะได้ฝากท้องกับ Thanksgiving meal.. ซึ่งก็สมหวังดังใจ อาหารก็เป็นแบบเดียวกับ Christmas ล่ะ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าต่างกันยังไง หลักๆ นะฮ๊า ก็ต้องมี Turkey-ไก่งวง (ตกลง มันเป็นไก่ หรือเป็น นกอ้วนที่บินไม่ไหว กันแน่นะ??) แต่ที่ชอบก็คือ green bean ที่มีหอมทอด อันนี้โปรดมาก และมีอย่างอื่นอีกแต่จำชื่อไม่ได้แล้ว แต่อะไรๆ ก็มักจะราดน้ำ gravy หมด (ซึ่งอันนี้ก็แอบชอบมาตั้งแต่สมัยทาน Christmas บ้านลุงที่เมืองไทยแล้ว อิอิ) ของหวานก็เป็น pumpkin pie, apple pie กับ ice cream ฮ่ะ.. แต่ที่ประทับใจ ก็คือว่า Host ทั้งสองน่ารักมาก (ขอเรียกว่า Host Dad and Host Mom) Host Mom อายุมากกว่า Host Dad 10 ปีล่ะ.. ทั้งสองอยากมีลูกแต่ว่าอายุมากแล้ว เลย adoption-รับบุตรบุญธรรม (ที่อเมริกา เป็นเรื่องปกติมาก และรักกันเหมือนลูกแท้ๆ จริงๆ)เป็นน้องผู้หญิง 2 คน อายุ 4 ขวบ เท่ากัน น่ารักมากๆ ถึงมากที่สุด ซึ่ง host นั่งเครื่องไปรับจากประเทศจีนกันทีเดียว ชื่อน้อง Arie ส่วนอีกคนก็ฉลาด น่ารักจริงๆ ชื่อน้อง Lee ซึ่ง adopt จาก Louis Siana ลองนึกภาพตามนะจ๊ะ คือตั้งชื่อสลับกัน เหมือนให้เป็นความผูกพันอะไรสักอย่าง คนนึงเป็น Asian ผมสีดำ ตาสีน้ำตาล ชื่อฝรั่ง Arie ส่วนอีกคน ลอนผมสีทอง ตาสีฟ้า แต่ชื่อ Lee แบบจีน และ..จากการแอบไปเล่นและสังเกต ของจูน พบว่า น้องรักกันมากจริงๆ เพื่อนเล่าว่ามีครั้งนึงมีเด็กผู้ชายจะแกล้งน้อง Arie แล้วน้อง Lee ห้าวมาก ไม่ยอมให้ใครแกล้งน้อง ไปสู้กับเด็กผู้ชาย จนโดนเด็กผู้ชายชี้ว่า พี่น้องกันยังไงหน้าตาก็ไม่เหมือนกัน ผมก็คนละสี.. น้อง Lee ตอบว่า I don't know what is the difference between color of our hair. But she is my lovely sister. Stop beating her. แล้วน้อง Lee ก็ผลักเด็กผู้ชายล้มไปเลย ... น่ารักเนาะ แก่นเซี้ยวจริงๆ แอบซึ้งอีกตะหาก ภูมิใจแทน Host Dad & Mom จัง.. อิอิ แอบอายล่ะ ขอบอกว่า จูนแอบฝึกออกเสียง คำศัพท์ภาษาอังกฤษ ตั้งหลายคำจากน้อง Lee(ผมสีทอง) เพราะน้องออกเสียงเพราะและชัดมากๆ เช่น three ก่อนออกเสียง อย่าลืมเอาปลายลิ้นแตะฟันหน้าบนก่อน อย่าออกว่าทรี ต้นไม้นะฮ๊า.... อิอิ และแอบประทับใจน้อง Arie ตอนที่จูนเดินมาตักอาหาร (เพิ่ม 55) น้องเดินตามมาข้างหลัง สะกิดก้นและบอกว่า I give you.. พร้อมกับภาพประดิษฐ์ ศิลปะ 1 ภาพ ซึ่งจูนจะเก็บไว้เป็นอย่างดีตลอดไป.. แล้วเราก็มุ่งหน้าสู่ D.C.คืนนั้นต่อไป

..สุขใจ พอใจ กัยการค้นหา เรียนรู้ เรื่องราว ในโลกใบใหม่..คงอยู่แค่ใจที่อยากจะเลือกมอง
------------- To Learn is HaPpiNess..By JuNe ------------

ป.จ. I really love this story. Although, I am studying Ph.D.,now. But I have learnt some of life lessons from little 4-year-girl, as the song " Love is Color Blind " (my favorite song). So, I'd like to dedicate this blog to host dad and host mom, who are very warm.

New Project

2005-11-30T06:15:00.000+07:00

June: Good morning (Professor)... Do you have time? I'd like to talk about the next project.
Prof: Yes, sure.
June: I'm interested in..... bla bla bla bla. So, I'd like to study about that. However, I know, it's very difficult.
Prof: Yes. So, no one knows about that.
June: Yes, and it means.... nothing if it doesn't work when I try.

Prof: But, I'm interested in this project. And if you can find it out, you will be famous. (พร้อมรอยยิ้มจริงใจ)

June: ??????????????? !!!!!!!!!!!!!!! ??????????????? (คือว่า..เห็นว่าหลายวันแล้วไม่ได้ไปคุยงานซักที แถมไปเที่ยวอีก 4 วัน ก็เลยกลัวโดนว่า ก็เลยไปคุยรายงานตัวอ่ะ)
June: (ยัง งง อยู่) Ummm, I never expect about that.
Prof: ????
June: It is not the goal of my life.
Prof: 555555555555555

ง่ะ..ทีเวลาคิดแทบตาย ไม่ได้เรื่องซักที พออันนี้ลองดูเฉยๆ กลับพอไหวอ่ะ (คิดมา 3 เรื่องแล้ว)
ประเด็น คือ รู้สึกผิดที่หลายวันผ่านไป ยังไม่มีงานมาคุยคืบหน้าซะที อ่ะ!!!! จริงๆ นะ
แต่ก็แค่มา update ให้ฟังตลกๆ เฉยๆ อ่ะจ้ะ อย่าพึ่งเชื่อว่ามันจะสำเร็จง่ายๆ นะจ๊ะ
(@^_^@)

Baltimore at night

2005-11-27T13:11:00.000+07:00

Hello..every lovely-shiny-friends,

I am uploading the present blog in Washington D.C. But I just come back from visiting Baltimore, Maryland, USA this evening. Baltimore is the most impressive place for me although I went there during the night time. Definitely, I wish to go there again if I have free time in the future. Because I think that Baltimore is very attractive and charming both at noon and at night.
And I will go back to Rochester tomorrow in the evening.
I uploaded Baltimore pictures into link web already. But it still doesn't work now. I am so sorry about that, will try later. See you.

Best wishes,
Shiny JuNe (@^_^@)

I'm in VIRGINIA now :)

2005-11-25T06:58:00.000+07:00

Hi..SURPRISE all of you guys :>

Now, I am on vacation at Richmond, Virginia, USA. Since today, the third thursday of November, is thanksgiving day. I have holiday for 4 days. I just had lunch with American family for traditional thanksgiving meal. And I will go to Washington D.C. tomorrow in the morning.

Miss all of you.
June (@^_^@)
(Richmond, Virginia, USA)

ส่งท้าย Autumn in Rochester

2005-11-24T09:29:00.000+07:00

สีสันของฤดูใบไม้ร่วง..ต่างอวดกัน แบ่งปันความสดใส..

ใบไม้ร่วง..แต่ก็มี สเน่ห์ของ กิ่งไม้กับท้องฟ้า

อยากให้ได้มาเห็น.ฟ้า.ของ Rochester ด้วยกัน ฟ้าใส ฟ้ากว้างใหญ่ ฟ้าจ๋าฟ้า

แต่เลือกภาพที่มีปุยเมฆด้วย จะได้ไม่เหมือนสีฟ้าเปล่าๆ

ตั้งใจถ่าย..ย้อนแสงอาทิตย์

ส่งท้ายฤดูใบไม้ร่วงจ้ะ..ก่อนจะเก็บภาพฤดูหนาวกับหิมะที่หนาวเหน็บมาฝาก

"ตอนนี้คุณหมออนุญาตให้พ่อพูดได้แล้ว ผลการตรวจพบว่าปกติ ดีใจและขอบคุณทุกคนอีกครั้งค่ะ"

(@^_^@) รักและคิดถึง..ทุกคน

ก่อนจะนอนคิดถึงกันสักครั้งนึง ยิ่งถ้าใจฝันถึงกันก็ยิ่งขอบใจ

ตื่นขึ้นมาคิดถึงกันอีกครั้งนึง ถึงคนที่ห่างไกลสายตา สองเวลาก็..ดีใจแย้ว :)

ป.จ. เพิ่มรอบคิดถึงก็ได้น๊า รักษาสุขภาพกันด้วยจ้า

Snow Crystal - หิมะนุ่ม นุ่ม

2005-11-23T11:45:00.000+07:00

พบความน่ารักของ หิมะ เมื่อ: ประมาณอาทิตย์ก่อน
พยากรณ์อากาศ: ขณะนี้ Rochester อุณหภูมิประมาณ -5 C แต่เช้านี้คงประมาณ -10 C แล้ว

หิมะ..ฝนที่ตกตอนอุณหภูมิต่ำกว่าจุดเยือกแข็งของน้ำ (0 C)
วันหนึ่งเดินไป.. หิมะตกแล้ว!! ตกใส่ถุงมือ -เกร็ดหิมะสีขาวตัดกับถุงมือสีน้ำเงินเข้มของฉัน-
ทำให้เห็นหน้าตาของหิมะเป็นครั้งแรก..
พึ่งรู้ว่า.. ๑ หน่วยของผลึกหิมะ-> 1 unit of snow crystal สวยงามเป็นรูปดอกไม้แบบนี้
นอกจากนี้.. หิมะสีขาวน่ารัก -นุ่มมาก มาก- น่ารักจัง (@^_^@)
มิน่าล่ะ เมื่อก่อนดูหนังสงสัยว่าทำไมช่วง Christmas ต้องใช้สัญลักษณ์แบบนี้ตกแต่งประดับประดาแทนหิมะ เต็มไปหมด ความจริงแล้ว crystal shape มีหลายรูปร่างกว่านี้ แต่เลือกรูปข้างบนนี้เพราะคล้ายกับที่เห็นจริงๆ ที่สุด

คิดว่าอากาศต้องเย็นพอดีๆ ถึงจะได้รูปร่างแบบนี้ให้เห็น ถ้าเย็นเกินไป จะตกรวมกันเป็นก้อนกลมใหญ่ ไม่ได้เห็นรูปร่างสวยงามแบบนี้ เพราะฉะนั้นต้องรีบชื่นชมตอนนี้ ก่อนที่อาทิตย์หน้า อากาศจะติดลบเพิ่มขึ้น จนหิมะพอกพูนเกินไป ลื่นไถล เจ็บก้น หนาวจนไม่รักหิมะอีกเลย....จริง จริงนะ

(UPDATE สถานการณ์: เรื่องนี้อัพเมื่อคืน แต่เช้านี้ตื่นมาพร้อมกับเสียงเพลง ที่ทุกสถานีเปิดแต่ snow songs เลยเปิดหน้าต่างออกไปดู กรี๊ดดดด snow จริงๆ ด้วย พอกมา 2 cm กว่าแล้ว ไม่ได้ตื่นเต้นกับหิมะเท่ากับกลัวว่าจะทนหนาวไม่ไหว เดี๋ยวไปหัดทำตัวเป็น เพนกวิน ก่อน อิอิ (@^_^@)

สุขา..อเมริกา Who cut the cheese?

2005-11-23T04:55:00.000+07:00

เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยวันนี้ ขอเสนอเรื่องว่า " สุขา..เป็นสุขทุกครา..เวลาปลดทุกข์ "

มาจนถึงวันนี้ สองเดือนกว่าเกือบสามเดือน แอบเล็งเห็นว่า สุขา..อเมริกา มีอะไรบางอย่างคล้ายกันทุกที่ อันนี้ขอสรุปเฉพาะห้องน้ำหญิงดีกว่า (ห้องน้ำชายจะไปเคยเข้าได้ยังไง ?)

ณ สนามบิน JFK(John F Kennedy),New York ก้าวแรกของเท้าที่เหยียบประทับตราให้กับประเทศอเมริกา จนไปต่อเครื่องที่ Washington Dull,D.C.ฉันใช้บริการสุขา..อย่างสง่างาม

จนมาวันนี้ ใช้ชีวิต(พยายามจะ..ใช้ชีวิต และ ไม่ให้ชีวิต..ถูกใช้!!)ที่นี่ ที่ ..Rochester.. สุจ๋า เอ้ยย สุขา ของมหาวิทยาลัย, ภาควิชา, ห้องสมุด, ร้านอาหาร, โรงหนัง กระทั่งห้างสรรพสินค้าชั้นนำ มันมีอะไรบางอย่างเหมือนกัน ซึ่งฉานนนไม่ชินนนนน ได้ยินม้ายยยยยยย...

สิ่งนั้นที่เหมือนกันทุกที่ ก็คือ รู..หรือช่องว่างตรงบานพับประตูห้องน้ำ ไม่เข้าใจ..มันจะช่องใหญ่ 1 เซนติเมตร เป็นอย่างน้อย ไว้ทามมายยย?? คือว่า มันเขินนนนนน นะ ++!!!! ได้ยินม้ายยยยยย... โอยยยยย ขณะปฏิบัติภารกิจต้องก้มหน้า กลัวเงยขึ้นมาจะสบตา..ใครบางคน (เพลงปั่น.. สบตาฉันสักหน่อย อย่าปล่อยให้หลงคอยเก้อออ ตัวฉัน เฝ้ามองเพียงเธอ!!)ผ่านช่องนั้น มันเห็นจริงๆ นะ ถ้าใครจะทะลึ่งมอง อย่าได้หันก้นให้ประตูเชียว ขนาดในรูปยังแอบเห็นชักโครก รำไรๆ
...................(>_<).......................

เกร็ดต่อมา..อันนี้เฉพาะห้องน้ำของมหาวิทยาลัย ทุกที่ผนังกั้นระหว่างห้องน้ำ ผนังลอยจากพื้นสูงมาก ความสูงเกือบถึงเข่า.. สูงถึงเข่าแล้วทำไม?? ก็เวลาเข้าห้องน้ำพร้อมกัน หย่อนก้นลงนั่ง มันก็เห็นขากับรองเท้าของคนนั่งห้องข้างเคียงอย่างชัดเจนไง.. เห็นธรรมดามันก็ไม่เป็นไรหรอก แต่...!!! มันมีวันนึง เข้าไปนั่งปั๊บ เห็นรองเท้าผ้าใบสีม่วงขาว ก้าวอย่างรีบเร่ง มานั่งเป็นเพื่อนที่ห้องข้างๆ....และแล้ว ม่วงขาวก็ปล่อยเสียงงงง ประหนึ่งอัดอั้นมานานแสนนาน แพร่ดดดด พรืดดด พราดดดด ผลัวะ ต๋อม ต๋อม ผลัวะ โอ พระเจ้า ยัง!! ....เท่านั้นยังไม่พอ ไม่ถึง 30 วินาทีต่อมา สสารไม่มีวันสูญหาย กลิ่นของเสียงนั้น ก็ระเรื่อยตามมาในบัดดล.... โอววว!!! ไม่ไหวแล้ว รีบไปดีกว่า ก่อนฉันจะประทับตราตรึงใจไปกว่านี้ แล้วก็ไม่คิดอยากส่องผ่านช่องบานพับประตูให้รู้หรอก ว่าเธอเป็นใคร กลัวจะประทับใจไม่รู้ลืม แต่.....เราก็กำหนดทุกอย่างอย่างที่ต้องการไม่ได้ วันต่อมา เดินๆๆๆ ตามทาง บังเอิญของหล่น ก้มเก็บ ฉับพลันทันใดนั้น...... กรี๊ดดดดด!!!! ม่วงขาวววว ที่คุ้นเคย เดินสวนมา ซวบบบ ซาบบบ ซวบบบ ซาบบบ กรี๊ดดดด พี่อ้วนผมหยิกยาวนี่เอง เจ้าของม่วงขาวและเสียงและกลิ่นนั้นๆๆๆๆ (Echo, sound effect) ตั้งแต่วันนั้น จวบจนวันนี้ ไม่ได้อยากนิสัยไม่ดี :( แต่ทุกครั้งที่เห็นหน้าเธอ ไม่จำเป็นต้องมองถึงรองเท้าต่อไป ฉันก็มีภาพและกลิ่นฝังใจของเธอมิรู้ลืมมมม.... เฮ่ออ ถ้าผนังไม่สูงขนาดนี้ ก็คงไม่ต้องมี ..นาทีประทับใจ..

US. Slang วันนี้ ขอเสนอสำนวนว่า "Who cut the cheese? หมายถึง ใครตดแล้วไม่บอก??" ใช้เมื่อ Someone passed the gas. (กลิ่น)ออกมาแล้วไม่รู้ว่าใคร เปรียบเทียบกับ Thai slang ว่า หืมมม ใครกินถั่วมาเนี่ยยยย!!!! (เจ๊ม่วงขาวน่ะแล่ะค่ะ กึ๋ยยย)

แฟนฉัน

2005-11-22T08:30:00.000+07:00

เราคบกันมา..สองปี
เราเป็นลมหายใจของกันและกัน ทุกวัน ตลอดมา ..

ยกเว้น เวลาที่ฉันเผลอเรอ จนเธอต้องไปพักซ่อมใจในบางครั้ง
เราไปด้วยกันทุกที่ ที่ฉันอยากไป เธอตามใจ ไม่เคยปริปากบ่น
เธอใจกว้างและอบอุ่น เธอไม่เคยว่า ถ้าจะมีใครขอไปไหนกับฉันบ้าง
เธอคือความสดใส ในวันที่ฉันต้องการรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
เธอคอยเป็นบ่า..เวลาที่ฉันร้องไห้
เธอคอยดูแลฉัน..ทุกค่ำคืน ที่ฉันเรียนเหนื่อย กลับดึก
เธอรักฉัน เธอรักพ่อแม่ฉัน ฉันมีความสุขทุกครั้ง ที่ฉันได้พาพ่อแม่ไปไหนกับเธอ
เพียงวันนี้ ที่ฉันจำเป็นต้องมา

เวลาก็ทำให้เธอจากไป..........เป็นของคนอื่น
.............
......ฉันจะคิดถึงเธอตลอดไป..ไม่ว่าเวลาจะผ่านไป แค่ไหนก็ตาม......

............

"""""""

โฮ่ยยยยยยยยยยยยยยย คิดอะไรกันน่ะ !!!!
ที่พูดถึงน่ะ ฮอนด้าคู่กาย พ่อพึ่งขายให้คนอื่น
พร้อมเครื่องเสียง ไว้ตะโกนนนน ร้องเพลงในรถคนเดียว
คิดถึง พ่อฮอนด้า เอวกิ่ว นะจ๊ะ

(เอวกิ่ว เพราะ ขับสี ซ้ายที ขวาที จนมันยุบพอน่ารักกลางประตูทั้งสองข้าง เหมือนเอว)
ป.จ. กรุณาจินตนาการ ภาพจาก top view มองลงมาจากหลังคารถ....
จะเห็นเอว ยุบกิ่วสองข้าง!! เอวกิ่วๆ ที่เจ้าของฝากไว้กับรถ แล้วลืมเอาคืน!!!!

(อีกที: เครียด คิด Project ใหม่ยังไม่ออก เลยหลบไปขอ Canadian visa ซะงั้น

ไม่เห็นยุ่งยากเหมือนตอนจะมา US เลย

ไม่ต้องไปรอต่อแถวตั้งแต่หกโมงเช้า แถมได้ visa เลยอีกตะหาก!!)

สัญญาณไฟ Traffic for Life

2005-11-20T23:11:00.000+07:00

เรียนรู้: ปลายฤดูใบไม้ร่วง พฤศจิกายน ๒๕๔๘
ห้องเรียน: สัญญาณไฟคนข้าม สี่แยก Crittenden, UofR, ROC, NY, USA

เฮ่อออ
บางเวลา ที่อยากเดิน..ก็ต้องหยุด ..

แต่บางจังหวะชีวิต

ที่อยากหยุด..กลับต้องเดิน ..
......... เฮ่อออ อ่ะนะ ..............

มุมนี้สี่แยก: เห็นแล้วชอบสัญญาณคนข้ามที่นี่ คำสั่งชัดเจนดี เพราะที่เมืองไทย ครั้งหนึ่งตอนกำลังจะข้ามถนน เคยได้ยินคุณป้าแอบ งง อย่างน่ารักว่า "เอ๊ะ ตัวคนสีเขียวแปลว่าอะไร คนเดิน รถหยุดใช่มั้ย เอ..แต่ว่าไฟเขียว แปลว่ารถไปได้ไม่ใช่เหรอ เออออ..หนูจ๊ะตกลงตอนนี้ป้าข้ามได้มั้ยเนี่ย" ถ้าใช้คำสั่งแบบที่นี่ คงชัดเจนดี คุณป้าก็ไม่สับสน ดูน่ารักไปอีกแบบ แต่ของเราก็เปลี่ยนเป็น

กรุงเทพมหานคร: -เดิน- , -หยุดเดิน-

ตะวันออกเฉียงเหนือ: -ยาง-,-บ่อ ยาง-(อันนี้แบบอุบลฯ ต้องออกเสียงไม้ตรีนิดนึงจะน่ารักมาก)

ภาคเหนือ ภาคใต้ ยังหาแหล่งข้อมูลไม่ได้ เจอแต่น้องอุบลฯ อ่ะจ้ะ อิอิ :)

Rochester.. End of Fall

2005-11-18T11:59:00.000+07:00

เหตุเกิด: เสาร์ ๑๒ พฤศจิกายน ๒๕๔๘

เกิดเหตุ: Genessee Valley Park, เมือง Rochester, นิวยอร์ค, สหรัฐอเมริกา

ผู้สนับสนุนรายการ: เพื่อน RIT กับ MazdaIII

.................... มุมสงบ (สติ!).....................

.......... ชอบความยิ่งใหญ่ของต้นไม้ อายุเท่าไหร่แล้วนะ ...........

ฟ้าจ๋าฟ้า (ข้างบนฟ้ากว่า)

ต้นหญ้า สีเขียว

ใบไม้เหี่ยวเหี่ยว

เอ๊ย ใบไม้สีแดง

..เงา..ของต้นไม้..

กับ

..สายน้ำ..

พรุ่งนี้หลังตื่นจะปวดคอ

ขอ..เคาน์เตอร์เพน หน่อย

...................ฟ้ากับกิ่งไม้ ที่รอต้อนรับหิมะฤดูหนาว.............

ด้านหลังเป็นโดม Rush Rhees Library ของ University of Rochester ที่เรียน

..........แล้วก็ถึงเวลา ลับฟ้า..ของตะวัน..................

ถึงอาจจะยังไม่ชัดเท่าไหร่ แต่ตั้งใจทำให้ทุกคนจ้ะ (@^_^@)

อยากให้ได้มาด้วยกัน เป็นบรรยากาศปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว..

เพราะ ๕ วันต่อมา คือวันนี้ ก็ Welcome SNOW!! ซะแล้ว เย็นแก้มจัง..

ความงามที่ซ่อนอยู่

2005-11-16T18:59:00.000+07:00

เมื่อ: ๘ โมงเช้าหลังฝนตก..๑๕ พฤศจิกายน ๒๕๔๘
ขอบคุณ: Red Beads, หยดน้ำฝน กับอากาศสดชื่นตอนเช้า

ไม่รู้หรอกว่าต้นอะไร ไม่มีป้ายชื่อ หรือบัตรประจำตัวประชากรต้นไม้ติดไว้
เห็นแต่เป็นลูกแดงๆ กลมๆ.. เลยตั้งชื่อให้เองว่า Red Beads
เดินไปเรียน เห็นทุกวัน....แต่วันนี้หลังฝนตก ดูน่ารัก สดชื่นกว่าเดิม
..ชอบหยดน้ำ ใสใส กลมกลม กับ ลูกไม้แดงแดง จัง.. ทั้งต้นจะสวยขนาดไหนนะ

ต้นเดิม ช่วงเวลาเดียวกัน
แต่เปลี่ยนมุมถ่าย
ไม่รู้ว่าใครมองยังไง
ส่วนตัวแล้ว..รู้สึกว่าสวยอีกแบบ
ดูมีสเน่ห์ แบบสงบ

ลูกกลม กลม

อยู่บนต้นไม้ต้นนี้..

ที่ใครมองผ่านๆ อาจดูไม่น่าสนใจ

.............

ความสวยงาม คงมีซ่อนอยู่ไม่ว่าที่ไหน

แล้วแต่ว่าใคร..จะค้นเจอ..

.............

มุมเก็บตก: ตอนที่ถ่ายเจ้า Red Beads อยู่นี้ ลืมไปเลยว่าฝนกำลังปรอยอยู่ ทั้งที่พึ่งจะหายหวัด และคิดว่าคงมีฝรั่ง งง ว่าจะถ่ายทำไม? แค่ต้นเนี้ยนะ! ไม่รู้ทั้งหมดกี่คนที่ผ่านมาเห็น แต่ที่แน่ๆ มี สามคน ที่บังเอิญก้มถ่ายรูปแล้วบังเอิญเงยหน้าเจอกันพอดี และมีคนเดินเข้ามาดูมั่ง (คงอยากรู้มั้ง ว่าสวยตรงไหน?)แต่สรุปทุกคน ยิ้มมาให้หมดเลย เป็นยิ้มแบบจริงใจด้วยนะ :)

มุมแนะนำ: ลองคลิกเข้าไปดูแต่ละภาพ อีกที เผื่อจะรัก ลูกแดงๆ กับหยดน้ำใสๆ กลมๆเหมือนกัน อาจจะยังไม่ค่อยชัดดี แต่ก็พอจะเห็นความสดชื่นเพิ่มขึ้น

ด้วยใจ..ไม่อ่าน..ไม่ได้แล้ว..

2005-11-16T01:09:00.000+07:00

ขอบคุณ สำหรับเค้กวันเกิด ที่อุส่าห์ตั้งใจเอาไปให้แม่..
ไม่ได้คิดเลยว่าจะมีใครทำให้ขนาดนี้..ทั้งที่ทุกคนงานยุ่งกันมากและเลิกเย็น ก็ขอบอกผ่าน กลับไปเลยว่า.. ด้วยน้ำใจที่ดีงามของทุกคน..ไม่ว่าตั้งใจไปหา โทรหา หรือแค่ส่งใจไป รู้มั้ยว่า สิ่งเหล่านี้ กลับกลายทำให้แม่ฉันมีความสุขได้ แม่ไม่ได้ดีใจเพราะเค้กหรอก แต่แม่บอกว่าเหมือนจูนมาอยู่กับแม่เลย.. และแม่บอกว่า ทุกคนน่ารัก แม่รักทุกคนเหมือนลูก ..ฉันมั่นใจ ว่าคำบอกเพียงเท่านี้ คนที่ตั้งใจทำ คงมีความสุข และอิ่มในความรู้สึกเหมือนกัน.. นั่นล่ะ ความสุขด้วยความรู้สึกจากการให้ด้วยใจ ไม่ใช่แค่ ความสุขทางกาย

เมื่อวานพ่อกลับบ้านแล้ว..แต่คุณหมอ ห้ามพูด ๗ วัน และรอผลตรวจอีกด้วย
บอกกันตรงๆ อย่างไม่อาย ตรงนี้ เดี๋ยวนี้เลยว่า เมื่อคืนนี้
"นอนกอดเสื้อแจ็คเกตของพ่อ..ตลอดคืน"
ก่อนพ่อเข้าห้องผ่าตัด คิดตลอดว่า..
อยากเป็นคนนอนเฝ้า อยากเดินเข้าไปกอด อยากหอมที่แก้มตอนที่พ่อพูดไม่ได้
แต่ทั้งหมดนี้ ตอนนี้ -ทำไม่ได้-

ก่อนนอน (เช้าเมืองไทย) โทรหาพ่อที่ ร.พ. ทั้งที่รู้ว่าพ่อพูดไม่ได้ ได้ยินแต่เสียงเรา
โดยผ่านมือถือของอา ..เคยมั้ย อยากโทรหา แต่ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะได้ยินเสียงตอบ..
..เป็นเสียงแห่งความเงียบ กะไม่ถูกว่า โทรศัพท์ถึงหูพ่อรึยัง พูดให้พ่อฟังได้รึยัง..
จน อาต้องบอกว่า เอ้า จูนพูดได้แล้ว พูดเลย..ใช่ต้องพูด โดยที่ได้ยินแต่ความเงียบ และจินตนาการเอง ว่าพ่อถือหู ฟังอยู่ตรงนั้น พ่อรับรู้ทุกความรู้สึกที่เราบอก แต่พ่อยังพูดตอบไม่ได้....

หากจะมีใครก็ตามที่บังเอิญได้มาอ่านเวบหน้านี้.. ทั้งที่เขียนไปในตอน แม่จ๋า..สุขสันต์วันเกิดและตอนนี้ หวังเพียงอยากให้มีใครได้เห็น มุมหนึ่งผ่านเรื่องราวนี้ คุณยังโชคดีแค่ไหน เมื่ออยากทำอะไรซักอย่าง ง่ายๆ ให้กับพ่อแม่ แล้วท่านยังอยู่ใกล้ๆ ให้คุณทำได้ ..รีบทำเถอะ ก่อนที่จะสายและไม่มีโอกาสได้ทำอีกเลย.. หรืออย่างจูน ..อยากทำให้ -ใจจะขาด- แต่ด้วยโอกาส ยังทำไม่ได้..

อะไรก็ได้ ไม่ต้องหอมต้องกอด สิ่งง่ายๆเพียงแค่ให้ท่านได้รู้ ว่าเรายังรัก เป็นห่วงและไม่เคยลืม
แค่นี้ ก็คง เป็นกำลังใจให้ท่านมีพลัง ที่จะทำให้ท่านลืมความเจ็บปวด
และสู้ต่อ เพื่อรอวันที่สวยงามของลูกได้..
แต่สำหรับใคร ที่ท่านไม่ได้อยู่กับคุณแล้ว..ถ้าคุณมั่นใจในสิ่งที่คุณทำ ด้วยสิ่งที่ท่านอบรมและหล่อหลอมจิตใจของคุณมาตลอดทั้งชีวิต เพียงเพื่อจะให้เป็นมนุษย์ที่ดีคนหนึ่งในสังคมนี้ (-มนุษย์ที่ดีต่างจากมนุษย์ที่เก่ง-) ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน ไม่ทำให้ใครเสียใจ.. ตอนนี้ท่านก็กำลังมองคุณลงมาจากข้างบน อย่างชื่นชมและภาคภูมิใจในตัวคุณแล้วล่ะค่ะ....

แม่จ๋า..สุขสันต์วันเกิด

2005-11-14T12:00:00.000+07:00

เป็นครั้งแรก นับแต่ ๒ เดือน ๑๔ วัน ที่มา ที่รู้สึกถึงคำว่า "คิดถึงบ้าน -จับใจ-"
ไม่ใช่เพราะเหงาหรอก .. ไม่ใช่เพราะท้อหรอก.. ไม่ใช่เพราะเหนื่อยด้วย
ไม่ใช่เพราะ homesick อะไรที่ใครเป็นกัน..
วันนี้ "วันเกิดแม่" คิดถึงแม่ แต่คงไม่ใช่เหตุผลเพียงแค่นี้ ที่จะทำให้เกิดความรู้สึกขนาดนี้ได้
เพราะเราโทรคุยกันทุกวันเสมอ..วันเกิดพ่อที่ผ่านมา พึ่งมาที่นี่แค่ ๙ วัน ยังไม่มากมายขนาดนี้
-ทุกปีเราจะทานข้าวเย็นด้วยกัน พ่อมักให้พี่ซื้อเค้กวันเกิด ให้แม่จุดเทียน เป่าเค้กเสมอ-
แม่ก็จะอาย ทุกปี บอกว่า แก่แล้ว ไม่ต้องเป่าหรอก..
จำได้ว่าปีก่อน เราเอง..ไปซื้อเทียนเป่าไม่ดับ มาแกล้งแม่
ให้แม่เป่า..ดับแล้วก็ติดใหม่อยู่นาน จนทุกคนหัวเราะกันสนุกสนาน
วันเกิดแม่ ปีนี้ ๒๕๔๘.. ตรงกับวันที่พ่อต้องเข้ารักษาที่โรงพยาบาล วันเดียวกันพอดี
เมื่อคืนแม่ไปนอนเฝ้าพ่อ แต่แม่ก็เพลีย เป็นหวัด ไม่อยากให้พ่อติด วันนี้แม่ต้องกลับก่อน
-เย็นวันเกิดแม่ปีนี้- -พ่อ..อยู่โรงพยาบาล แม่..อยู่บ้าน ลูก..อยู่อเมริกา-
...............................................
ทุกอย่าง ช่างบังเอิญจัง..
ไม่มีของขวัญอะไรจะให้แม่.. พยายามคิดแต่ไม่ออก.. เป็นห่วงพ่อ ก็ห่วง

สุดท้ายได้อ่าน คอมเมนท์ จากคุณแม่ท่านหนึ่งที่ได้กรุณาเขียนให้กำลังใจจูน ในเรื่อง..คล้องใจ..
" ความกตัญญูเป็นสิ่งประเสริฐที่สุดที่มนุษย์พึงกระทำ เพราะผู้กระทำจะได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่าเสมอ มีความภาคภูมิใจที่ได้ทำ พ่อแม่ก็จะมีความปิติยินดีที่ลูกเป็นคนดี อีกทั้งมีกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ให้นานตราบนานเท่าที่ลูกยังรักเราอยู่ อยากอยู่เป็นกำลังใจให้ลูก คอยอบรมและอยู่เพื่อที่จะได้เห็นวันที่ลูกประสบความสำเร็จ แม่เชื่อว่าพ่อแม่ทุกคนจะมีชีวิตอย่างมีความสุขได้ ถึงแม้ว่าจะสุขภาพไม่ดีก็ตาม เมื่อลูกดี กำลังใจที่จะอยู่ ก็สามารถลืมความเจ็บปวดได้ " แม่ของสรรค์ฉัตร(ชัย)
-หนูรับรู้ได้ค่ะว่าเป็นคอมเมนท์ ที่ออกมาจาก -หัวใจพ่อและแม่- จริงๆ
ขอบพระคุณนะคะ เป็น คอมเมนท์แรก ที่ทำให้หนูน้ำตาคลอ แต่เต็มไปด้วยความสุข

แม่จ๋า ถึงหนูจะเคยดื้อ เอาแต่ใจ และเถียงแม่ในบางครั้ง
แต่ส่วนลึกของหัวใจ ไม่เคยปฏิเสธตัวเองได้เลยว่า ที่จริงแล้ว..
หนูรักแม่แค่ไหน และแม่เสียสละ อดทน ให้อภัยทุกอย่างเพื่อหนูได้เพียงใด

หนูรู้แล้ว ของขวัญที่ดีที่สุด ที่แม่อยากได้ และจะช่วยต่อเติมพลังใจให้ทั้งพ่อและแม่..
-หนูไม่กล้าสัญญา ว่าหนูจะเป็นคนดี เพราะหนูไม่รู้ นิยามคำว่า คนดี ที่แท้จริงอยู่ตรงไหน
แต่หนูรักแม่และพ่อ.ที่สุดในใจ.ไม่มีวันทอดทิ้งไปไหน แม้ว่าตอนนี้จะอยู่มุมใดของโลกก็ตาม
และหนูจะประพฤติตนให้ดีที่สุด เท่าที่หนูจะทำได้ ด้วย..คำสอนของแม่และพ่อ..
ที่เฝ้าฟูมฟัก และหล่อหลอมหนู ตลอดมาทั้งชีวิตนี้-
ขอบคุณนะคะ ที่ทำให้หนู นึกออกแล้วว่า ของขวัญที่มีค่าที่สุดสำหรับแม่และพ่อคืออะไร

แด่ลูกทุกคน..ทำเวลาที่มีอยู่ให้งดงามที่สุด คุณโชคดีเพียงใด ที่ยังได้เวลานั้นเป็นของคุณอยู่!!
เพราะคุณยังกำหนดมัน ใน -กำมือของคุณ-ได้ ว่าจะใช้ให้มันเป็นไปแบบไหน
อย่ารอให้สายเกินไป..ในเมื่อของขวัญที่มีค่าชิ้นนี้ ไม่จำเป็นต้องแลกหาด้วย "เงิน"
หากเรื่องราวในวันนี้..จะมีประโยชน์ ให้กับลูกคนใด ได้ฉุกคิด..
ขอยกคุณงามความดีทั้งหมด ให้กับ 'แม่' ที่ยิ่งใหญ่ทุกท่าน บนผืนแผ่นดินนี้
และขอพลังแห่งความดีงามทั้งปวงนี้..ช่วยส่งผลให้คุณพ่อแข็งแรง ปลอดภัยจากโรคใดๆ ทั้งปวง

รักและขอบคุณ
-อาต่อ..ที่ช่วยไปเฝ้าพ่อแทนแม่ในวันต่อมา ถ้าจูนอยู่ จูนจะเป็นผู้ทำหน้าที่นี้เสมอ
-พี่น้อย..ที่คือส่วนหนึ่งของครอบครัวเรามา ๒o ปี และหนูแหวน ฝากดูแลคุณแม่ด้วยจ้ะ

เป็นแฟนพี่..ไม่มีอด !!

2005-11-13T22:01:00.000+07:00

เมื่อ: ๘ โมงเช้า วันนี้เอง ตื่นเช้า(แล้วนะ)อยากใส่ใจ.ความสวยงาม.ในวันหยุด ไม่ต้องรีบเร่ง
ขอบคุณ: กระรอก, ลูกไม้ (อาหารในปากกระรอก), ทางเดินเส้นเดิม บ้าน-Hospital
-- มาถ่ายฉันทำไมยะ ฉันกะลังกิน อร่อย อร่อย --

ใช่ ใช่ ไม่รู้จะแย่งชั้นกินมั้ยเนี่ย หน้าอย่างงี้ ไม่ไว้ใจเลย!!

ความเดิม: ..คล้องใจ..
เกือบเที่ยงคืนวันหนึ่งของอาทิตย์ที่ผ่านมา
ตื๊ดดด ตื๊ดดด ตื๊ดดด
ลูก: ฮโหล คุณพ่อหรอคะ นึกแล้วเชียวว่ายังไม่นอน
นอนดึกอีกแล้ว เดี๋ยววันอาทิตย์นี้ก็จะไปโรงพยาบาลแล้วนะคะ
พ่อ: 55 พ่อมัวแต่ดูทีวีอยู่น่ะลูก (คิด..เอาอีกแล้ว ลูกรักที่เคารพ)จ้ะตกลง เดี๋ยวพ่อจะรีบนอนนะ

..ทันใดนั้น ก็อกแก็ก ก็อกแก็ก ก็อกแก็ก ก็อกแก็ก !!??..

ภาพตัดไปที่ชายหนุ่ม: เอ้อ ในตู้เย็นมีกล้วยอยู่ ๓ ลูกแน่ะ พี่เอาขึ้นมาไว้ให้ เผื่อหิว
ภาพตัดไปที่หญิงสาว: อ๋อ จะลุกมาเข้าห้องน้ำค่ะ วันนี้น้องหมูไม่หิว (แล้วก็ไปเข้าห้องน้ำ )!!!??

พ่อ: อื้มมมมม วันนี้ ไม่สน!!

ฝากถึง--> น้องกระรอก
โถ..สงสาร น้องกระรอก ต้องปีนต้นไม้หากินเอง สู้หม่ามี๊เราก็ไม่ได้ โชคดีกว่าตั้งเยอะ
ถึงจะเที่ยงคืน..เสบียง จากพี่ ก็ยังพร้อม(น่ารักมั้ยล่ะคะ)....เป็นแฟนพี่ ไม่มีอด....

ป.จ. การถ่ายรูปกระรอกต้องอาศัยใจเย็น รอและอดทนมาก เพราะ มันไม่ค่อยอยู่นิ่ง คอยวิ่งหนีตลอด(พอรีบรีบถ่ายให้ทัน รูปก็ไม่ชัดอีก เลยได้มาเท่าเนี้ย จ้ะ)
ขอบคุณอีกที: ที่ได้เกิดมาเป็นลูกพ่อกับแม่ ที่มอบแต่.ไอของความอุ่น.ให้ ตลอดมา

เพียงข้ามวัน

2005-11-13T10:35:00.000+07:00

เมื่อ: ประมาณ ๖-๗ พฤศจิกายน ๒๕๔๘
ขอบคุณ:
๑.ถนน (Crittenden Blvd.) และต้นไม้ หน้าบ้าน (Goler House), ROC, NY , USA
๒.สายลมแรง..ที่พัดเข้ามา เปลี่ยนเรื่องราว เพียงข้ามวัน..

-- ความแน่นอน..คือ ความไม่แน่นอน - แต่ - ความไม่แน่นอน..ก็คือ ความแน่นอน --

หนึ่งมุมของความคิด:
- โอ้ยยย เครียด!! วันนี้ก็ยังคิดงานโปรเจคใหม่ ไม่ออก
.... เขก หัวตัวเอง ดัง ป๊อกกก !!!! เอ้อออ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คิดออก !! ไม่แน่หรอก!

แบ่งปัน:
-คงเหมือนกัน วันนี้ อาจท้อ อาจเศร้า อาจล้ม..แต่วันพรุ่งนี้ ก็อาจลุก อาจสุข อาจเข้มแข็ง
.... คงต้อง.จัดเตรียม ..หัวใจ.. ที่จะมอบ..กำลัง.. ให้กับตัวเอง อยู่เสมอ
.... – แหล่งกำลังที่เข้มแข็งที่สุด - ของใจ เริ่มที่ไหน ????
.... เมื่อ – หัวใจ – เต้นอยู่ ในตัวคุณ !!!!!!!!

ข้อควรระวัง:
อย่าเอา หัวใจ ไปฝากไว้ ให้เต้น ตามคนอื่นแล้วกัน....
(แล้วคนเขียน ทำได้มั้ยนะ !!?? ฮา)

ป.จ. ขอโทษ :( ถ่ายไม่ชัดจ้ะ หนาว มือสั่น..
(แอบอาย เล็กๆ เพราะคนขับรถผ่านมา คงคิดว่า จะถ่ายทำไม อืมมม ก็จริง เลยรีบถ่าย)

มอง..มุม

2005-11-11T23:37:00.000+07:00

เมื่อ: ปลายตุลาคม ๒๕๔๘
ขอบคุณ: ทางเดิน Goler House-Strong Memorial Hospital , Rochester, NY

... ..ทางเดิน..ที่ใช้ทุกวัน.. ไป.. กลับ.. .......
.. วันหนึ่ง นึกอยากเดินกลับ.. ในเวลาธรรมดา ที่ไม่ต้องเร่งรีบ ..
. เดิน เดิน เดิน ...มีเวลา ..มอง..ความละเอียดอ่อน..ของสิ่งรอบข้าง..
. มองตรงไป ....เห็น....หนึ่ง ....มุมมอง.... บนทางเส้นนี้ .
.. อยู่ดีดี นึกอยากหยุดเดิน .. ตรงจุดนั้น ..หยุด.. ..
...... เปลี่ยนใจ หันหลังกลับ ...- หยุด - ... .......
............ - มอง - ..............
...... เห็น.... อีก..มุมมอง .. ที่แตกต่าง ......
.... ทั้งที่ ยืนอยู่ ....บนจุดเดิม บนเส้นทางเดียวกัน ......
............ สิ่ง สิ่งเดิม..สิ่งเดียวกัน ...............
... “ มองผ่านมุม..ที่ต่างกัน ” “ เห็น..มุมมอง..ที่ต่างไป ” ...
- - ต่างเพียง.เสี้ยวเวลา อาจช่วยให้เรามองเห็น สิ่งเดิมที่ ต่างองศา ต่างมุม - -

ชีวิต..อินเตอร์

2005-11-11T16:45:00.000+07:00

(ปจ.อินเตอร์ในที่นี่ หมายถึงการพบปะ เจอะเจอคนหลายชาติ หลายภาษาเท่านั้น)
ชีวิตของฉัน..ทุกวันอ่านเขียน..
ต้องหมั่นพากเพียร..ไปเรียนอินเตอร์
ต้องตื่นแต่เช้า..เข้า class สับสน
ฟังไม่ออกต้องทน..ทำหน้าเหมือนคนเข้าใจ(อ๋อออ อ๋ออ..อะไรอ่ะ??)

ไม่นานมานี้..มีฝรั่งห้องตรงข้าม
หนวดสั้นพองาม..แต่ กลัว กลัว กลัว
เลยชอบเดินหลบ..วันนี้พบ จะ จะ เข้าให้
แต่เค้ายิ้มหวาน..say Hi..เฮ่ออ เลยค่อยหายกลัว (กลัวอยู่ตั้งนาน)

ในแลบของฉัน..มีกัน 11
4 คือ U.S... 1 คือ Thailand
3 จาก China.. หัวหน้าแลบ Italian (Big Boss)
และเพื่อน Korean, Trinidad, Nigeria (นับเอง ครบ 11ป่าว..)

(แนะ น่ารักจริง นับตามอีก)

ต้องคิด Project ใหม่..คิดยังไงก็ยังไม่ออก
คูครูก็ ม่ายยย บอก..เพราะเมืองนอก ต้องฝึกคิด
คิดไม่ออกนั่งหลับ..กุมขมับสับสน
ดันฝันว่าต้อง.อดทน..จนต้องคิดต่อไป

ก่อนกลับฟังข่าว..ไม่ใช่ ข่าวจากไหน
David เปิดให้ดูไง..แต่เป็นข่าว Nigeria!!
แล้วใครมันจะฟังออก!!..บอกว่าจะกลับบ้าน
เธอตั้งใจแปลอยู่นาน..แต่แบบว่าอยากกลับบ้านไง
คนอ่านข่าวโพกหัว..พูดรัวแบบแขก
ชุดกระโปรงแปลกๆ..ทั้งที่เป็นผู้ชาย ------------------------>
ก็ชุดประจำชาติเขา..เราต้องเคารพ
จนกระทั่งดูจบ..อ๋อ ข่าวการเมือง (ทั้งสภาใส่งี้อ่ะ)

พอกลับถึงบ้าน..เอ๊ะ เสียงล้งเล้ง
อ้าว เจ๊ไอร้องเพลง..นึกว่าใครทะเลาะกัน
มีทั้งเพลงแขก..บางทีแปลก อ๋อ..ละหมาด
แต่เธอไม่กวาด..บ้าน เดือนนึงแล้วววววววววว (ฮึ่มมม)
เออ ยกโทษให้..เห็นเครียดใกล้สอบ
แถมยังต้องนั่งปลอบ..ให้ สาวตุรกี อดทน (เว็งกรรม)

นี่แหละชีวิตฉัน..มันอะไรกันนี่
พอใจยังจ๊ะนี่..ที่อยากรู้ความเป็นไป
พอก่อนดีกว่า..เดี๋ยวจะบ้าไปใหญ่
ถึงบ้า..แต่ว่าเขียนจากใจ..ด้วยเรื่องจริงทุกประการ

ก็โปรดยิ้มหลังอ่าน..ตาหวานก่อนปิด (คุ้นๆ บางรักซอยเก้า อีกแล้วววว)
ยิ้มกรุ้มกริ่มอีกนิด..คนเขียนจะดีใจ
ไปละ ไปนอน..แต่ว่าก่อนปิด
รักคนเขียนอีกนิด..แล้วจิตจะเบิกบาน เอยยยย :P

..คล้องใจ..

2005-11-11T04:24:00.000+07:00

ความเดิมจากเรื่อง ..เกินรัก..

ตื๊ดดด ตื๊ดดด
ลูก: ฮโหล แม่เหรอคะ เป็นไงบ้าง หายหวัดรึยัง
แม่: ก็ดีขึ้นแล้วลูก
.......คุยได้ นิดเดียว......
แม่: ตอนนี้คุณพ่อไปโรงพยาบาล เรื่องนัดวันเข้านอน เมื่อกี๊พึ่งโทรมา
ลูก: จ้ะ อืม รัก มะ แ...........
........ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด.......

ตื๊ดดด ตื๊ดดด
ลูก: ฮโหล คุณพ่อไปโรงพยาบาลเหรอคะ
พ่อ: จ้ะลูก คิดว่าแป๊บเดียว ปรากฏว่าเค้าหาฟิล์ม X-Ray พ่อไม่เจอ จะให้ถ่ายใหม่
ลูก:อ้าว เหรอคะ ไม่เป็นไร กลับบ้านดีดีนะคะ นั่ง Taxiนะ ห้ามประหยัดนั่งอย่างอื่นอีกนะ อันตราย
พ่อ: จ้า จ้า.... จ้า ” (คิด.... ลูก บังเกิดเกล้า!)
ลูก:อ้อ คุณพ่อคะฝากบอกว่า รักคุณแม่ด้วยนะคะ เมื่อกี๊กำลังบอกก็วางซะก่อน ไม่รู้ทำไมรีบวางจัง
พ่อ:อ๋อ พ่อโทรหาแม่ ว่าพ่อต้องX-Rayใหม่ แม่เค้าเลยรีบไปบอกให้พี่..มาอยู่เป็นเพื่อนพ่อน่ะลูก
...............................................................
วันต่อมา..
ลูก: ฮโหล.. เครื่องทำนำอุ่น ติดเรียบร้อยแล้วรึยังคะ เห็นว่า ต้องเคลมเครื่องใหม่
พ่อ: พึ่งเรียบร้อยวันนี้เนี่ยลูก คราวนี้บริษัทใหญ่มาติดเองเลย โทรกลับมาถามความเรียบร้อยด้วย
ลูก: ดีจัง ทีนี้ก็ได้อาบน้ำอุ่นแล้ว ไม่งั้นเห็นจะเป็นหวัด ไม่อยากให้ไม่สบายตอนไปนอนร.พ.เลย
พ่อ: ใช่จ้ะ
ลูก: แล้วคุณแม่ได้ใช้เครื่องใหม่รึยังคะเนี่ย เพราะคุณพ่อตั้งใจเปลี่ยนให้คุณแม่
พ่อ: ใช้แล้วลูก ไม่งั้นพ่อก็ห่วง กลัวมันรั่ว ตอนไปนอน รพ.อีก
แม่: (..แอบฟังตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ !!) ..โอ๊ย แก่แล้ว มันไม่รั่วหรอก..
พ่อ&ลูก: +++ !!!!!!!!??????? +++ !!!!!!!!!???????
พ่อ&ลูก: (งง...คิด.กันสองคน) ทำไมอ่ะ แก่แล้วไฟมันไม่ดูดหรอ..??
พ่อ&ลูก: (คิด...กัน.ต่อ) อ๋อ --> ...เหนียว อ่ะสิ 5555
แม่: บ้า+++++++++++ !!!!!!
พ่อ&ลูก: 5555555566666666

ป.จ. วันนี้ไม่เอาซึ้ง เอามันส์..จบ..(เดี๋ยวเจ้าของเรื่องได้อ่านเมื่อไหร่ สงสัยโดนนนน 555)
ภาพ ครอบครัวหมู เอ๊ย ครอบครัวหมี (google): ถึงหนาวแค่ไหน แต่ใจอุ่น....

รองเท้าคู่แรก

2005-11-10T07:52:00.000+07:00

ความเดิม รองเท้า

เพื่อน 1 “ แกไปหารองเท้าคู่นี้จากไหนเนี่ย ดีนะ ถึงไม่ใช่ Brand ดัง แต่ วัสดุ - ผิวใน บุอย่างดี ”
เพื่อน 2 “ เออ รองเท้า ทำจากวัสดุดีขนาดนี้ ต้องละเอียดอ่อน ดีต่อสุขภาพเท้าแน่ๆ ”
เพื่อน 3 “ แต่แกอ่ะ ใช้ของไม่รู้จักถนอม เดี๋ยวอีกหน่อย รองเท้าก็พังหรอก ”
เจ้าของรองเท้า “ :p ”
เพื่อน 1 “ ว่าแล้วยังทำเล่นอีก ดูสิ กลับไป ก็ถอดไว้ตรงโน้น ตรงนี้ ไม่รู้จักดูแล ”
เพื่อน 2,3 “ใช่ๆ รองเท้าก็ดี๊ดีนะไม่บ่นซ้ากคำ เช้ามาก็ดูแลตัวเองใหม่ จัดเข้าคู่รอหน้าประตูเหมือนเดิม”
เจ้าของรองเท้า “ :p ”

........แล้ววันหนึ่ง....... รองเท้าก็พัง........ เพราะเจ้าของไม่รู้จักดูแล.......
แต่วัสดุที่บุข้างใน..... ก็ยังคงละเอียดอ่อน ไม่เคยเปลี่ยน......
...............ขอโทษนะ รองเท้า................
....รองเท้าเป็นรองเท้าที่ดีมาก มาก แต่เจ้าของไม่ดีเอง จริง จริง....
................เจ้าของจะไม่ใส่ ไม่มีวันทิ้ง.......................
แต่จะเก็บรองเท้า ใส่กล่อง เอาไว้อย่างดี สำหรับใครที่ดีพอ..จะเป็นเจ้าของรองเท้าต่อไป..

ขอบคุณภาพ : น้องฝน RIT Rochester, NY

..เกินรัก..

2005-11-09T11:59:00.000+07:00

ตื๊ดดด ตื๊ดดด
ลูก “ ฮโหล แม่สบายดีมั้ยคะ....... ........... .......
........... ........ .... แล้วคุณพ่อล่ะ ”
แม่ “ พ่อเค้าออกไปข้างนอก ไปซื้อเครื่องทำน้ำอุ่น ”
ลูก “ มันเสียหรอ ”
แม่ “ ก็ไม่เห็นเสีย ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเปลี่ยนทำไม ”

ตื๊ดดด ตื๊ดดด
ลูก “ ฮโหล คุณพ่อเหรอคะ ทำอะไรอยู่ ”
พ่อ “ มาซื้อเครื่องทำน้ำอุ่นลูก ”
ลูก “ เครื่องเก่าเสียเหรอคะ ถึงเปลี่ยนใหม่ ”
พ่อ “ เปล่าลูก ”
ลูก “ อ้าว แล้วเปลี่ยนทำไมคะ เดี๋ยวตอนติด คุณพ่อก็จะคอยคุมเอง จนเหนื่อยอีก
พักเถอะค่ะ อีกไม่กี่วันคุณพ่อก็ต้องไปรักษา....ที่โรงพยาบาลแล้วนะ ”
พ่อ “ ก็เพราะอย่างงั้นไงลูก เหนื่อยยังไง.. พ่อก็ต้องเปลี่ยน
มันเก่าแล้ว พ่อกลัวไฟมันรั่ว ตอนแม่อยู่บ้านคนเดียว ”

รองเท้า

2005-11-08T10:15:00.000+07:00

ปลายทาง ..อีกไกลมั้ย.หรืออาจจะ.ใกล้แต่ถูกอะไรบัง.จนมองไม่เห็นเอง ??

ตรงนี้ ..ทางเดินขรุขระ.. ..รองเท้าคู่เก่า ใส่แล้ว..เจ็บเท้า..
- ใส่รองเท้าคู่เก่าแล้วเดินต่อ..
- พักซ่อมรองเท้าคู่เก่าแล้วค่อยก้าวใหม่..
- หรือรองเท้าคู่เก่า..ไม่เหมาะสมกับเท้า..
- เดินเท้าเปล่า....
- เปลี่ยนรองเท้าใหม่....
- แล้วจะยังเก็บรองเท้าเก่า..พกใส่กระเป๋าต่อไป
- ทิ้ง หรือ ให้คนอื่นที่ลำบากกว่าเรา.. ได้ใส่ต่อ และได้ให้..อย่างสง่างาม

ทางไหน..สวยงามพอ..เพื่อจะก้าวต่อ..สู่ปลายทาง..
ปลายทาง..ที่พ่อบอกเสมอ.. “ ความสวยงามที่แท้จริงรอลูกอยู่ ”
ตอนนี้.. “ ไม่เชื่อพ่อหรอก ....เจ็บเท้าจัง....เมื่อไหร่จะหาย ไม่เดินแล้ว ”
พ่อ “ ไม่เป็นไรนะลูก ไม่อยากเดิน ไม่ต้องเดิน....
ลูกเชื่อของลูก พ่อเชื่อของพ่อ แล้วเรามาคอยดูวันนั้นกัน........”

.. ยู้ ฮู ..

2005-11-02T20:00:00.000+07:00

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก (-_-').. กำลังสรุปผลแลบอยู่อ่ะค่ะ อยากทำเสร็จไวๆ จัง ไม่เย็นนี้ ก็เย็นวันพรุ่งนี้(ของ New York)จะมา up.. เป็นการ relax จ้ะ ดีใจนะคะที่หลายคนชอบเรื่อง DST
ขอบอก นั่งอ่านแล้วก็ digest จนดึกเลยนะคะเนี่ย กลัวเขียนไม่รู้เรื่อง ข้อมูลมันเยอะอ่ะค่ะ แต่ก็ตั้งใจทำ อยากให้ได้เรียนรู้และแบ่งปัน..ไปด้วยกัน เตรียมตัว..ให้ดี ..แล้วเจอกันค่ะ.. อิอิอิอิ

ปล. ขอบคุณและยินดีต้อนรับเพื่อนๆ พีๆ น้องๆ สมาชิกใหม่ที่ลิงค์จาก ไอ้แอนนนนน.คอม กับ เวบฟอนท์นะค๊า เวบเนี้ยเค้าน่ารักดี จูนชอบบบบบ
ปล.(อีกที)ปล.เนี่ย มันย่อมาจากโปรดอย่าลืมรึป่าวนะ ใช่ปะคะ จำไม่ได้ อืมมม ถ้าใช่แล้วจูนจะโปรดอย่าลืมทำไมเนาะ งงๆ แต่ถ้าใช่ อีกหน่อยจะขอใช้ ..ปจ..ย่อมาจาก " โปรดอย่าลืม..จูน " จ๊ากกกกกก++!! บางรักซอยเก้ามาเอง โอเคปะคะ 5555

มีอะไร ก็ใส่กล่อง จ่าหน้าซอง ไว้ข้างล่างนี่นะคะ เดี๋ยวคุณบุรุษไปรษณีย์จะเอามาส่งให้จูนค่ะ
คิดถึง..จูนเอง (ขอบคุณ DeeDee ที่ช่วยแนะนำการเขียน html จ้ะ)

Daylight Saving Time: DST

2005-10-30T14:30:00.000+07:00

ทู้กกกกคนคะ ตอนนี้ Thailand and US. เรามีเวลาต่างกัน 12 ชม. (Rochester ช้ากว่าไทย 12 ชม.) เป๊ะๆๆๆ แทนจากเดิมที่จูน เคยบอกว่า 11ชม. แล้วนะคะ ปรับเวลากันใหม่น๊า อย่าฉับฉนนนน.. คงมีใครเคยได้ยินเกี่ยวกับ " Daylight Saving Time: DST " หรือ Summer Time กันบ้าง ก็คือการปรับเวลาเพื่อให้เรามีช่วงเวลากลางวัน (day time)ให้ได้ใช้สอยกันมากขึ้น เพราะช่วง summer ประเทศเหล่านี้จะมี day time นานกว่า night time ส่วน winter ก็ตรงข้ามกัน.. ก็มีประกาศใช้กันเป็นกฏหมายทีเดียว ประมาณ 70 ประเทศทั่วโลกที่ใช้ แต่ประเทศผู้นำทางด้านอุตสาหกรรมโลกเพียงประเทศเดียวที่ไม่ใช้คือประเทศญี่ปุ่น สำหรับประโยชน์และจุดประสงค์ก็มีหลากหลาย แต่จูนขอยกเป็นบางตัวอย่างนะคะ อย่างนึงเพื่อความปลอดภัยค่ะ เช่นเวลามาทำงาน เลิกงาน ในบางครั้งจะได้ไม่มืดจนเกินไปซึ่งอาจเป็นอันตรายได้ นอกจากนี้ในบางประเทศก็ยังสามารถใช้ประโยชน์จาก DST ในการอนุรักษ์และผลิตพลังงานจากแสงอาทิตย์ด้วยเช่นกัน สำหรับผู้ริเริ่มจุดประกายแนวความคิดนี้เป็นคนแรกของโลก ก็คือ Benjamin Franklin ชาวอเมริกัน ในปี คศ.1784 ระหว่างที่ Franklin เดินทางไปประเทศฝรั่งเศสในฐานะผู้ตรวจการค่ะ ซึ่งมีความกล่าวสำหรับเรื่องนี้ว่า
Learn the history of daylight saving, from Benjamin Franklin to the present...

Just as sunflowers turn their heads to catch every sunbeam, so too have we discovered a simple way to get more from our sun.

We've learned to save energy and enjoy sunny summer evenings by switching our clocks an hour forward in the summer.

อย่างไรก็ตามประเทศแรกที่มีการปรับนาฬิกาจริงๆ จังๆ เพื่อ Daylight Saving Time ก็คือประเทศอังกฤษค่ะ ส่วนประเทศสหรัฐอเมริกา มีการประกาศเป็นกฏหมายการปรับเวลาเพื่อ Daylight Saving Time อย่างเป็นทางการ ในปี 1986 โดย DST
- เริ่มต้นตั้งแต่ 2.00 AM ในวันอาทิตย์แรกของเดือนเมษายน โดยเป็นที่รู้กันว่า เวลาจะถูกปรับในวันดังกล่าว ล่วงหน้าไป 1 ชม. จาก 1.59 AM เป็น 3.00 AM = Spring forward
- และสิ้นสุดที่ 2.00 AM ในวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนตุลาคม (วันนี้ไงคะ)เวลาก็จะถูกปรับถอยหลัง 1 ชม. จาก 1.59 AM ไปสู่ 1.00 AM อีกครั้ง = Fall (Autumn) back
โดย DST ดังกล่าวนี้ ก็จะแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ ตามตำแหน่งที่ตั้งละติจูดของประเทศต่างๆ

ที่มา : http://moat.nlanr.net/International/images/collab_world_map.gif

ประเทศไทยเราจะไม่มีปัญหานี้มากนัก เนื่องจากที่ตั้งอยู่ใกล้ตำแหน่ง equator (เส้นศูนย์สูตร) โดยประเทศที่ห่างจากเส้นศูนย์สูตรออกไป และใกล้ North Pole หรือ South Pole มากกว่า จะได้รับอิทธิพลของ Day-Night Time มากกว่า ถ้าทุกคนดูจากแผนที่นี่ ก็จะเข้าใจว่าทำไม อเมริกาจึงได้รับอิทธิพลมากกว่าบ้านเรา และด้วยตำแหน่งที่ห่างกันครึ่งโลกพอดี จึงทำให้เวลาต่างกัน 12 ชม.ค่ะ (ถ้าแผนที่ไม่ชัดให้ดับเบิ้ลคลิกเข้าไปดูภาพขยายที่เวบได้เลยนะคะ) เอาล่ะ จูน ก็ขอ ..แบ่งปัน.. เฉพาะประเทศใกล้ตัวอเมริกาเท่านี้ดีกว่าค่ะ

นอกจากนี้ อีกเรื่องที่น่าสนใจก็คือเรื่องของ spelling & grammar โดยที่ถูกต้องเป็นทางการคือ "Daylight Saving Time" ไม่ใช่ Daylight Savings Time คือไม่มี s ตามหลัง saving เพราะ saving ในที่นี้เป็นคำคุณศัพท์ ขยายคำนาม Time เนื่องจากมีการพูดและใช้ผิดกันเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตามมีคำกล่าวว่า no daylight is actually saved คือเป็นไปไม่ได้ที่เราจะสามารถเก็บเวลานั้นได้จริง จึงน่าจะใช้ Daylight Shifting Time มากกว่า แต่ก็ยังไม่มีการตัดสินออกมาอย่างเป็นทางการแน่นอนค่ะ "Daylight Saving Time" จึงยังเป็นที่ใช้กันอย่างแพร่หลายมากกว่า

ค่ะ นี่ก็เป็นอีกสิ่งนึงที่อาจไม่เป็นที่คุ้นเคยนักสำหรับบ้านเรา จูนก็ได้พยายามเรียนรู้เพื่อจะมา.แบ่งปัน. เปิดโลกทัศน์ให้กับทุกคน เท่าที่จูนจะค้นหาและเข้าใจได้ใน 2 ชม.นี้ ก็พึ่งเรียนรู้ใหม่สดตอนนี้ ที่นี่ ก็เรียนรู้และมีความสุขไปด้วยกันนะคะ อาจมีเพื่อนๆ พี่ๆ บางคนที่เข้าใจลึกซึ้งมากกว่าจูน ถ้ามีตรงไหนที่จูนอาจยังเข้าใจไม่ถูก ก็สามารถช่วยกันแนะนำ แบ่งปัน แก้ไข กันมาได้นะคะ เพื่อทุกคนจะได้รับประโยชน์กันอย่างเต็มที่ที่สุดค่ะ ..

สำหรับเพื่อนใหม่ ที่ลิงค์หน้านี้จากเวบฟอนท์ ยินดีต้อนรับนะคะ ดีใจและขอบคุณที่เปิดใจ.แบ่งปัน.กับ shinyjune ค่ะ

ขอขอบคุณ
http://webexhibits.org/daylightsaving/ สำหรับข้อมูลคุณภาพ
http://moat.nlanr.net/International/images/collab_world_map.gif สำหรับ world map เพื่อการแบ่งปันและเรียนรู้ให้แก่สมาชิิก 'บ้าน shinyjune' และเหมือนเดิม ภาพสวยๆจาก Google ค่ะ

..วันนี้เลยได้ตื่นสายได้เวลาเพิ่มมาอีก 1 ชม. เหมือนนั่ง Time Machine ของโดเรมอนเลย ชอบจัง ชอบจัง อิอิ .. (@^_^@)

เรื่องแจ่ม แจ่ม จากละครตุรกี !!

2005-10-30T08:07:00.000+07:00

เรื่องมีอยู่ว่า เย็นวันพฤหัสบดี อิอิ นั่งกินข้าวกะเจ๊ไอ เธอเปิดละครตุรกีค่ะ อ่ะนะ..โต๊ะกินข้าวเดียวกัน จูนก็เลยดูซะหน่อย (กว่าเพื่อนจะส่งอะไรมาให้ดู ก็รอแล้วรออีก เลยดูของตุรกีดีกว่า)แต่ขอบอก... ว่าไม่ได้เป็นละคร วี๊ดๆๆ ตีกันเหมือนบ้านเรานะคะ แต่เป็นละครช่อง educated program ค่ะ ก็คือเพื่อจุดประกายความคิดอะไรดีๆ ให้กับคนในประเทศ ดูซีคะ ตรงข้ามกับบ้านเราสิ้นเชิงเลย เค้าทำละครเพื่อพัฒนาคุณภาพประชากร แต่ละครบ้านเราดูแล้วประชากร จุด จุด จุด?? ต่อค่ะ.. ฟังอ่ะไม่รู้เรื่องหรอก เพราะเป็นภาษาตุรกี เจ๊ไอก็เลยแปลให้ scence by scence ก็อย่าดูถูกไป ดูแล้วน่าติดตามนะ จูนปวดท้องฉี่ยังขอดูให้จบก่อนเลยค่ะ!! เรื่องมันยาวเกือบ ชม. เล่าย่อๆ ก็ลำบาก ประมาณว่าคุณหมอ ภรรยาถูกก่อการร้ายชายแดนฆ่าตาย แล้วต้องต่อสู้กับจิตใจตัวเองว่าจะจมกองทุกข์ หรือจะยังเอาความรู้ที่ตัวเองมีอยู่ไปรักษาคนอื่นให้เป็นประโยชน์ต่อ บ้าบอ..อยู่ปีกว่ากับการต่อสู้ว่าจะใจดำไม่รักษาหรือว่าทำดีช่วยคน ต่อไป (ไม่อธิบายรายละเอียดนะคะ มันซับซ้อนมาก เดี๋ยวปวดหัว)มีคนมาตามให้ไปรักษาคนไข้ในชนบท ตรงแถวชายแดนที่ภรรยาถูกฆ่า ก็โวยวายว่าไปทำไม รักษาให้คนแถวนั้นไปแฟนก็ไม่ฟื้นขึ้นมา แล้วทำไมต้องไปช่วยพวกคนที่อาจจะเป็นคนฆ่าภรรยาตัวเองด้วย ต่อสู้กับความคิดที่สับสนของตัวเองอยู่ปีกว่า สุดท้ายยอมไปรักษาหญิงชราแถวนั้นคนนึง พบว่าหญิงชราคนนั้นเลี้ยงเด็กอ่อนซึ่งมีสัญลักษณ์บางอย่างห้อยอยู่เหนือเปล แล้วคุณหมอก็จำได้ว่าเนี่ยของแฟนเค้า ถามไปมาหญิงชราบอกว่าได้ช่วยชีวิตผู้หญิงคนนี้ไว้ปีก่อน ช่วยไปช่วยมาไม่กี่เดือนคลอดลูก (อย่าคิดเลยเถิดว่าท้องกับใคร กี่เดือนคลอดเหมือนละครบ้านเรานะคะ ละครชาวมุสลิมเค้า..สะอาดกว่าเยอะค่ะ) อืมม สุดท้ายคุณหมอเลยได้ลูกตัวเองกลับไปเลี้ยง ชีวิตก็เปลี่ยนไป ค้นพบความสุขอีกครั้ง ก็คือ..ถ้าเค้าไม่เอาชนะใจตัวเอง ผ่านบททดสอบนี้ ไม่ยอมมารักษา เค้าก็ไม่ได้เจอลูกเค้า ดูซีคะ ไม่ได้ตั้งใจจะดูอะไรมากมายเลยนะเนี่ย(แค่ไม่ยอมลุกไปเข้าห้องน้ำเลยแค่นั้นเอง 555) แต่สุดท้าย สาระที่จูนจับได้จากละครโดยบังเอิญก็คือ.. คนเราต้องมีความหวัง "ทุกครั้งที่ชีวิตเจอกับความทุกข์แสนสาหัส..มันคือบทเรียนที่ข้างบนส่งมาทดสอบความเป็นมนุษย์ของเรา" และด้วยความหวังกับความตั้งใจในสิ่งที่ดีๆ วันนึงสิ่งที่ดีงามจะตอบกลับมา.. และถ้าคุณสู้ได้ และแกร่งพอ..จนผ่านไปถึงวันนั้น นั่นหมายความว่า..คุณผ่าน..บททดสอบความเป็นมนุษย์..บทนั้นแล้ว ..จ้ะ..ถ้าจะมีแฟนพันธุ์แท้สักคนสังเกต คงจะเห็นใช่มั้ยคะว่ามันมีอะไรบางอย่าง ที่บังเอิญคล้ายกับเรื่องราวที่จูนมีความสุขที่ได้ถ่ายทอดผ่านบ้าน shinyjune นี้มาตลอด.. จูนเองก็เป็นคนธรรมดาคนนึงที่พึ่งก้าวเข้ามาฝึกฝนในบทเรียนนี้โดยไม่ตั้งใจ อาจยังสอบผ่านได้แค่ชั้นอนุบาล ทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ผิดบ้าง ถูกบ้าง พลาดบ้าง หัวเราะบ้าง มีน้ำตาบ้าง ค่ะมันไม่ง่ายเลย และแต่ละเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาให้ฝึกฝนสำหรับจูน ก็ยากง่ายต่างกัน ก็เพราะมันเป็นการ ..ฝึกฝนที่จิตใจ..ไม่ใช่ร่างกายไงคะ เราต้องเอาชนะตัวเอง ซึ่งยากกว่าการเอาชนะคนอื่นหลายเท่า แต่ถ้าเราทำได้มันก็เป็น "ความชนะที่ละเอียดอ่อน" แท้จริงและมั่นคงกว่าการเอาชนะคนอื่น ซึ่งเป็นการ ..เผาไหม้และทำร้ายจิตใจตนเอง..โดยไม่รู้ตัว และจูนรับรองค่ะว่า ผลผลิตที่ได้ หาซื้อด้วยเงินทองจากไหนไม่ได้ และผลผลิตจากการฝึกฝนเหล่านี้ก็ไม่มีวันหนีเราไปไหน เพราะ..คือใจที่สงบและความสุขที่แท้จริง เพียงแต่บางครั้ง..กว่าที่เราจะได้ซาบซึ้งกับความสุขอะไรสักอย่าง"อย่างแท้จริง" เราอาจต้องผ่านบทเรียนหนักๆ ในชีวิตมากมาย เพียงเพื่อจะยืนยันว่าเราแกร่งพอแล้วที่จะเป็นมนุษย์.ที่คู่ควรและควรค่าพอ.ที่จะได้รับ ความสุขนั้น.. แล้วคุณล่ะคะ แกร่งพอมั้ย ไม่ลอง แล้วจะรู้ได้ยังไงล่ะคะ ว่าจริงหรือเปล่า จูนเอง (@^_^@)/

เดี๋ยวเจอกันค่า (@^_^@)

2005-10-29T21:39:00.000+07:00

ฮาโหลๆๆ สวัสดีจ้า ไม่ได้หายหน้าไปไหน คืนวันพฤหัสไปเรียนภาษาอังกฤษมา เมื่อคืนไปทานข้าว ตอนนี้เช้าวันเสาร์ แต่เดี๋ยวจะออกไปซื้อของ winter กับเพื่อน เดี๋ยวเย็นนี้ จะกลับมาต่อเติม ..บ้าน shinyjune.. ต่อจ้ะ รอจูนด้วยนะค๊า....แล้วมาแบ่งปัน.ไอของความอุ่น.ด้วยกันอีกนะคะ แล้วเจอกันค่ะ..ที่นี่ เร็วๆนี้ คิดถึง..ทู้กกกกกกคน (@^_^@)